III SA/Kr 264/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia 13 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wojewoda decyzją nr [...] z dnia 13 grudnia 2013 r., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] 2013 r. orzekającą o pozbawieniu M. P. – dalej skarżący, statusu bezrobotnego z dniem 05 stycznia 2009r. oraz o pozbawieniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2009r. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego. Ponadto skarżący w skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wnosząc o przyznanie adwokata z urzędu skarżący podniósł, że jest osobą niepełnosprawną, z licznymi postępującymi schorzeniami, pozostającą w stałym leczeniu farmakologicznym.; prowadzi samotnie jednoosobowe gospodarstwo domowe , a jedynym źródłem utrzymania jest renta inwalidzka w kwocie 582,30 zł, co nie wystarcza na pokrycie wszystkich opłat i zaspokojenie podstawowych życiowych potrzeb. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 9 maja 2014 r. Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata, umarzając postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych. Podobnie orzekł Sąd rozpoznając sprzeciw skarżącego od ww. orzeczenia, postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r. Zażalenie na to orzeczenie zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I OZ 761/14. Skarżący złożył następnie drugi wniosek o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie, oddalony następnie postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 16 marca 2015 r. oraz – po wniesieniu przez skarżącego sprzeciwu – postanowieniem Sądu z dnia 27 kwietnia 2015 r. NSA oddalił zażalenie na to orzeczenie swoim postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt I OZ 790/15. Pismem z dnia 15 września 2015 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dnia 16 września 2015 r. wezwano skarżącego o wypełnienie przesłanego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wyrokiem z dnia 17 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżącego na decyzję Wojewody z dnia 13 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący w piśmie z dnia 24 września 2015 r. wniósł o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem oraz wniósł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 16 września 2015 r. skarżący w piśmie procesowym z dnia 2 października 2015 r. wniósł o łączne rozpoznanie wniosków o przyznanie prawa pomocy zawartych w pismach z dnia 15 września 2015 r. i 24 września 2015 r. oraz dołączył wypełniony formularz "PPF" lecz sporządzony na nieobowiązującym druku formularza "PPF". W odpowiedzi na doręczony w dniu 26 listopada 2015 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2015 r. skarżący pismem z dnia 26 grudnia 2015 r. wniósł własnoręcznie sporządzoną skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej skarżący zawarł ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2016 r. Referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego z dnia 15 i 24 września 2015 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na niewykonanie zarządzenia z dnia 16 września 2015 r. Rozpoznając kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 26 grudnia 2015 r. zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 25 stycznia 2016 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz "PPF" wniosku o prawo pomocy zgodny z obowiązującym od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzorem określonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. (Dz.U. z 28.08.2015 r. póz. 1257) celem jego wypełnienia i podpisania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzenie nie zostało prawidłowo wykonane, bowiem skarżący do pisma z dnia 23 lutego 2016 r., w którym zawarł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, dołączył wypełniony formularz "PPF" lecz sporządził go nie nieobowiązującym druku formularza "PPF". W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 18 marca 2016 r. na podstawie art. 257 ppsa, pozostawiono wniosek bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej uzależnione jest od dopełnienia wszystkich wymogów określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270) - dalej ppsa. Wskazać bowiem należy, że ustawodawca, regulując instytucję skargi kasacyjnej, uzależnił skuteczność jej wniesienia od spełnienia szeregu przesłanek, których niespełnienie powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 ppsa sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej został określony w art. 177 § 1 ppsa, który stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jednym z warunków dopuszczalności skargi kasacyjnej w znaczeniu podmiotowym jest sporządzenie jej przez podmioty wymienione w art. 175 ppsa. Zgodnie z art. 175 § 1 ppsa skarga kasacyjna co do zasady powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego. Jednakże przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 ppsa). Dodatkowo w sprawach obowiązków podatkowych, skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego, a w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego (art. 175 § 3 ppsa). W niniejszej sprawie skarżący, pomimo pouczenia o wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez osobę do tego uprawnioną i konsekwencjach jego niezachowania, wniósł skargę kasacyjną sporządzoną osobiście, nie posiadając przy tym kwalifikacji, ani nie zajmując stanowiska wymienionego w art. 175 § 2 ppsa, co przesądza o konieczności odrzucenia środka zaskarżenia. W tym stanie sprawy, z uwagi na to, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została sporządzona przez nieuprawniony podmiot, Sąd odrzucił ją na podstawie art. 178 – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.