III SA/Kr 25/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie skargę oddala Decyzją Starosty z dnia [...] 2017 r. nr [...] orzeczono o skierowaniu na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami S. S. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kat. AB i T. Od powyższej decyzji odwołał się S. Ś. wnosząc o uchylenie jej jako bezpodstawnej i wydanej z naruszeniem prawa lub umorzenie postępowania ze względu na bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego. Jego zdaniem decyzja jest oparta jedynie na notatce policyjnej, która nie mogła być podstawą do uznania, że po stronie odwołującego występują uzasadnione wadliwości co do stanu jego zdrowia zagrażające udziałowi w ruchu drogowym. Odwołujący przyznał, że w dniu 21 maja 2017 r. brał udział w zdarzeniu drogowym, które to zdarzenie nie spowodowało żadnych skutków tak w zakresie stanu zdrowia jego uczestników, jak również poważniejszych szkód materialnych. Samo zachowanie odwołującego tuż po tym zdarzeniu mogło być odebrane jako nietypowe, ale sam odwołujący po raz pierwszy brał udział w jakimkolwiek zdarzeniu drogowym i stąd jego zachowanie psychofizyczne mogło wskazywać na stresowe odreagowanie całego zdarzenia przez S. Ś. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania S. Ś. decyzją z dnia 14 listopada 2017 r. znak [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej w skrócie SKO) wskazało, że w rozpatrywanej sprawie w dniu 26 lipca 2017 r. Komenda Miejska Policji wystąpiła z wnioskiem do Starosty o skierowanie na badanie lekarskie S. Ś., ze względu na zachowanie skarżącego związane ze zdarzeniem drogowym jakie miało miejsce w dniu 21 maja 2017 r. S. Ś. kierował w tym dniu pojazdem marki Toyota i nie zachował należytej ostrożności oraz bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego w wyniku czego uderzył w tył pojazdu marki Opel. W trakcie interwencji Policji ustalono, że S. Ś. jest osobą starszą, ma problemy z poruszaniem się i z koordynacją ruchową. Po samy zdarzeniu nie był w stanie wskazać jednoznacznie jego przyczyny, miał problemy z logicznym wysławianiem się i z odbieraniem rzeczywistości. W związku z powyższym SKO wskazało, że z treści art. 77 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm.) wynika, że badanie lekarskie przeprowadza się w celu ustalenia istnienia lub braku istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i takiemu podaniu podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli są uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Następnie SKO przytoczyło treść art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w ustawy o kierujących pojazdami z którego wynika, że ustawa nakłada na starostę obowiązek skierowania na badania lekarskie w razie gdy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. SKO przytoczyło orzecznictwo sądowe wskazujące na konieczność kierowania kierowców na badania lekarskie w razie zaistnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu ich zdrowia. Wskazano, że niedomagania zdrowotne mają mieć taki charakter, który mógłby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów W tej sprawie informacja o stanie zdrowia skarżącego pochodząca z notatki policyjnej jest wiarygodna oraz została oparta na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. O wiarygodności tej informacji świadczy to, że pochodzi ona od funkcjonariusza publicznego jakim jest policjant. Słuszność podstawy do skierowania skarżącego na badania lekarskie wynika z opisu zachowania się skarżącego po zdarzeniu drogowym. Prawdopodobieństwo niedomagań fizycznych jest wystarczającą przesłanką do skierowania skarżącego na badania lekarskie. SKO wskazało, że w podobnych stanach faktycznych sądy administracyjne otrzymywały w mocy decyzje organów o skierowaniu kierowców na badania lekarskie, a ponadto samo skierowanie na takie badania nie oznacza pozbawienia skarżącego prawa jazdy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. Ś. wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez organy obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze zarzucono organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. polegające na oparciu zaskarżonego rozstrzygnięcia na ogólnikowej notatce urzędowej Policji z 21 maja 2017 r. oraz brakiem oceny, czy przedmiotowa informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego jest wystarczająco umotywowana do powzięcia takich obaw. Skarżący ponadto zarzucił naruszenie art. 7 w związku z art. 8 oraz w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i uznaniu, że notatka Policji z 21 maja 2017 r. stanowi dostateczne uprawdopodobnienie istnienia zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Skarżący zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez organ administracyjny, że w tej sprawie zachodzą uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że poza otrzymaną notatką Policji z 21 maja 2017 r. organy nie podjęły żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, a przede wszystkim do ustalenia, na czym polegają uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Organy w tej sprawie miały obowiązek ustalenia istnienia lub braku istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami na podstawie własnych ustaleń lub informacji uzyskanych od innych podmiotów. Zaskarżona decyzja nie zawiera analizy notatki służbowej Policji z 21 maja 2017 r. i wynikający z niej lakoniczny opis, jakoby skarżący jako osoba starsza miał problemy z poruszaniem się oraz koordynacją ruchową i posiadał problemy z logicznym wysławianiem się i odbieraniem rzeczywistości - nie zostały oparte o żadne podstawy w oparciu o której policjant sporządził taki opis skarżącego. O wiarygodności tego opisu nie może przesądzać to, że sporządził go funkcjonariusz publiczny. Zamiast krytycznie ocenić informacje pochodzące z tej notatki, organy dały jej pełną wiarygodność. W związku z tym organy dokonały błędnych ustaleń w sprawie i niezasadnie przyjęły spełnienie ustawowych przyczyny obligujących skarżącego do skierowania go na badania lekarskie. W skardze wskazano, że podczas zdarzenia drogowego mającego miejsce w dniu 21 maja 2017 r. nie powstały żadne szkody, żaden uczestnik ruchu drogowego nie odniósł żadnych obrażeń, a samochód poprzedzający pojazd skarżącego został jedynie dotknięty przez samochód S. Ś. Co najwyżej można mówić o spóźnionej reakcji skarżącego w czasie owego zdarzenia drogowego, a nie istnieniu podstaw do kierowania go na badania lekarskie. Organy w tej sprawie winny konkretnie wskazać, na czym polegają przeciwskazania do dalszego udziału skarżącego w ruchu drogowym, tzn. rodzaj zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego oraz czy ten stan zdrowia będzie skutkować powstaniem zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Okoliczności te muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego (skarżącego) mogą występować przeciwskazania zdrowotne co do dalszego jego udziału w ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Z akt sprawy wynika, że skarżący brak udział w zdarzeniu drogowym w dniu 21 maja 2017 r. (karta nr 3 akt administracyjnych sprawy). W czasie tego zdarzenia na suchej jezdni w porze dziennej skarżący nie zachował bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego i uderzył w tył pojazdu uszkadzając w ten sposób tylny zderzak pojazdu poprzedzającego oraz uszkadzając przedni zderzak oraz ramkę tablicy rejestracyjnej swojego pojazdu. Już ten opis zdarzenia jest odmienny od stanowiska zajmowanego przez skarżącego w skardze, w której wskazuje się, że zdarzenie drogowe z dnia 21 maja 2017 r. nie spowodowało szkód. Jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej na okoliczność tego zdarzenia drogowego, skarżący miał problemy z poruszaniem się oraz koordynacją ruchową i nie był w stanie podać jednoznacznie przyczyny zdarzenia, mając przy tym problemy z logicznym wysławianiem się oraz odbieraniem rzeczywistości. Te ustalenia niewątpliwie były podstawą do wydania zaskarżonej decyzji i tym ustaleniom skarżący nie zaprzeczył w toku postępowania administracyjnego. Co najwyżej pełnomocnik skarżącego wskazywał na powody takie zachowania skarżącego, upatrując je w stresie skarżącego, który nie będąc dotychczas uczestnikiem takiego zdarzenia w ten sposób reagował na całą sytuację. Co istotne i wymaga podkreślenia, organ pierwszej instancji po otrzymaniu ww. notatki wraz z pismem Komendy Miejskiej Policji z 3 lipca 2017 r. wezwał pismem z dnia 28 lipca 2017 r. skarżącego do niezwłocznego zgłoszenia się do organu celem złożenia wyjaśnień co do zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego mogącego powodować niezdolność do kierowania pojazdami (karta nr 2 akt administracyjnych sprawy). Wezwanie to skarżący otrzymał, jednak na wezwanie się nie stawił. Niewątpliwie w interesie skarżącego było stawiennictwo i np. złożenie wyjaśnień co do samego przebiegu zdarzenia drogowego lub przedstawienia własnej oceny samego zdarzenia przez skarżącego. Materialnoprawną podstawą wydania powyższej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z tym przepisem starosta ma obowiązek skierowania w drodze decyzji administracyjnej kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Powołane przepisy nie definiują, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające aby skierować go na badanie lekarskie. Mają one być uzasadnione i poważne. Oznacza to, że właściwy organ administracji po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym badanym przypadku zastrzeżenia są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołany art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami (tak też WSA w Krakowie w wyroku z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 641/17, opub. w LEX nr 2370057). Nie ulega wątpliwości, że dokonując interpretacji powyższej przesłanki należy mieć na uwadze cel ustawy o kierujących pojazdami, jakim jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność w całym okresie korzystania z tych uprawnień. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów w taki sposób, w którym nie będzie istniało zagrożenie nie tylko dla ich zdrowia i życia, lecz również pozostałych użytkowników dróg i uczestników ruchu drogowego. Uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem muszą wynikać z ujawnienia się określonych obiektywnych okoliczności faktycznych, którym trudno z góry zaprzeczyć jako mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu bez dodatkowej, medycznej weryfikacji stanu zdrowia kierowcy. Oznacza to, że jeżeli zostanie ujawnione, że dane zachowanie lub stan kierującego pojazdem może mieć wpływ na zdolność do prawidłowego kierowania pojazdami, to takiego kierującego należy na takie badania skierować. Jak wynika z ustaleń dokonanych w tej sprawie, po stronie skarżącego ujawniono w dniu 21 maja 2017 r. wystąpienie takich właśnie okoliczności dotyczących stanu zdrowotnego kierującego. Kierujący bowiem miał problemy z poruszaniem się oraz koordynacją ruchową, a z doświadczenia życiowego wynika, że kierując pojazdem należy mieć sprawność ruchową oraz właściwą koordynację ruchów kończyn, w szczególności kończyn dolnych, co umożliwia właściwą zmianę biegów, hamowanie i przyspieszanie pojazdu. Czynności te wykonywane są przy pomocy obu nóg kierującego, pomijając takie konstrukcje pojazdów przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, w których zmiany biegów lub inne czynności wykonywane są przy kierownicy przy pomocy rąk. Z akt sprawy nic nie wynika, aby kierowany przez skarżącego pojazd był w dniu 21 maja 2017 r. przystosowany do wykonywania czynności kierującego bez użycia kończyn dolnych (nóg). Tym samym należy stwierdzić, że jeżeli kierowca ma problemy z poruszaniem się i koordynacją ruchową, to taka sytuacja w okolicznościach tej sprawy została zasadnie uznana jako przesłanka do skierowania skarżącego na badania lekarskie. Są to bowiem okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierującego w kontekście bezpieczeństwa poruszania się pod rogach publicznych. Dodatkowo potwierdzają przypuszczenia organów co do istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego i to, że skarżący miał problem z odbieraniem rzeczywistości. Sam skarżący poprzez swojego pełnomocnika wskazał, że by w stresie ponieważ nigdy dotychczas nie uczestniczył w żadnych zdarzeniu drogowym. To jednak nie może usprawiedliwiać braku należytego odbierania rzeczywistości. Samo zdarzenie bagatelizowane przez skarżącego w skardze jako jedynie "dotknięcie" samochodu poprzedzającego bez jakichkolwiek szkód lub obrażeń u uczestników ruchu nie powinno wywoływać aż tak daleko idącego stresu po stronie skarżącego. Uczestnicząc w ruchu drogowym należy być skupionym na ruchu zarówno swojego pojazdu jak i zachowaniach innych uczestników ruchu, którzy to uczestnicy nie zawsze przestrzegają nie tylko kultury jazdy, ale również zasad ruchu drogowego. Ponadto w samej skardze skarżący wskazał, że samo zdarzenie drogowe mogło wynikać ze spóźnionej reakcji skarżącego, co także może uzasadniać (mając w szczególności na uwadze także i wiek skarżącego), że istnieją podstawy związane z należytą szybkością reagowania skarżącego na zachowania innych uczestników ruchu drogowego. Sąd tej kwestii ani nie ustala, ani tym bardziej nie przesądza, a jedynie wskazuje, że nawet sam skarżący wskazując na argumentację podaje takie okoliczności, które mogą uzasadniać skierowanie go na badania lekarskie. Skarżący mógł przy tym wyjaśnić swoje zachowanie w dniu 21 maja 2017 r. przed organem pierwszej instancji, jednak z tego nie skorzystał przedstawiając jedynie pisemną interpretację. Nie skorzystał zatem skarżący z możliwości wniesienia nowych wiadomości dotyczących tej sprawy. Co istotne i co wydaje się przemilczać sam skarżący, wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie nie oznacza cofnięcia prawa jazdy. Takie skierowanie ma służyć tylko temu, aby uprawniony lekarz po przebadaniu skarżącego stwierdził, mając na uwadze także i wiek skarżącego, czy istnieją lub nie istnieją przeciwskazania zdrowotne skarżącego jako kierowcy do prowadzenia pojazdów. Błędnie w tym zakresie zarzuca organom skarżący, że to już organy w tej sprawie powinny uprawdopodobnić, że takowe przeciwskazania istnieją i wskazują one na potencjalną niesprawność kierowcy do prowadzenia pojazdów. W ocenie Sądu wystarczającym były uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego jako kierującego, a o tym, czy po stronie skarżącego występują przeciwskazania co do kierowania pojazdami, będzie mógł stwierdzić właściwy lekarz. Oznacza to, że poddając się takim badaniom właściwy lekarz będzie miał możliwość wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego w zakresie bezpiecznego udziału w ruchu drogowym i kierowania pojazdami. Trafnie w tej sprawie organy rozpoznające przedmiotową sprawę uznały, że stan zdrowia skarżącego może budzić zastrzeżenia i rodzić wątpliwości co do jego zdolności do kierowania pojazdami. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. Notatka urzędowa z 21 maja 2017 r. w pełni uzasadniała powstanie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego jako kierującego. Sam skarżący nie przedstawił żadnych dowodów z których wynikałoby, że aktualny na okres prowadzenia postępowania administracyjnego stan zdrowia skarżącego wyklucza jakiekolwiek wątpliwości co do zdolności do prowadzenia pojazdów. Organy zaś w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie nie mogły kierować skarżącego na badania lekarskie, ponieważ dopiero zaskarżoną decyzją nałożono taki obowiązek (podania się badaniom lekarskim) na skarżącego. Nie można wymagać od organu, aby zbierał materiał dowodowy w przypadku, gdy jego gromadzenie zasadniczo jest niemożliwe lub bardzo utrudnione. Dotyczy to w szczególności stanu zdrowotnego strony, co do którego ani sam organ nie mógł skierować skarżącego na badania, ani też nie mając żadnej wiedzy co do dokumentacji medycznej skarżącego, nie mógł z niej skorzystać. Przy czym ewentualna dokumentacja medyczna i tak mogłaby być wykorzystana tylko w zakresie stwierdzania, czy zachodzi wymieniona w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami zaistnienia po stronie skarżącego uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 8 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. Organy w tej sprawie w sposób wystarczający ustaliły okoliczność zaistnienia po stronie skarżącego uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia. Organy zgodnie z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. zgromadziły i właściwie oceniły materiał dowodowy, który był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie. Motywy podjętych rozstrzygnięć są jasne i wskazują co legło u podstaw wydania przez organy takiego, a nie innego rozstrzygnięcia z odwołaniem się do wskazanych w uzasadnieniu decyzji przepisów prawnych mających w tej sprawie zastosowanie. Przepisy zostały także w sposób prawidłowy zinterpretowane i zastosowane. Nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Także zarzut naruszenia art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie nie jest zasadny, ponieważ trafnie organy ustaliły, że po stronie skarżącego zaistniały uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Tym samym także i zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na jej wynik nie jest trafny. Co najwyżej można podzielić ten fragment argumentacji zawartej w skardze, w której trafnie skarżący zarzuca, że nie można przyjmować, że każda notatka sporządzona przez funkcjonariusza publicznego jest wiarygodna tylko dlatego, że taka osobą ją sporządziła. W tej jednak sprawie notatka urzędowa sporządzona przez policjanta zasługiwała na wiarygodność. Rekapitulując należy stwierdzić, że w tej sprawie organy prawidłowo oceniły przesłanki wydania przedmiotowej decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu, opierając się w tym względzie na dostatecznym materiale dowodowym, który - co już wyżej zaznaczono - nie musiał wykazywać jednoznacznie istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami, a jedynie uprawdopodobnić występowanie zastrzeżeń, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. W związku z tym, skoro nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.