III SA/Kr 270/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Elżbieta Kremer Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.S. na niewykonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie II SA/Kr 2539/03 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanawia skargę odrzucić III SA/Kr 270/07 Uzasadnienie E.S. dnia 14 marca 2007 r. (data nadania przesyłki pocztowej), wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z powołaniem na przepis art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na niewykonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 2539/03 domagając się wymierzenia temu organowi grzywny. Z wnioskiem tym E.S. połączyła żądanie zasądzenia na jej rzecz odszkodowania. Do skargi dołączono odpis skierowanego do skarżącej pisma Prokuratury Krajowej z dnia 18 stycznia 2007 r. [...] zawierającego informację o przysługującej skardze na niewykonanie wyroku i warunkach wniesienia skargi na podstawie art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz odpis pisma skarżącej z dnia 10 sierpnia 2006 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N.. Pismem tym, skarżąca zwracała się "w związku z uchyloną przez Sąd decyzją [...] o podanie w jakim terminie będzie rozpatrzona sprawa o unieważnienie decyzji Burmistrza G. z [...] 2002 r.". Nadto do skargi załączono sporządzoną przez skarżącą notatkę z rozmów telefonicznych z dnia 19.09.2006 r., 21.12.06, z których wynika, że sprawa nie była rozpatrzona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi, na skargę wnosiło początkowo o jej oddalenie podnosząc, że decyzją z dnia 30 marca 2007 r. znak SKO [...] umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia [...] 2002 r. znak [...], wobec ustalenia, że od dnia 21 listopada 2003 r. E.S. nie jest właścicielką nieruchomości, którą rozgraniczono decyzją będącą przedmiotem żądania stwierdzenia nieważności. Na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2007 r. pełnomocnik Kolegium Odwoławczego wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga ulega odrzuceniu z powodu niedopuszczalności. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) – dalej ustawa p.p.s.a. – Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych (niż wymienione w pkt 1-5) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Taka sytuacja zachodzi w sprawie. Skarżąca, wskazując przepis art. 154 ustawy p.p.s.a. w sposób jednoznaczny sprecyzowała, iż domaga się nałożenia w trybie tego przepisu na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. grzywny wobec niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2006 r. sygn. II SA/Kr 2539/03. Wyrokiem tym po rozpoznaniu skargi E.S. uchylono zaskarżoną decyzję SKO w N. z dnia [...] 2003 r. Nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją tego Organu, którymi odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia [...] 2002 r. znak [...], orzekającej o rozgraniczeniu działki ewid. Nr [...] własności Gminy Miasta, z nieruchomościami kilku właścicieli, w tym ze stanowiącymi własność E.S. działkami [...] i [...]. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Taka redakcja przepisu wyraźnie wskazuje, że warunkiem dopuszczalności skargi z art. 154 p.p.s.a. na niewykonanie wyroku jest uprzednie, pisemne wezwanie tego organu, który wyrok ma wykonać do wykonania tego wyroku. O tym warunku, skarżąca była zresztą informowana, co wynika z pisma Prokuratury Krajowej z dnia 18 stycznia 2007 r. skierowanego do skarżącej. Skarżąca wniosła skargę na niewykonanie przez SKO wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2006 r., bez uprzedniego pisemnego wezwania tego organu o wykonanie wyroku przez wydanie decyzji rozstrzygającej o załatwieniu sprawy. Nie czyni zadość temu wezwaniu dołączone do skargi pismo skarżącej z dnia 10 sierpnia 2006 r. skierowane do SKO, które jest dowodem tylko, iż pismem tym zwracała się o informację, kiedy sprawa będzie rozpatrzona, a nie wzywała organu do wykonania wyroku, pod rygorem wniesienia skargi na jego niewykonanie. Wgląd w akta sprawy II SA/Kr 2539/03 dowodzi zresztą, że wyrok z 28.02.2006 r. stał się prawomocny z dniem 15 czerwca 2006 r., ale akta postępowania można było zwrócić Kolegium dopiero przy piśmie z 25.08.2006 r. w związku z korespondencją skarżącej z Sądem. Z tych przyczyn skarga jako niedopuszczalna ulegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarazem Sąd zauważa, iż właściwym do orzekania, na podstawie art. 154 § 4 p.p.s.a. o odszkodowaniu od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu, jest w myśl tego przepisu sąd powszechny, a przepis również zawiera wymóg poprzedzenia powództwa wnioskiem do organu o odszkodowanie. W tym zakresie podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w myśl, którego Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W sytuacji odrzucenia skargi z powodu niedopuszczalności spowodowanej niewyczerpaniem trybu warunkującego tę dopuszczalność, poza rozważaniami Sądu musiała pozostać kwestią, czy udzielenie po wniesieniu skargi (14.03.07),w dniu 26 maja 2007 r. pełnomocnictwa przez D.C. – córkę skarżącej – dla E.S. do zarządzania jej nieruchomościami i występowania w jej imieniu przed sądami, mogło wywołać w tej sprawie skutki procesowe. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.