III SA/Kr 245/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: po rozpoznaniu Sędzia WSA Barbara Pasternak na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w dniu 10 lipca 2013 r. w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 23 stycznia 2013 r. nr: [...] w przedmiocie przyznania płatności postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J. Ż. w skardze na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 23 stycznia 2013 r. nr: [...] zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją tą odmówiono skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych za rok 2009. Ponadto zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącego sankcję w wysokości 202,79 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że na podstawie zaskarżonej decyzji może być zobowiązany do zwrotu wypłaconej mu płatności bezpośredniej wraz z odsetkami. Skarżący podkreślił, że z racji wieku i stanu zdrowia nie prowadzi już gospodarstwa rolnego i utrzymuje się jedynie z renty i dlatego grożąca mu egzekucja administracyjna pozbawi go środków do życia. Skarżący wskazał też na wysokie prawdopodobieństwo usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ze względu na jej wady prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt l FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście wjej przypadku przesłanek z art. 61 §3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Odnosząc powyższe rozważania do wniosku J. Ż., należy stwierdzić, że zaskarżoną decyzją orzeczono o odmowie przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych za rok 2009. Takie rozstrzygnięcie nie skutkuje zmniejszeniem środków pieniężnych posiadanych przez skarżącego, lecz sprawia, że środki pieniężne, będące w posiadaniu skarżącego, nie zostaną zwiększone. Także nałożenie na skarżącego sankcji nie powoduje konieczności uiszczenia przez skarżącego kwoty sankcji, ponieważ kwota ta jest potrącana z płatności przyznawanych przez kolejne trzy lata. Jak zaś stanowi art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. UE. L z 2004 r. nr 141 str. 18), jeśli niemożliwe jest odliczenie tej kwoty w całości w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, saldo pozostałe do spłaty zostaje anulowane. Nie ma zatem niebezpieczeństwa pozbawienia skarżącego środków do życia w drodze egzekucji administracyjnej. Dlatego też Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu. Wyjaśnić należy też, że sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 4 i 5 ppsa.