III SA/Kr 262/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 3 grudnia 2024 r., nr SKO.NA/4130/143/2024 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5% do 18% przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 3 grudnia 2024 r. nr SKO.NA/4130/143/2024 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr SA-06.7340.7.42.2024 orzekającą o cofnięciu skarżącej spółce zezwolenia z dnia 20 maja 2021 r. nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kategorii B o zawartości alkoholu powyżej 4,5% do 18% alkoholu oprócz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Jak wynika z akt sprawy Spółka S. S.A. (aktualnie: C. S.A. z siedzibą w K.) otrzymała trzy zezwolenia z dnia 20 maja 2021 r., wydane przez Prezydenta Miasta Krakowa dotyczące sprzedaży napojów alkoholowych kat. A, B i C przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Zawiadomieniem z dnia 18 czerwca 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa poinformował stronę skarżącą o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia ww. zezwoleń. Powodem wszczęcia postępowania z urzędu było ustalenie przez organ, że spółka nie zgłosiła organowi w wymaganym terminie 14 dni od dnia powstania zmiany swojej nazwy z "S. S.A", na "C. S.A." Powód ten dotyczył wszystkich wskazanych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Zmiana ta nastąpiła dnia 15 kwietnia 2024 r. (zgodnie z datą ujawniania zmiany w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego). Natomiast zgłoszenie zmiany do organu nastąpiło dopiero w dniu 28 maja 2024 r. Pismem z dnia 5 lipca 2024 r. spółka wskazała, że uchybienie związane z brakiem terminowego zgłoszenia zmiany było spowodowane niezachowaniem należytej staranności przez przedstawiciela spółki. Ww. decyzją z dnia 26 sierpnia 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa cofnął spółce zezwolenie dotyczące sprzedaży napojów alkoholowych kategorii B. Organ I instancji wskazał, że art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nakłada na podmioty, którym przyznano zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych obowiązek zgłaszania organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany. Organ stwierdził, że spółka naruszyła wskazany obowiązek, ponieważ przedstawiciel spółki o zmianie nazwy zawiadomił organ 28 maja 2024 r., podczas gdy zmiana nastąpił 15 kwietnia 2024 r. W odwołaniu skarżąca spółka zarzuciła decyzji naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i pominięcie okoliczności, że dotychczas wywiązywała się ona ze swoich obowiązków a niezgłoszenie zmiany w terminie było spowodowane niezachowaniem należytej staranności przez jej przedstawiciela. Spółka zarzuciła także naruszenie art. 18 ust. 7 pkt 7 oraz ust. 10 pkt 2 u.w.t. poprzez przyjęcie przez organ, że brak zgłoszenia w terminie zmiany stanowi nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży alkoholu oraz zastosowanie rażąco wygórowanych, dolegliwych, niewspółmiernych wobec niej skutków. Wskazała ona także na daleko idące konsekwencje związane z cofnięciem zezwolenia ze względu na możliwą nierentowność sklepu, co może spowodować konieczność zwolnienia pracowników nie tylko z tego sklepu, ale także innych sklepów ze względu na powiązanie ich działalności. W ocenie spółki cofnięcie zezwolenia jest nieproporcjonalne do skali naruszenia. Po zapoznaniu się z aktami sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie ww. decyzją z dnia 3 grudnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium zmiana nazwy podmiotu, na którego rzecz wydano zezwolenie na sprzedaż alkoholu stanowi zmianę stanu prawnego w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu. Nie ma wątpliwości, że określenie nazwy podmiotu stanowi jeden z elementów zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wynika to nie tylko z treści art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., ale także z treści art. 18 ust. 5 pkt 2 u.w.t. Oznacza to, że ustawodawca przywiązuje dużą wagę do precyzyjnego wskazywania jaki podmiot otrzymuje dane zezwolenie. W celu prawidłowej realizacji celów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organy muszą mieć możliwość prawidłowego identyfikowania podmiotów, które mają przyznane zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholów. Stąd też u podstaw art. 18 ust. 7 pkt 7 u.w.t. leży zapewnienie, żeby organy dysponowały w pełni aktualnymi danymi dotyczącymi podmiotów, na których rzecz wydano takie decyzje. Zezwolenie udzielane jest konkretnemu podmiotowi, który posiada konkretne dane – w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy są to dane spółki obejmujące również adres siedziby podmiotu. I to temu konkretnie podmiotowi udzielane jest zezwolenie, a więc w sytuacji zmiany danych podmiotu, widniejących w zezwoleniu winny one zostać zgłoszone w organie zezwalającym. Warunki i zasady określone w zezwoleniu mają charakter przedmiotowo - podmiotowy. Odnoszą się one do danego określonego w zezwoleniu podmiotu prowadzącego sprzedaż napojów alkoholowych w określonym miejscu. SKO wyjaśniło, że organ I instancji wezwał spółkę do złożenia stosownych wyjaśnień w związku z uchybieniem obowiązkowi zgłoszenia zmiany nazwy. Spółka wskazała, że naruszenie obowiązku wynika z zaniedbania jej przedstawiciela. Kolegium podkreśliło, że z art. 18 ust. 7 pkt 7 u.w.t. jasno wynika, że to na podmiocie mającym zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych ciąży obowiązek zgłaszania organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany. Przepisy nie nakładają natomiast na organ obowiązku ciągłego śledzenia i monitorowania czy nastąpiły takie zmiany. Z tego też względu spółka była zobowiązana aby dokonać zgłoszenia w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany. Kolegium ustaliło, że zmiana nazwy spółki została ujawniona w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dnia 15 kwietnia 2024 r. Termin ten należy uznać za dzień powstania zmiany, ponieważ wpis zmiany nazwy do Krajowego Rejestru Sądowego ma charakter konstytutywny. Termin 14 dni na zgłoszenie upłynął zatem dnia 29 kwietnia 2024 r. Jak jednak wynika z akt sprawy, zgłoszenie zmiany nazwy nastąpiło dopiero 28 maja 2024 r., a więc bezsprzeczne już po upływie 14 dniowego terminu. W takiej sytuacji organ był zobowiązany do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, zgodnie z treścią art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t. Wynika to z szeregu okoliczności. Po pierwsze w art. 18 ust. 10 u.w.t. ustawodawca użył określenia, że "organ zezwalający cofa" zakładając tym samym, że pojawienie się w danej sprawie przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 10, powoduje cofnięcie zezwolenia. Z art. 18 ust. 10 u.w.t. wynika expressis verbis, że organ cofa zezwolenie a nie "może cofnąć zezwolenie", co sugerowałoby jedynie możliwość cofnięcia. Po drugie, w orzecznictwie bardzo trafnie podnosi się, że w razie złamania któregokolwiek z warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie z 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy jest obligatoryjne niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Ze względu na powyższe, podnoszone przez spółkę zarzuty dotyczące braku zachowania należytej staranności w działaniu jej przedstawiciela nie mogły odnieść skutku. Jak bowiem wskazano, cofnięcie zezwolenia jest niezależne od przyczyn naruszenia warunków, a więc niezależne od winy czy jej braku. Kolegium wskazało, że w przypadku strony będącej przedsiębiorcą, nie można tracić z pola widzenia wymogu podwyższonego stopnia starannego działania. Nadto SKO dodało, że spółka otrzymała zezwolenie w 2021 r., więc z jej perspektywy konieczność dostosowania się do wymogów wynikających z u.w.t. nie była nową sytuacją. O konieczności powiadomienia organu o zmianach stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany strona została też pouczona w decyzji o przyznaniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Z tego też względu w ocenie Kolegium okoliczność, że niezgłoszenie zmiany wynikało z zachowania przedstawiciela spółki pozostaje prawnie irrelewantne. Ustalono bowiem, że spółka nie dopełniła obowiązku wynikającego z ww. art. 18 ust. 7 pkt 7 u.w.t. co spowodowało konieczność cofnięcia przez organ zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie, a także niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, oraz nieprawidłowej ocenie całokształtu materiału dowodowego tj. a) pominięcie okoliczności, iż spółka dotychczas należycie oraz sumiennie wywiązywała się z wszelkich obowiązków związanych z przedmiotowym zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych, a także określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zasad sprzedaży napojów alkoholowych, począwszy od 2005 r., b) pominięcie okoliczności, iż nie zgłoszenie zmiany nazwy spółki spowodowane było niedochowaniem należytej staranności przez przedstawiciela spółki, co w konsekwencji nie powinno obciążać całego podmiotu, c) pominięcie okoliczności, iż cofnięcie przedmiotowego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych spowoduje zamknięcie sklepu spożywczego należącego do spółki, w którym dotychczas sprzedaż ta miała miejsce, co pociągałoby za sobą zwolnienia pracowników oraz zamknięcie innych lokali należących do spółki, powiązanych z ww. sklepem, skutkiem czego będzie powstanie bezrobocia strukturalnego; 2) art. 18 ust. 7 pkt 7 oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez uznanie, że brak zgłoszenia zmiany nazwy spółki powoduje nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży alkoholu co skutkuje obligatoryjnym cofnięciem przedmiotowego zezwolenia na sprzedaż alkoholu; 3) art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 2 oraz z art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez automatyczne zastosowanie rażąco wygórowanej, dolegliwej, niewspółmiernej i materialnie rodzącej daleko idące skutki decyzji o uchyleniu przedmiotowego zezwolenia na sprzedaż alkoholu w sytuacji tylko spóźnienia się przez skarżącą ze zgłoszeniem zmiany nazwy spółki, co skutkuje ograniczeniem wolności działalności gospodarczej strony skarżącej. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o wystąpienie z pytaniem prawnym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie czy art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zakresie, w jakim obligatoryjnie bez żadnego miarkowania i rozróżnienia rodzaju, charakteru i stopnia naruszenia w postaci nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży alkoholu, w każdym przypadku przewiduje obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, jest zgodny z art. 2 oraz z art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; uchylenie w całości zaskarżonej ostatecznej decyzji, poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa orzekającą o cofnięciu skarżącej spółce zezwolenia z dnia 20 maja 2021 r. nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kategorii B o zawartości alkoholu powyżej 4,5% do 18% alkoholu oprócz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 2023, poz. 2151). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy (ust. 2). Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera, m.in.: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres (ust. 5 pkt 2). Zgodnie z ust. 10 pkt 2 ww. artykułu, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku: nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Z kolei jak wynika z art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest: zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany. Wskazać należy w tym miejscu, że art. 18 ust. 10 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w pkt 1-7 tego przepisu skutkuje cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ nie działa w tym przypadku w ramach uznania administracyjnego lecz jest związany treścią ww. przepisu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skoro w zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych udzielonemu skarżącej spółce znajdowało się wskazanie jej nazwy, to zmiana w tym zakresie skutkowała obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany. Niewątpliwie bowiem zmiana nazwy spółki jest elementem jej stanu prawego (wynika z umowy spółki i jest jedną z podstawowych danych charakteryzujących spółkę). Jak wynika jednak z akt sprawy zgłoszenie zmiany nastąpiło bezspornie po upływie ustawowego terminu. Zauważyć przy tym należy, że o obowiązku zgłoszenia organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego - w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu - w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany, skarżąca spółka została poinformowana już w udzielnym jej zezwoleniu z dnia 20 maja 2021 r. nr [...]. Sąd dostrzega, że owszem sankcja za brak formalnego poinformowania o zmianie nazwy spółki jest daleko idąca, tym niemniej taka konsekwencja wprost została przewidziana przez ustawodawcę. Mając na uwadze powyższe, podnoszone przez skarżącą spółkę zarzuty dotyczące braku zachowania należytej staranności w działaniu jej przedstawiciela, nie zasługują na aprobatę. Zauważyć bowiem należy, że obowiązkiem strony skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, jest takie jej zorganizowanie, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek nieprzestrzegania, określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania warunku(ów) sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2012 r. II GSK 91/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1529/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 października 2004 r., sygn. akt II SA/Po 1125/02 nie publ., wyrok WSA we Wrocławiu z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 536/08). Rygoryzm znaczenia uregulowania przedmiotowego przepisu, odczytanego na podstawie wykładni językowej, jest bowiem założony przez ustawodawcę i całkowicie odpowiada celom ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organy administracji nie miały zatem obowiązku badać winy czy też jej braku w zachowaniu pełnomocnika skarżącej spółki, bowiem wystarczającą przesłanką cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych było wyłącznie stwierdzenie, że skarżąca nie zgłosiła przedmiotowej zmiany w przewidzianym ustawą terminie. W szczególności skarżąca spółka prowadząca działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych nie może się zwolnić od odpowiedzialności wynikającej z powołanego przepisu poprzez wskazanie, że: "dotychczas należycie oraz sumienie wywiązywała się w wszelkich obowiązków związanych w przedmiotowym zezwoleniem", "niedochowanie należytej staranności przez przedstawiciela spółki (...) nie powinno obciążać całego podmiotu" oraz, że "cofniecie przedmiotowego zezwolenia (...) spowoduje zamknięcie sklepu spożywczego należącego do Spółki". W konsekwencji powyższego, zasadnie organu uznały, że wobec nie dopełnienia obowiązku wynikającego z art. 18 ust. pkt 7 ustawy, koniecznym stało się cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy. Zarzuty skargi nie zasługują zatem na uwzględnienie. Reasumując, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie została oparta na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Poczynione przez organy ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Decyzja ta zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie Sądu w całości odpowiada prawu. Na zakończenie Sąd wyjaśnia, że nie uznał za właściwe wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie czy art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy w zakresie, w jakim obligatoryjnie bez żadnego miarkowania i rozróżnienia rodzaju, charakteru i stopnia naruszenia w postaci nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży alkoholu, w każdym przypadku przewiduje obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, jest zgodny z art. 2 oraz z art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazać bowiem należy, że stosownie do treści art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przesłanką wystąpienia przez sąd z pytaniem prawnym, która nie wystąpiła w niniejszej sprawie, jest więc powzięcie wątpliwości co do konstytucyjności lub legalności aktu normatywnego stanowiącego podstawę orzeczenia sądowego w danej sprawie. Jak wcześniej zostało wywiedzione utrwalona interpretacja art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nadała mu ustaloną treść normatywną. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.