III SA/Kr 253/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel spr Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Piotr Lechowski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 stycznia 2006 r nr : [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2007 r., III SA/Kr 253/06 Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Komendant Miejski Policji działając w oparciu o art.93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r., nr 204, póz.2088 z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] października 2005 r., nr [...] nałożył na Firmę Usługową "G." L. D. karę pieniężną w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazał, iż L. D. naruszył art.33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. L. D. w dniu [...] października 2004 r., podczas kontroli drogowej kierowanego przez siebie samochodu marki [...], nie okazał żadnych dokumentów uprawniających do wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne. Strona prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wywozu fekaliów. Kontrolowany pojazd wykorzystywany jest do celów działalności gospodarczej. Zarejestrowanie go jako pojazdu specjalnego nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku uzyskania zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne, gdyż w ramach wykonywanej funkcji specjalnej (wywozu fekaliów) pojazd ten przewozi rzeczy (k.6 akt postępowania administracyjnego). L. D. nie została do dnia [...] listopada 2005 r. udzielona licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, ani wydane zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne w zakresie przewozu rzeczy (k.5 akt postępowania administracyjnego). W odwołaniu od tej decyzji L. D. podał, iż nie dokonuje żadnych przewozów nieodpłatnych, nie prowadzi żadnej działalności pomocniczej, ponieważ zarejestrowana przez niego działalność gospodarcza polegająca na wywozie fekaliów jest jego podstawową i jedyną działalnością. Jest to działalność wyłącznie odpłatna. Odwołujący się wskazał, że z pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...] kwietnia 2003 r. (k. 16 akt postępowania administracyjnego) wynika, iż przepisów ustawy o transporcie drogowym nie stosuje się do pojazdów specjalnych, a w związku z powyższym nie ma on obowiązku posiadania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Decyzją z dnia 26 stycznia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art.138 §1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zaświadczenie o wykorzystywaniu samochodu do przewozów drogowych na potrzeby własne zostało wydane stronie dopiero w dniu [...] grudnia 2005 r., czyli już po przeprowadzonej kontroli samochodu przez Policję. Dowodzi ono jednoznacznie, iż samochód L. D. podlega również ustawie o transporcie drogowym mimo, iż jest zarejestrowany jako pojazd specjalny asenizacyjny, a wykonywane przez przedsiębiorcę przewozy są przewozami drogowymi na potrzeby własne. Pojazdem specjalnym jest pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji (art.2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym). W skardze na powyższą decyzję L. D. podniósł, że kontrolowany przejazd nie był niezarobkowym przewozem drogowym, ani - nieodpłatnym przewozem rzeczy, a zatem zakwalifikowanie go jako przewozu na potrzeby własne jest sprzeczne z definicją takiego przejazdu. Skarżący przywołał po raz wtóry treść pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...] kwietnia 2003 r.. Prowadzi jedną działalność gospodarczą (wywóz fekaliów), dlatego bezpodstawnie organy administracyjne twierdzą, że prowadzi dwie działalności, podstawową i pomocniczą. L. D. wniósł o uchylenie nałożonej na niego kary względnie o jej obniżenie do rozsądnej wysokości. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Zgodnie z art.3 ust.2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym do przewozów drogowych wykonywanych w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. W związku z powyższym L. D. nie był zwolniony z obowiązku posiadania zaświadczenia o wykonywaniu przewozów drogowych na potrzeby własne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny w niniejszej sprawie był bezsporny. Organy zastosowały się do wymagań stawianych przez art.7 K.p.a. w myśl którego w toku postępowania mają one obowiązek stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Skarżący nie wnosił żadnych zastrzeżeń do ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracyjne. Wynika z nich, iż L. D., prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wywozu fekaliów, w dniu [...] października 2005 r. wykonywał transport samochodem marki [...], nie posiadając zaświadczenia na przewozy na drogowe na potrzeby własne. Zgodnie z art.3 ust.2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym do przewozów drogowych wykonywanych w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Dlatego prawidłowo organy administracyjne do oceny zasad wywozu fekaliów zastosowały przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Przewozem na potrzeby własne jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych (art4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym). Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane przez przedsiębiorcę po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez stronę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do swej podstawowej działalności gospodarczej (art.33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). W niniejszej sprawie nie ma potrzeby dokonywania bardziej szczegółowej analizy charakteru prawnego przewozu wykonywanego przez stronę w dniu przeprowadzenia kontroli drogowej przez Policję. Przesądza o tym generalna klauzula art.3 ust.2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym nakazująca odpowiednie stosowanie do przewozów strony — przepisów o przewozach niezarobkowych. Skarżący w odwołaniu, a następnie w skardze, konsekwentnie przemilcza powyższe odesłanie, co prowadzi stronę do wniosków nie mających oparcia w prawie przedmiotowym, a co za tym idzie - których to wniosków nie zaakceptowały organy administracyjne, ani - Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Sąd stwierdza więc, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że skarżący nie był zwolniony z obowiązku posiadania zaświadczenia, o którym mowa w art.33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Organy prawidłowo zakwalifikowały przewóz dokonywany przez L. D. jako objęty hipotezą normy ustanowionej przez art.3 ust.2 pk2 ustawy o transporcie drogowym, a strona nie przedstawiła argumentów, podważających to ustalenie. Konsekwencją było nałożenie na stronę kary pieniężnej, której wysokość ustaliła bezpośrednio ustawa. Organy administracyjne nie dysponują kompetencją do miarkowania wysokości owej kary, dlatego i zarzut w tym zakresie nie mógł być uwzględniony przez Sąd. Powyższe ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że zaskarżona decyzja, a także decyzja organu I instancji są zgodne z prawem materialnym. Organy nie naruszyły również prawa procesowego. Mając to na uwadze, iż, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, póz. 1417 i nr 250, poz.2118 oraz 2006, nr 38, poz.268 i nr 208, póz. 1536).