III SA/Kr 27/12

Sygn. akt III SA/Kr 27/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędziowie WSA Bożenna Blitek, WSA Barbara Pasternak, , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012r., sprawy ze skargi J. K. – K., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 14 listopada 2011r. [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala Pismem z dnia [...] 2011 r., nr [...] Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej (dalej "MOPS") odpowiedział skarżącej J. K. – K. na pismo z dnia 29 lipca 2011 r., w którym to skarżąca kwestionowała sposób obliczenia dochodów rodziny w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] 2011 r., nr [...] i nr [...] utrzymanych następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze . Od powyższego pisma skarżąca wniosła odwołanie. Skarżąca zarzuciła, że piśmie tym MOPS błędnie argumentuje prawidłowość wyliczenia dochodu. Zdaniem skarżącej, przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji z dnia [...] 2011 r., nr [...] i nr [...], SKO błędnie też nie dopatrzyło się nieprawidłowości w tym zakresie. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącej od ww. pisma MOPS z dnia [...] 2011 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołując się na treść art. 134 K.p.a. podniesiono, że odwołanie jest niedopuszczalne albowiem brak jest przedmiotu zaskarżeni, tj. decyzji administracyjnej. Zaskarżone pismo zdaniem organu odwoławczego nie stanowi decyzji w rozumieniu K.p.a. stąd też odwołanie od tego pisma nie przysługuje. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze powieliła zarzuty odwołania kwestionując sposób obliczania dochodu przez MOPS przy podejmowaniu decyzji o świadczeniach socjalnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania wydane w oparciu o art. 134 K.p.a. Powyższe postanowienie zapadło we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy złożone odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Na tym etapie organ odwoławczy badając dopuszczalność odwołania nie może wejść w ocenę jego zasadności. Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Niedopuszczalność zaś odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka odwołania, a zatem gdy odwołanie wniosła osoba trzecia lub podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnej (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 9, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008). Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z niedopuszczalnością odwołania z przyczyn przedmiotowych. Wymaga wskazania, iż zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W sytuacji gdy określony akt nie jest decyzją administracyjną, to wniesienie od niego odwołania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, co organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić w postanowieniu wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera definicji decyzji administracyjnej. Artykuł 104 K.p.a. ogranicza się do stwierdzenia, że "organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej". Przepis ten nawiązuje więc do treści art. 1 pkt 1 k.p.a., który określa przedmiot postępowania administracyjnego i zaznacza, że jest ono wszczynane i prowadzone w celu rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej w formie decyzji. Decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym. Cechą charakterystyczną takiego aktu jest jego zewnętrzny charakter, władczość, oraz podwójna konkretność: konkretny adresat i konkretna sytuacja, którą ten akt rozstrzyga, orzekając o prawach lub obowiązkach jego adresata. Nie każdy akt administracyjny jest decyzją administracyjną w rozumieniu K.p.a. Decyzjami są te akty, które wydawane są w trybie K.p.a. i odpowiadają co do formy wymogom określonym w art. 107 K.p.a. Podsumowując należy stwierdzić, że w ujęciu materialnym decyzją jest kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organu administracyjnego, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego (finansowego), o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej (lub prawnej) w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Decyzję administracyjną jako oświadczenie woli organu administracji publicznej należy odróżniać od innych prawnie doniosłych czynności, które są oświadczeniami wiedzy organu administracji publicznej. Do oświadczeń wiedzy należą niewątpliwie udzielane przez organ informacje o stanie faktycznym i prawnym sprawy administracyjnej. Udzielenie informacji nie jest czynnością prawną, a tym bardziej nie jest aktem administracyjnym, ponieważ brak tu woli organu administracji publicznej skierowanej na wywołanie skutków prawnych (niepublikowany wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1984 r., SA/Po 1049/84). W niniejszej sprawie skarżąca wniosła "odwołanie" od pisma MOPS zawierającego odpowiedź na pismo skarżącej z dnia 29 lipca 2011 r., w którym to skarżąca kwestionowała sposób obliczenia dochodów rodziny w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] 2011 r., nr [...] i nr [...], utrzymanych następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że pismo MOPS jest informacją, a nie decyzją administracyjną. Nie tylko nie posiada ono formy przewidzianej w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. ale przede wszystkim brak w nim woli organu do wydania władczego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Podkreślić należy, że zagadnienie, którego dotyczyło pismo MOPS z dnia [...] 2011 r. odnosi się do postępowania, zakończonego decyzjami z dnia 1 kwietnia 2011r., nr [...] oraz nr [...], utrzymanymi następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. A zatem kwestia prawidłowości obliczania dochodu rodziny skarżącej w celu skorzystania z pomocy społecznej została rozstrzygnięta i poddana kontroli instancyjnej. Reasumując, stwierdzić należy, że od kwestionowanego pisma MOPS z dnia [...] 2011 r., będącego informacją, nie przysługiwało stronie prawo wniesienia środka zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co skutkowało stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania. Mając na uwadze, iż podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.