III SA/Kr 276/25

Dnia 21 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2025 roku sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 6 grudnia 2024 r., nr NE.906.1.106.2024 w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z 6 grudnia 2024 r. nr NE.906.1.106.2024 utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Myślenicach z 22 października 2024 r. nr 90/2024, w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie tytułu wykonawczego [...] z 6 sierpnia 2024 r., dotyczącego egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. obowiązku poddania małoletniej L. B., urodzonej [...] r. - córki skarżącej E. B., szczepieniom ochronnym przeciwko: gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, odrze, śwince, różyczce w punkcie szczepień świadczeniodawcy wybranego przez skarżącą. Powyższe postanawiania zapadły w następującym stanie fatycznym i prawnym. ` W dniu 3 kwietnia 2015 r. wpłynęło do PPIS w Myślenicach oświadczenie skarżącej i P. B. z 8 lutego 2015 r. o treści: "Nie wyrażam zgody na szczepienie swojego nowo narodzonego dziecka. Szczepienia rozważam w późniejszym terminie." W dniu 11 lipca 2016 r. do PSSE w Myślenicach została przekazana przez S. Sp. z o.o. Poradnia Lekarza POZ informacja, że skarżąca całkowicie uchyla się od wykonania obowiązku szczepień ochronnych małoletniej córce. Pismami z 23 marca 2017 r. i 21 października 2019 r. PPIS w Myślenicach wystosował do skarżącej pisma przypominające o obowiązku szczepień ochronnych małoletniej córki, które jednak nie doprowadziły do zaszczepienia dziecka. W dniu 12 czerwca 2024 r. upomnieniem Nr [...], PPIS w Myślenicach działający jako wierzyciel, wezwał skarżącą do niezwłocznego wykonania obowiązku zaszczepienia małoletniej córki. W treści upomnienia, PPIS w Myślenicach zawarł informację, iż w przypadku niewykonania szczepień po upływie 7 dni od daty doręczenia pisma sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Wskazane upomnienie zostało odebrane za potwierdzeniem odbioru przez adresata w dniu 21 czerwca 2024 r. W odpowiedzi na ww. upomnienie skarżąca przy piśmie z 24 czerwca 2024 r. przekazała do PSSE w Myślenicach zaświadczenie lekarskie z 19 marca 2024 r., odraczające wykonanie szczepień do 19 marca 2025 r., w podpisie dr med. K. B. W trakcie kontroli przeprowadzonej 2 sierpnia 2024 r. przez PPIS w Myślenicach w S. Sp. z o.o. Poradni Podstawowej Opieki Zdrowotnej ustalono brak realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych u małoletniej. Pismem z 6 sierpnia 2024 r., PPIS w Myślenicach przesłał do Wojewody Małopolskiego wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej wobec skarżącej. Równocześnie wniósł o zastosowanie wobec niej środka egzekucji w postaci grzywny w celu przymuszenia, w kwocie 1000 zł. Do wniosku załączono tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 6 sierpnia 2024 r. Pismem z 24 września 2024 r. skarżąca zgłosiła do Wojewody Małopolskiego zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego wszczętego ww. tytułem wykonawczym. Postanowieniem z 22 października 2024 r. nr 90/2024, PPIS w Myślenicach oddalił zarzuty skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie: art. 7, 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez rozpoznanie zarzutu, którego Skarżąca nie podniosła, brak merytorycznego odniesienia się organu co do podniesionych zarzutów, a ograniczenie rozpoznania do wskazania w uzasadnieniu postanowienia przepisów dotyczących obowiązkowych szczepień ochronnych; art. 33 § 2 u.p.e.a. poprzez oddalenie zarzutu braku wymagalności obowiązku szczepień ochronnych, co nie znajduje merytorycznego uzasadnienia w treści postanowienia, w szczególności brak informacji co do wykluczenia przeciwskazań, brak wystawienia zaświadczenia potwierdzającego kwalifikację dziecka do obowiązkowych szczepień ochronnych; w oparciu o art. 18 u.p.e.a. naruszenie art. 124 § 2 w zw. z art. 7, 8 § 1 i 12 k.p.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia do wskazania przepisów dotyczących obowiązkowych szczepień ochronnych, bez ich odniesienia do stanu faktycznego sprawy. W wyniku rozpoznania zażalenia, MPWIS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał min., że obowiązek poddania się szczepieniu wynika wprost z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych i grup osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom został określony ww. art. 17 ustawy oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077). Ustawodawca przewidział odpowiedni mechanizm poprzedzający wykonanie szczepienia, tj. badanie kwalifikacyjne celem stwierdzenia, czy nie istnieją w konkretnym przypadku przeciwwskazania do wykonania szczepienia. Obowiązek wykluczenia przeciwskazań, jaki winien być według skarżącej zawarty w treści obowiązku sformułowanego w tytule wykonawczym, wynika z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Mając na uwadze, że lekarskie badanie kwalifikacyjne jest niezbędnym, oraz przede wszystkim integralnym elementem szczepienia ochronnego, nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości określenia obowiązku przez wierzyciela. Dalej wskazano, że skarżąca błędnie wywodzi niewykonalność obowiązku szczepień ochronnych na podstawie przeprowadzonego w dniu 19 marca 2024 r. badania lekarskiego. Organ stwierdził, że podstawą do zwolnienia z obowiązku zaszczepienia dziecka, a zatem stwierdzenia niewykonalności obowiązku jest przedłożenie lekarzowi przeprowadzającemu szczepienie ochronne zaświadczenia od lekarza specjalisty, określającego potrzebę czasowego odroczenia obowiązkowych szczepień dziecka lub też zaświadczenie lekarskie wskazujące przeciwwskazania do szczepienia dziecka bezterminowo, zgodnie z art. 17 ust. 5 oraz ust. 10 pkt 3 i 5 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Dopiero na tym etapie, zgodnie z § 11 rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, po przeprowadzonej konsultacji specjalistycznej, w wyniku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz specjalista odnotowuje jej wynik w karcie uodpornienia, będącej załącznikiem nr 3 do ww. rozporządzenia, z uwzględnieniem okresu przeciwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ochronnych ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. Organ uznał więc, że znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym wystawione 19 marca 2024 r. przez dr med. K. B., odraczające wykonanie szczepienia ochronnego do 19 marca 2025 r., nie spełnia ww. wymagań i nie daje podstawy do uznania obowiązku szczepienia ochronnego za niewykonalny. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również zasadności zarzutu naruszenia art. 124 § 2 w zw. z art. 7, 8 § 1 i 12 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia do wskazania przepisów dotyczących obowiązkowych szczepień ochronnych, bez ich odniesienia się do stanu faktycznego. Wskazał, że ustawa nakładając obowiązek z mocy prawa do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, nie daje podstawy prawnej do jego konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej. Zawarty w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 października 2023 r. w sprawie PSO schemat szczepień określający szczepienia obowiązkowe dzieci i młodzieży według wieku jest zbieżny z wytycznymi Ministra Zdrowia zawartymi w rozporządzeniu z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (zawartymi w załączniku nr 1 do niniejszego rozporządzenia tj. "Schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży"), wyznacza bowiem wspólny obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym zarówno w zakresie wymagalności, jak i liczby dawek. Jak wskazano, w dacie rozpatrywania zażalenia na postanowienie o oddaleniu zarzutów, MPWIS działał w oparciu o § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Reasumując, organ odwoławczy uznał, że PPIS w Myślenicach kierując 6 sierpnia 2024 r. wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej do Wojewody Małopolskiego, działał w ramach obowiązujących przepisów prawa i podejmował wobec skarżącej działania zmierzające do wyegzekwowania obowiązku szczepień ochronnych u małoletniej córki skarżącej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia tj. uznanie przez organ, że skarżąca nie wykonała obowiązku podczas gdy obowiązek w stosunku do małoletniej nie może być uznany za wymagalny, z uwagi na brak kwalifikacji małoletniej do obowiązkowych szczepień ochronnych, brak wystawienia zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, które potwierdzałoby kwalifikacje dziecka do szczepień, odroczenie małoletniej od obowiązku do dnia 19 marca 2025 r., 2. brak wymagalności obowiązku z uwagi na brak jego określenia w tytule wykonawczym, 3. naruszenie art. 6, 7a, 77 i 81a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez oparcie rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, 4. naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak rozpoznania przez organ zgłoszonych zarzutów, podczas gdy istotą zasady dwuinstancyjności jest dwukrotne merytoryczne rozpoznanie sprawy, 5. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną do wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisu ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505), dalej "u.p.e.a". Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają między innymi obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Stosownie zaś do art. 26 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Wnosząc zarzut zobowiązany kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutu ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie w sprawie zarzutu, w którym oddala zarzut, uznaje zarzut w całości lub w części, albo stwierdza niedopuszczalność zarzutu. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku szczepień ochronnych dziecka Sąd wskazuje przede wszystkim, że niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (wymogów tytułu wykonawczego) stanowi w obecnym stanie prawnym podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Spełnianie przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a. znajduje się aktualnie poza zakresem art. 33 § 2 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1311/21). Wobec tego kwestia zawarcia w tytule wykonawczym jego niezbędnych elementów nie może być obecnie podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, a co najwyżej podstawą i uzasadnieniem dla wystosowania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Przy tym jednak Sąd zauważa, że w tytule wykonawczym wierzyciel wskazał przepis prawa, tj. art. 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (dalej: "u.z.z.c.l.") jako podstawę prawną obowiązku, uczynił to w części B tytułu wykonawczego, w której podano też treść obowiązku. Nie można więc uznać, że wierzyciel nie wskazał pełnej podstawy prawnej obowiązku. Wskazany w tytule wykonawczym przepis art. 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.c.l. stanowi zasadniczą podstawę prawną obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, a jedynie jego konkretyzacja znajduje się w dalszych przepisach tej ustawy, tj. art. 17 ust. 2 i 4 u.z.z.c.l. Zatem jako wystarczające należy uznać wskazanie w polu 1 ("Akt normatywny") części B ("Dane dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym) "art. 17 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi". W myśl wspomnianego art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.c.l. osoby przebywające na terytorium RP są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 u.z.z.c.l., jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy czym w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletniego lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 u.z.z.c.l.). Realizację wyrażonego w przytoczonych przepisach obowiązku konkretyzują przepisy u.z.z.c.l. zamieszczone w rozdziale IV – poświęconym szczepieniom ochronnym. W myśl art. 17 ust. 1 u.z.z.c.l., osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie natomiast z treścią art. 17 ust. 2 u.z.z.c.l., wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 u.z.z.c.l.). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.z.z.c.l.). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.c.l.). Z art. 17 ust. 3 i 4 u.z.z.c.l. wynika więc, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Przy czym, zdaniem sądu, treści wskazanych przepisów nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań, jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu (por. wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 484/22). Dlatego też okoliczność, że w tytule wykonawczym nie wskazano obowiązku odbycia badania kwalifikacyjnego nie wpływa na wykonalność obowiązku. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie został przyjęty pogląd, że poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.z.z.z., jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3322/17 i II OSK 43/18; z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. II OSK 459/19). Nie ma wątpliwości, że skarżąca jako opiekun prawny córki nie wywiązała się z tego obowiązku i w ocenie Sądu nie przedstawiła też dokumentów dających podstawę do przesunięcia w czasie wymagalności obowiązku szczepień ochronnych. Należy zgodzić się z wierzycielem co do tego, że – wystawione przez dr med. K. B. – zaświadczenie lekarskie z 19 marca 2024 r., w którym stwierdzono "przeciwskazanie do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego (...) dające podstawy do odroczenia wykonania szczepienia do dnia 19.03.2025" nie spowodowało, że egzekwowany obowiązek utracił przymiot wykonalności. Lekarz nie wskazał jednak przyczyn odroczenia obowiązku szczepień ani nie skierował dziecka strony skarżącej do poradni specjalistycznej (§ 10 ust. 3 rozporządzenia). Wystawione zaświadczenie nie odpowiada też wzorowi, który stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (WSA w Łodzi w wyroku z 13 czerwca 2024 r., III SA/Łd 58/24). Jak trafnie wskazał organ, aby przyjąć podstawę do zwolnienia z obowiązku szczepienia i uznać taki obowiązek za niewykonalny, zobowiązany powinien przedłożyć lekarzowi przeprowadzającemu szczepienie ochronne zaświadczenie od lekarza specjalisty, określające potrzebę czasowego odroczenia obowiązku szczepień dziecka lub też wskazujące przeciwwskazania do szczepienia dziecka bezterminowo, zgodnie z art. 17 ust. 5 oraz ust. 10 pkt 3 i 5 ustawy. Dopiero na tym etapie, zgodnie z § 11 rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, po przeprowadzonej konsultacji specjalistycznej, w wyniku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz specjalista odnotowuje jej wynik w karcie uodpornienia (zał. Nr 3 do rozporządzenia) z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień, ze wskazaniem rodzajów szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. Nie ma wątpliwości, że zaświadczenie przedłożone przez skarżącą wymogów takich nie spełnia. Zatem, w świetle przywołanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie budzi wątpliwości istnienie i wymagalność obowiązku poddania córki skarżącej wymienionej w tytule wykonawczym szczepieniom ochronnym, zarówno w dacie wystawienia upomnienia, a następnie tytułu wykonawczego, jak i w dacie rozstrzygania w przedmiocie zarzutów skarżącej przez organy obu instancji. Zarzuty podniesione w tym zakresie są niezasadne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżone postanowienie było dotknięte wadami, które uzasadniałyby jego uchylenie. W zaskarżonym postanowieniu dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W badanej sprawie nie doszło też do naruszenia żadnego ze wskazanych w skardze przepisów, w tym w szczególności wynikającej z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Sądu organ w pełni rozpoznał sprawę, odniósł się do zarzutów zażalenia, a swoje stanowisko uzasadnił w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Sąd nie dopatrzył się również zasadności zarzutu rozstrzygnięcia na niekorzyść strony występujących w sprawie wątpliwości faktycznych i prawnych. Zdaniem Sądu brak było podstaw do przyjęcia aby w kontrolowanej sprawie wystąpiły wątpliwości faktyczne lub prawne, które dawałyby asumpt do zastosowania art. 7a i art. 81 a k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.