III SA/Kr 269/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na działania Wójta Gminy w sprawach dotyczących rozgraniczenia nieruchomości postanawia: skargę odrzucić. A. F. wniósł skargę na działania Wójta Gminy w sprawach dotyczących rozgraniczenia nieruchomości. W wykonaniu zarządzenia z dnia 4 kwietnia 2019 r. skarżący został wezwany do jednoznacznego określenia przedmiotu zaskarżenia, tj. ewentualnego numeru, daty oraz organu wydającego zaskarżoną decyzję bądź też wskazanie, że jest to skarga na bezczynność organu – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone dnia 10 kwietnia 2019 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, natomiast w myśl art. 57 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. Jak każde pismo w postępowaniu, skarga winna zawierać także osnowę wniosku lub oświadczenia (art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), a zatem precyzować merytoryczną treść, jaką zawiera, wskazywać, jaki jest zamiar wnoszącego skargę, jaki cel procesowy chce nią osiągnąć. Ze skargi musi zatem wynikać, jakie działanie albo zaniechanie konkretnego organu administracji publicznej ma zostać – zgodnie z wolą skarżącego – poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Zaniechanie sprecyzowania osnowy skargi, niewskazanie, jaki akt administracyjny jest przez stronę zaskarżony, względnie jaką bezczynność organowi zarzuca skarżący, stanowi brak formalny skargi, co obliguje przewodniczącego- stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania o jego uzupełnienie w terminie 7 dni. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania skarżący nie uzupełnił braków skargi, wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.