III SA/Kr 248/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia 3 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych skargę oddala J. N. w dniu [...] grudnia 2004r. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wniosek o przyznanie pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych. Postanowieniem z dnia [...] marca 2005r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] stwierdził, że wnioskodawca spełnia niezbędne warunki do przyznania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych. W postanowieniu zamieszczono prawidłowe pouczenie o obowiązku wykonania zalesienia w terminie określonym w planie zalesienia, a także pouczono o obowiązku poinformowania nadleśniczego Lasów Państwowych o wykonaniu zalesienia w terminie 7dni, a także o obowiązku złożenia w organie I instancji w terminie 14 dni oświadczenia o wykonaniu zalesienia wraz z zaświadczeniem nadleśniczego Lasów Państwowych potwierdzających ten fakt. Pismem z dnia [...] kwietnia 2005r. przesłano wnioskodawcy J. N. druk oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2005r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] odmówił J. N. przyznania płatności na zalesienie. W uzasadnieniu decyzji podano " W sprawie nie istnieje dokument o celu złożenia Oświadczenie. W związku z powyższym należało orzec jak na wstępie". Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. N.. W odwołaniu zarzucił naruszenie: art. 107 § 1 i 3 kpa, gdyż decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, art. 77 § 1 kpa albowiem nie zebrano i nie przedstawiono dowodów będących podstawą odmowy płatności, a także art.79 §1 i 2 oraz art.81 kpa, polegający na braku zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzonych dowodów. Decyzją Nr 02/OR06/06 z dnia 3 stycznia 2006r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...], po rozpoznaniu odwołania, uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że odnosząc się do zarzutu działania wbrew art.77 i 79 kpa to brak podstaw do przyznania stronie racji. Organ powołał i przedstawił treść § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Organ podał, że strona nie złożyła w przewidzianym terminie zaświadczenia o wykonaniu zalesienia, o którym mowa w § 9 rozporządzenia i związku z tym Kierownik Biura Powiatowego na mocy § 10 odmawia przyznania płatności. W związku z powyższym z proceduralnego punktu widzenia treść sentencji decyzji jest w pełni zasadna, niemniej jednak z uwagi na uzasadnienie decyzji organu I instancji, należało orzec jak we wstępie. Organ wskazał jakie wymogi formalne powinno spełniać uzasadnienie decyzji zgodnie z art.107 kpa. Skargę na powyższą decyzję złożył J. N., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze zarzucił naruszenie: Art.10 §1, art.81 w zw. z art.77 § 1 i art.79 Kpa, polegające na braku przeprowadzenia postępowania dowodowego, ani nie zlecenie tego organowi I instancji, a także naruszenie art.138 § 2 kpa, gdyż organ II instancji nie wskazał czy organ I instancji ma przeprowadzić postępowanie dowodowe, a tylko ograniczył się jak należy uzasadnić następną decyzję, tym samym pozbawiając skarżącego wypowiedzenia się w zakresie nowych dowodów i ich merytorycznej oceny. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano przepisy regulujące warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów. Podniesiono, że wydana przez organ I instancji decyzja powinna czynić zadość wszystkim wymogom formalnym, o których mówi art.107 § 1 kpa. Istotne jest zwłaszcza uzasadnienie prawne i faktyczne. Organ II instancji wskazuje na konieczność na konieczność rozbudowania uzasadnienia decyzji, w szczególności przywołania faktów, na których oparł się Organ I instancji wydając decyzję odmowną oraz przywołania i wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, póz. 12697 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna. Bezspornym w sprawie jest, że decyzja organu I instancji nie spełniała wymogów określonych w art.!07§ 1 kpa. W szczególności brak uzasadnienia decyzji, zarówno uzasadnienia faktycznego jak i prawnego powodował, niemożność merytorycznej oceny rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Podczas gdy z uzasadnienia decyzji strona czerpie wiedze o swojej sytuacji prawnej. Stąd też uwzględnienie odwołania przez organ II instancji, uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art.138 § 2 kpa należy ocenić jako zgodne z prawem. Merytorycznego rozstrzygnięcia organu II instancji nie kwestionuje również skarżący. Zarzut skarżącego dotyczy uzasadnienia decyzji organu II instancji, w którym zdaniem skarżącego organ nie nakazał organowi I instancji przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a ograniczył się tylko do uwag dotyczących uzasadnienia decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu podniesiony zarzut nie jest zasadny, albowiem uzasadnienie decyzji organu II instancji nie narusza prawa, które miałoby wpływ na rozstrzygniecie podjęte przez organ odwoławczy. Przede wszystkim należy wskazać, że kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje związania organu I instancji wskazówkami /oceną prawna/ zawartymi w decyzji organu odwoławczego. Organ I instancji po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy, samodzielnie dysponuje zakresem postępowania wyjaśniającego i nie jest w tym zakresie związany zaleceniami organu odwoławczego. Na zakres tego postępowania wyjaśniającego może wpływać również i sam skarżący podnosząc i przedkładając stosowne środki dowodowe, które mogą być przydatne dla wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji zatem gdy sprawa nie została wyjaśniona przez organ I instancji w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia /w całości lub w znacznej części/ organ odwoławczy nie może podjąć merytorycznego rozstrzygnięcia bez narażenia się na zarzut rażącego naruszenia prawa. Prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia w decyzji organu II instancji jest bezsporna, natomiast organ I instancji nie jest związany wskazówkami zawartymi w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Nawet gdyby uzasadnienie decyzji organu II instancji było błędne, ale merytoryczne rozstrzygniecie decyzji organu II instancji było prawidłowe, to nie ma to wpływu na decyzję. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 26 lutego 2002r., VSA 162/01, LEX nr 109330 " Błędne uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie może mieć wpływu na ostatecznie zgodne z prawem rozstrzygnięcie." Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ skargę oddalił.