III SA/Kr 26/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 października 2006r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego skargę oddala Na wniosek złożony w dniu [...] 2006r. przez W. P. - organ l instancji, Prezydent Miasta odmówił przyznania wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego. Na uzasadnienie podano, że zgodnie z przepisami powierzchnia użytkowa lokalu dla 1 osoby wynosi 35m2 i może być powiększona o 30% lub o 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%, a W. P.zamieszkuje sam w lokalu o powierzchni użytkowej 58,20m2, w którym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 40,20m2, a tym samym nie spełnia wymaganych ustawą o dodatkach mieszkaniowych kryteriów "powierzchniowych". Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 2-8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, póz. 734 z późn. zm.) oraz § 2 - 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, póz. 1817 z późn. zm.) oraz art. 104 i 107 kpa. Od decyzji tej odwołał się W. P., który podał, że jego mieszkanie znajduje się na wysokości kominów innych domów i z tego względu jedno z pomieszczeń najbardziej zadymione spełnia rolę pomocniczą (magazynu), a nie mieszkalną. Po odjęciu powierzchni tego pomieszczenia pozostałe 2 pokoje i kuchnia zajmują powierzchnię 34,3m2, co stanowi mniej niż 60% ogólnej powierzchni mieszkania. W wyniku tego odwołania organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 30 października 2006r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie podano, że organy administracyjne zobowiązane są do stosowania wskazanych w decyzji aktów prawnych - Ustawy o dodatkach mieszkaniowych z dnia 12 czerwca 2001 r. i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. i nie mają możliwości orzekania w tych sprawach w ramach uznania administracyjnego. Podkreślono, że dla potrzeb wyliczenia dodatku mieszkaniowego nie ma znaczenia fakt, że jeden z pokoi nie jest wykorzystywany do celów mieszkalnych. Z przydziału lokalu mieszkalnego wynika, ze odwołujący się zajmuje mieszkanie składające się z 4 izb o powierzchni użytkowej 58,2m2, przy czym organ ustalił w Spółdzielni Mieszkaniowej "U", że łączna powierzchnia zajmowanych 3 pokoi wynosi 37,1 m2, a kuchni 7,7m2, co daje łącznie 44,8m2, a powierzchnia ta jest większa od 60% powierzchni użytkowej mieszkania, która wynosi 34,92m2. Od decyzji tej złożył skargę W. P., który zarzucił, ze decyzja skupia się "wyłącznie na temacie zastępczym, to jest normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego", a pomija kwestię jego zerowych dochodów i to od dłuższego czasu, bo od [...] 2005r. Podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu i wyraził swoje niezadowolenie z powodu sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł po przepracowaniu wielu lat w zawodzie nauczycielskim i porównał ją z sytuacją innych osób, które posiadają dochody i jednocześnie korzystają z dodatków mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi -zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na treść aktów prawnych stanowiących podstawę przyznania i obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Kwestie te reguluje Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, póz. 734 z późn. zm., która stanowi: "Art. 1. Ustawa reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach. Art. 2. 1. Dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. 2. Dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1. Art. 3. 1. Dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. (...) Art. 4. Przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby, orzeczenia sądów Art. 5. 1. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać: 1) 35 m2 - dla 1 osoby, (...) 5. Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Art. 6. 1. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, 2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym, 3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym." Z treści wyżej wymienionych przepisów wynika, że normatywna powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu stanowi jedną z niezbędnych przesłanek uzasadniających przyznanie dodatku mieszkaniowego. Powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez skarżącego - 58,2m2 jest większa od powierzchni normatywnej o 23,2m2. Przy powiększeniu tej normy o 30% tj, do 45,5m2-jest większa o 12,7m2. Ma rację organ administracyjny podnosząc, że sposób zagospodarowania pokoju i wykorzystywanie go lub nie do celów mieszkalnych nie ma znaczenia w tym wypadku, gdyż decyduje ustalone urzędowo przeznaczenie pomieszczeń, a te -oznaczone w lokalu zajmowanym przez skarżącego jako 4 izby - 3 pokoje z kuchnią zajmują powierzchnię 40,2m2, co przekracza ustalone ustawowo 60% powierzchni użytkowej mieszkania wynoszące w tym wypadku 34,92m2 o 5,28m2. Ma też rację organ administracyjny twierdząc, że jest zobowiązany stosować przytoczone przepisy w sposób ścisły i nie ma możliwości działania w tym wypadku w ramach tzw. uznania administracyjnego. Mając powyższe na względzie - Sąd uznał, że organy administracyjne prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa. W tej sytuacji - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.