III SA/Kr 279/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2010 r. wniosku "A" Spółka z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "A" Spółka z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc marzec 2003 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 8 lutego 2010r., nr [...], uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] 2009r., nr [...] i określił zobowiązanie podatkowe A Spółka z o.o. w podatku akcyzowym za marzec 2003r. w kwocie 5.095 zł. A Spółka z o.o. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika uzasadniła tym, że już poprzednio przy wykonaniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, która następnie została uchylona przez Dyrektora Izby Celnej, poniosła wymierne straty i szkodę, nie tylko przez pozbawienie możliwości korzystania z własnych środków, w tym walutowych, ale głównie przez utratę wiarygodności wobec banków finansujących działalność strony. Zajęto i wyegzekwowano zobowiązanie również z rachunków walutowych. W świetle bardzo dużych zamierzeń inwestycyjnych, które skarżąca zamierzała realizować w najbliższym czasie, utrata wiarygodności kredytowej ma wyjątkowo negatywny wpływ na pozycję strony w toku negocjacji finansowych. Wniosek skarżąca uzasadniła również tym, że jej wykonanie - mimo stosunkowo niewielkiej kwoty zobowiązania, należy rozpatrywać łącznie z drugą decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 lutego 2010 r., uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2008 r., i określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień w kwocie 26.400,00 zł. Suma zobowiązań za dwa miesiące jest kwotą znaczącą dla skarżącej. Brak tej kwoty osłabi płynność finansową strony, co przełoży się na konieczność wydłużenia terminów spłaty zobowiązań i poniesienie dodatkowych kosztów w postaci odsetek. W sytuacji, w której skarżąca zaczyna odrabiać straty poniesione w wyniku recesji gospodarczej każda złotówka ma ogromne znaczenie oraz przekłada się na pogorszenie warunków prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje; Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w §3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu podnoszone przez skarżącą konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2003 r. nawet w połączeniu z decyzją określającą w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2003 r. nie wskazują na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyegzekwowanie środków należnych na podstawie ostatecznej decyzji niewątpliwie pozbawia stronę możliwości korzystania z tych środków. Jest to jednak normalny skutek wykonania decyzji określających zobowiązanie publicznoprawne wobec podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Niewątpliwie wykonanie takich decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub trudne do odwrócenia skutki, również przez spadek wiarygodności kredytowej co może utrudniać prowadzenie działalności gospodarczej. Jednakże w ocenie Sądu, skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, iż takie będą skutki wykonania zaskarżonej decyzji. Za takie uprawdopodobnienie nie można uznać niczym nie popartego twierdzenia dotyczącego utraty wiarygodności wobec banków finansujących działalność strony oraz, że w świetle bardzo dużych zamierzeń inwestycyjnych, które skarżąca zamierzała realizować w najbliższym czasie, utrata wiarygodności kredytowej ma wyjątkowo negatywny wpływ na pozycję strony w toku negocjacji finansowych. Podobnie należy ocenić argument strony skarżącej, że suma zobowiązań za dwa miesiące jest kwotą znaczącą dla skarżącej a brak tej kwoty osłabi płynność finansową strony, co przełoży się na konieczność wydłużenia terminów spłaty zobowiązań i poniesienie dodatkowych kosztów w postaci odsetek. Jak już wskazano powyżej, obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie. Przedstawiona przez skarżącą argumentacja nie odnosi się do takich konkretnych zdarzeń znajdujących poparcie w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest, bowiem wystarczające wyłącznie przywołanie tych okoliczności - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.