III SA/Kr 261/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2018 r. wniosku Z. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2017 r.([...]) w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia 11 grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie cofnięcia Z. M. uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego pozbawia go prawa do wykonywania zawodu diagnosty i tym samym wykonywania badań technicznych tj. najważniejszego źródła utrzymania dla niego i jego rodziny. Wskazał, że będąc zatrudniony na umowę o pracę zarabiał 1471,48, zł netto, a w związku z odebraniem prawa do wykonywania zawodu diagnosty nie uzyskuje żadnych dochodów z tego tytułu. Z tytułu emerytury otrzymuje kwotę 1310, 39 zł. Skarżący dodał, że zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną U. M., która uzyskuje dochód z emerytury w kwocie 617,78 zł oraz z niepełnosprawną córką A. M., która wymaga stałego leczenia i pomocy innej osoby i która otrzymuje rentę socjalną w kwocie 644,63 zł. Wyjaśnił, że na utrzymanie gospodarstwa domowego w przypadku wykonywania pracy przez diagnostę dysponował co miesiąc kwotą 4044 zł, obecnie poziom ten spadł do kwoty 2572 zł miesięcznie czyli poziomu niezapewniającego egzystencji 3 dorosłym osobom. Z. M. przedstawił skrupulatne wyliczenia dotyczące rozporządzania domowym budżetem, podnosząc w szczególności, że istotną pozycję w budżecie domowym zajmują wydatki na rehabilitację skarżącego jak również jego żony i córki. Nadto wyjaśnił, że wykonanie decyzji skutkowało będzie pozbawieniem zawodu na 5 lat, a jako mechanik przy obecnych realiach nie będzie mógł znaleźć szybko dobrze płatnej pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawę prawą umożliwiającą sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z jego treścią sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości bądź części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w powołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się również, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 10 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1148/13). W stanie faktycznym sprawy, której przedmiotem jest cofnięcie skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów – w kontekście podniesionych przez niego okoliczności – wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji SKO zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwie cofnięcie uprawnień, na podstawie których skarżący wykonuje zawód diagnosty i przeprowadza badania techniczne pojazdów, a który to zawód jest zasadniczym i stałym źródłem utrzymania wnioskodawcy oraz jego rodziny, spowoduje wystąpienie przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonanie zaskarżonej decyzji i w konsekwencji cofnięcie skarżącemu omawianych uprawnień doprowadzi do utraty przez niego głównego źródła utrzymania, co wedle Sądu jest przesłanką do stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności w sytuacji, gdy na skarżącym ciąży obowiązek utrzymania rodziny (tak też NSA w postanowieniu z 30 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2487/14). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.