III SA/Kr 257/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 23 stycznia 2017r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 23 stycznia 2017 r. znak: [...] R. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, ponieważ konieczność zapłaty kwoty [...] zł negatywnie wpłynie na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą, a może nawet spowodować konieczność jej likwidacji. Podkreślono, że skarżący nie dysponuje środkami wystarczającymi do zapłaty nałożonej kary. we wniosku powołano się na postanowienie WSA w Rzeszowie z 17 czerwca 2015r. sygn. akt: II SA/Rz 651/15, którym wstrzymano wykonanie decyzji nakładającej karę za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61§3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm. dalej-p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienia NSA z 13 grudnia 2004r. sygn. akt: FZ 496/04 oraz z 22 listopada 2004r. sygn. akt: FZ 474/04). Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W świetle powyższego, skoro zaskarżoną decyzją wymierzono skarżącemu karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61§3 p.p.s.a. rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego, tak by sąd rozpoznający wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty ([...] zł) przed rozpoznaniem sprawy, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem, w ocenie Sądu, w badanej sprawie takie okoliczności nie zostały przez skarżącego wskazane, a tym samym należało uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. (tak NSA w postanowieniu z 9 września 2004r. sygn. akt: FZ 358/04). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005r. sygn. akt: II OZ 184/05 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto wskazać trzeba, że obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Sąd uznał, że przedstawione przez skarżącego dane nie pozwalają na rzetelną ocenę tego, czy w dacie orzekania w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie podano żadnych informacji dotyczących dochodów uzyskiwanych przez skarżącego w 2015 roku, czy też posiadanych przez niego środkach pieniężnych. Tylko dysponując takimi danymi, Sąd mógłby prawidłowo ocenić, czy zapłata kwoty [...] zł grozi skarżącemu wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku o wstrzymanie skarżący nie podał żadnych konkretnych danych obrazujących jego aktualną sytuację finansową. Skoro więc skarżący przedstawił swoją sytuację finansową w sposób niepełny, to nie można było zatem ustalić, jakie aktualnie skarżący osiąga dochody i jaki poniósłby uszczerbek w wyniku ewentualnego egzekwowania przez organ określonej w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw, by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez uiszczenie określonej sumy pieniężnej może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić trzeba, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która automatycznie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wyjaśnić też trzeba, że z uwagi na treść art. 61§3 p.p.s.a. niezasadne jest odwoływanie się przez skarżącego do przypadków wstrzymania wykonania podobnych decyzji w innych sprawach. Jak bowiem wskazano powyżej, wstrzymanie wykonania decyzji jest uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków, jakie wykonania decyzji przyniesie jej i tylko jej. Sam zaś fakt, że inne sądy administracyjne uwzględniały wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonych przez nich decyzji oznacza jedynie, że skarżący ci wykazali, że w związku z wykonaniem tych decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie – jak już wyżej podano –skarżący okoliczności takich nie wykazał. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61§3 i §5 p.p.s.a.