III SA/Kr 277/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie: WSA Dorota Dąbek NSA Grażyna Danielec (spr.) Protokolant: Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia 22 grudnia 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. D., od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...] orzekającej o anulowaniu czynności materialno -technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu [...] października 2004 r. pobytu stałego A. D., w lokalu przy ul. [...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż Prezydent Miasta K., decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...] działając na podstawie art. 47 ust. 2 cyt. wyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o anulowaniu czynności materialno- technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu [...] października 2004 r. pobytu stałego A. D. w lokalu przy ul. [...] w K., podając w uzasadnieniu, że Wymieniona w dacie zgłoszenia zameldowania nie mieszkała w przedmiotowym lokalu i nadal w nim nie mieszka. Powyższą decyzję z uchybieniem terminu zaskarżyła do Wojewody [...] A. D., który rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, działając na podstawie art. 58 § 1 oraz art. 59 § 2 kpa - przywrócił termin do wniesienia odwołania. A. D., jak wynika z treści złożonego odwołania, nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji zawartym w zaskarżonej decyzji. Odwołująca twierdzi, że organ meldunkowy naruszył zasadę prawdy materialnej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przyznaje, że wprawdzie nie zamieszkała w przedmiotowym lokalu, ale miała i nadal ma taki zamiar, bo wiąże z tym lokalem swoje życiowe interesy. Wnosi o ponowne rozpoznanie sprawy. Organ odwoławczy po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym stwierdził, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązek zameldowania się na pobyt stały lub czasowy zależy od przebywania w określonej miejscowości pod rym samym adresem dłużej niż trzy doby. W sytuacji, gdy zgłoszone do zameldowania dane budzą wątpliwości, o dokonaniu tego zameldowania rozstrzyga organ meldunkowy w drodze decyzji administracyjnej (art. 47 ust. 2 ustawy). Rejestrując w dniu [...] października 2004 r. pobyt stały A. D. pod wskazanym wyżej adresem, organ meldunkowy takich wątpliwości nie miał. Dalej organ stwierdza, że o anulowanie czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu [...] października 2004 r. pobytu stałego A. D. w przedmiotowym lokalu wystąpił w dniu [...] kwietnia 2006 r. brat K. K., dysponent lokalu, podając w uzasadnieniu wniosku, iż A. D. pod wskazanym adresem nigdy nie zamieszkała. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo zostało ustalone, że A. D. w przedmiotowym lokalu nie przebywała dłużej niż trzy doby i aktualnie też tam nie mieszka, co znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym m.in. zeznaniach świadków i wynikach kontroli dyscypliny meldunkowej, a w szczególności w wyjaśnieniach samej Zainteresowanej. Jak podała, obecnie swoje sprawy życiowe koncentruje w lokalu przy ul. [...] w K., gdzie mieszka bratowa, którą się opiekuje. Zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak też wniesionym odwołaniu, zainteresowana przyznała, że wprawdzie nie mieszkała pod wskazanym adresem, ale zawsze wiązała z tym lokalem swoje interesy życiowe i miała zamiar w przedmiotowym lokalu zamieszkać. Organ odwoławczy dał wiarę tym wyjaśnieniom i na ich podstawie uznał, iż A. D. zgłaszając pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w K., w lokalu tym faktycznie nie przebywała i aktualnie także w nim nie mieszka. Sama Zainteresowana podała bowiem, że zgłaszając swój pobyt, dopiero zamierzała -w nieokreślonej przyszłości - w lokalu tym zamieszkać. Powyższe ustalenia, w ocenie organu, wskazują, że czynność meldunkowa była wadliwa i dlatego jej anulowanie, zgodnie z treścią art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych było konieczne, w celu doprowadzenia do zgodności stanu prawnego ze stanem faktycznym, gdyż zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu, czynność zameldowania osoby pod danym adresem ma charakter wtórny do zaistniałych wcześniej zdarzeń, co oznacza, że najpierw należy w lokalu zamieszkać, a następnie zgłosić swój rzeczywisty pobyt. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. D. Skarżąca podniosła zarzut braku wyczerpującego wyjaśnienia sprawy (art. 7 kpa), przesłuchania jedynie świadków wnioskodawcy, a nie przesłuchał świadka M. K., która wie, że skarżąca w przedmiotowym lokalu ma zamiar stałego pobytu. Nadto podniosła, że organy skupiły się na tym co miało miejsce po dniu zameldowania, a nie przed tą datą. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia wątpliwości w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w przedmiocie zameldowania w postępowaniu, które kończy decyzja administracyjna, stanowi wyjaśnienie materialnoprawnych przesłanek zameldowania. W chwili dokonania przez organ czynności materialno-technicznej zameldowania A. D., dla zgodności z prawem tej czynności koniecznym było spełnienie jednej przesłanki, a mianowicie zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) zamieszkiwanie w lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania. Zakres postępowania organu dokonującego zameldowania obejmuje tylko dokonanie czynności materialno-technicznej (zameldowanie), mającej deklaratoryjny charakter, dokonywanej na podstawie wymaganych dokumentów. Z wnioskiem o anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącej z lokalu nr [...] w budynku [...] przy ul. [...] w K. wystąpił jej brat K. K. twierdząc, że siostra faktycznie nigdy w tym lokalu nie mieszkała. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że skarżąca w dacie zameldowania, ani później nie mieszkała w przedmiotowym lokalu, a tylko tam bywała, jej sprawy życiowe koncentrują się w mieszkaniu bratowej przy ul. [...] w K., którą się opiekuje. Sama skarżąca potwierdziła powyższe fakty. Z wyjaśnień skarżącej składanych w toku postępowania wynika, iż nie mieszkała w przedmiotowym lokalu, ale ma zamiar tam zamieszkać, a poza tym pragnie mieszkanie to zachować dla bratanka przebywającego za granicą. Skoro zatem skarżąca w dacie zameldowania tj. [...] października 2004 r. nie mieszkała w przedmiotowym lokalu (nie zamieszkała tam również w późniejszym okresie) brak było przesłanki do dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania i uchylenie przez organ meldunkowy tej czynności jest zgodne z prawem. Skarżąca może wystąpić o zameldowanie w przedmiotowym lokalu, jeśli faktycznie tam zamieszka. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.