III SA/Kr 249/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ł. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Ł. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 stycznia 2010 r. nr [...]w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący Ł. W. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 31 grudnia 2010 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i przedłożenie kopii wskazanych dokumentów, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie nie zostało przez skarżącego wykonane, wobec czego zarządzeniem z dnia 11 marca 2011 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł sprzeciw, w którym podał, że "sprawa uległa przedawnieniu". W związku z powyższym, zarządzeniem sędziego z dnia 28 kwietnia 2011 r. skarżący został wezwany o wyjaśnienie, czy z uwagi na sformułowanie, że "sprawa uległa przedawnieniu" rezygnuje on z prawa pomocy, czego konsekwencją będzie umorzenie postępowania w tym zakresie, czy też wniosek ten podtrzymuje, a jeżeli tak, to by w terminie 7 dni złożył dodatkowe oświadczenia i przedłożył kopie wskazanych dokumentów, pod rygorem oddalenia wniosku. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 10 maja 2011 r. i nie zostało wykonane do chwili obecnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z przepisem art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z artykułem 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Podkreślić należy, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. To strona powinna podejmować takie czynności, które wskazywałyby na zasadność przyznania jej prawa pomocy. W myśl przepisu art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W rozpatrywanym przypadku, z uwagi na to, że informacje podane przez skarżącego w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się zbyt ogólne do podjęcia rozstrzygnięcia, referendarz sądowy wezwał skarżącego o podanie dodatkowych informacji, które zostały w wezwaniu szczegółowo określone oraz przedłożenie stosownej dokumentacji. Wnioskodawca do powyższego wezwania się nie zastosował. Tymczasem to w interesie strony leży przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy. Strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy powinna zatem wypełnić treść sądowego wezwania, tak by sąd, dysponując wskazanymi informacjami, mógł dokonać oceny czy przesłanki przyznania prawa pomocy zostały w danej sprawie spełnione. Skoro skarżący pomimo uprzedniego, wezwania przez referendarza sądowego, a wskutek wniesienia sprzeciwu i utraty mocy zarządzenia referendarza z 11 marca 2011 r., również i na wezwanie Sądu, nie podał żądanych informacji, nie przedłożył dodatkowym dokumentów niezbędnych do oceny jego możliwości finansowych, stwierdzając przy tym w sprzeciwie, że "sprawa uległa przedawnieniu", a na pytanie Sądu co do tej kwestii, czy podtrzymuje swój wniosek o prawo pomocy, czy też z niego rezygnuje, się nie ustosunkował, musi liczyć się z konsekwencjami uznania, że nie zasługuje na udzielenie mu pomocy w postaci zwolnienia go od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Nie wykazał bowiem w sposób nie budzący wątpliwości zaistnienia przesłanek do zwolnienia go z poniesienia kosztów procesu. W takim przypadku, gdy informacje, którymi dysponuje Sąd są niekompletne, a oświadczenia wnioskodawcy niepełne, wydanie rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony nie jest możliwe. Z tego względu na podstawie art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.