III SA/Kr 262/14

Kraków, dnia 20 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. Ś. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 stycznia 2014 r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 21 stycznia 2014r. Z. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 stycznia 2014 r. Podniósł, że Sąd Okręgowy błędnie wywiódł z poglądu Sądu Najwyższego, że ze względu na bezpieczeństwo obrotu w odniesieniu do skarżącego pojęcie zwykłego zarządu należy rozszerzyć na wszelkie czynności podejmowane w ramach aktywności będącej źródłem jego dochodów, które wchodzą w skład majątku wspólnego. Stwierdził, że postanowienie SKO jest niezgodne z przepisami art. 36 § 2 oraz art. 37 § 3 K.p.a. i narusza prawo materialne, co uzasadnia wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Organ wskazał, że w piśmie z dnia 14 stycznia 2014 r. skarżącemu wyjaśniono, że rozstrzygnięcie czy miały miejsce nieprawidłowości będące czynami karalnymi, pozostaje poza kompetencjami SKO. W ustawowo określonym zakresie zadań, które wykonuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mieści się rozstrzyganie w przedmiocie spełnienia przesłanek określonych w poszczególnych przepisach kodeksu karnego. Z uwagi na brak właściwości w tej sprawie nie było możliwym dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w przepisach kodeksu karnego. Zdaniem organu skarga Z. Ś. nie mieści się w katalogu przewidzianym przez art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 P.p.s.a., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z przytoczonego przepisu wynika, że nie w każdej sytuacji, w której jednostka jest niezadowolona z działalności organów administracji publicznej, dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić trzeba, że skargę można wnieść tylko w sytuacjach opisanych w powołanym wyżej przepisie. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonego pisma, uznać należy iż nie może być ono potraktowane jako akt administracyjny wymieniony w przepisie art. 3 § 2 P.p.s.a. Niniejsze pismo nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia i stanowi jedynie informację o tym, że rozstrzygnięcie czy miały miejsce nieprawidłowości stanowiące czyn karalny pozostaje poza kompetencjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Taka informacja nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.