III SA/Kr 279/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący S WSA Hanna Knysiak - Sudyka Sędziowie S WSA Jakub Makuch S WSA Ewa Michna (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków- Nowa Huta Grzegorza Jelenia w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi C Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2021 r., nr SKO.Dr./4122/254/2021 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej C Sp. z o.o. z siedzibą w K. 4 966 zł (cztery tysiące dziewięćset sześćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania. Decyzją z 11 października 2021 r. Prezydent Miasta K. ustalił i nałożył na C. Sp. z o. o. z siedzibą w K. (strona skarżąca) karę pieniężną w wysokości 44 937,20 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...], działki nr [...] i [...], obręb [...] j. ewid. N. przez dwustronną tablicę reklamową. W decyzji podana została treść tablicy i jej wymiary, a także okres zajęcia pasa drogowego. W odwołaniu strona skarżąca oświadczyła, że nie jest właścicielem elementów konstrukcyjnych, na których została umieszczona jej reklama; sama reklama w części została umieszczona na działce prywatnej; kara została obliczona od "podwójnej" powierzchni (tył i przód tablicy) – co należało więc zdaniem strony skarżącej, potraktować jako naruszenie art. 12 w zw. z art. 40 ust. 1, ust. 6 i ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.) – dalej u.d.p." - , a także w zw. z art. 4 ust. 23 u.d.p. Dodatkowo strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 77, 80, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000) - dalej "k.p.a". Decyzją z 22 grudnia 2021 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że pomiar powierzchni reklamy został dokonany przez specjalistyczne urządzenie miernicze. Pomiarów tych zresztą strona skarżąca nie kwestionowała. Dalej organ podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się m.in. mapa ewidencyjna w skali 1:1000 granic przebiegu pasa drogowego oraz umiejscowienia urządzenia reklamowego, a także wydruk z ISDP w skali 1:1000. Z dokumentów tych wynikało bez żadnych wątpliwości, że tablica zajmowała pas drogowy działek nr [...] i [...], obręb [...] j. ewid. N. (ul. [...]). Obie te działki (przed podziałem stanowiące działkę nr [...]) zostały sklasyfikowane jako "dr" i obie zostały zajęte pod pas drogowy ul [...], zatem umieszczenie reklamy na każdej z tych działek wymagało, zdaniem Kolegium, uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Granica pasa drogowego przebiegała wzdłuż granicy działki [...] i m.in. działki [...], co bezsprzecznie wynikało z dokumentacji dołączonej do akt sprawy. W opinii Kolegium strona skarżaca prowadząca działalność gospodarczą w zakresie reklamy przed umieszczeniem przedmiotowej reklamy w gruncie powinna podjąć działania w celu ustalenia reżimu prawnego nieruchomości i konieczności ewentualnego ustalenia określonych pozwoleń. Z pewnością nie zasługiwało więc na uwzględnienie stwierdzenie, że ze względu na brak posiadania świadomości, iż reklama jest zlokalizowana na nieruchomości, która jest zajęta pod drogę publiczną, należało uznać brak podstawy do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Umieszczenie reklamy miało na celu przyciągnięcie uwagi jak największej ilości ludzi, a zatem następuje ono przy drodze publicznej. Skoro tak, obowiązkiem podmiotu, który tego dokonuje jest zweryfikowanie granic pasa drogowego. Skoro tego obowiązku nie dopełniono, nie można było zasłaniać się brakiem świadomości bezprawności usytuowania reklamy. Co do natomiast "podwójnej" powierzchni reklamy, to Kolegium powołało się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 18 kwietnia 2008 r., II GSK 71/08, do którego odwołał się również organ I instancji. Zgodnie z tym poglądem, obliczając powierzchnię reklamy, należało uwzględnić ją w całości informacji wizualnej, czy to werbalnej, czy graficznej, umieszczonej w pasie drogowym na jakiejkolwiek konstrukcji nośnej. Zatem jeżeli treści reklamowe, nawet tożsame, umieszczone zostały po obu lub po wielu stronach konstrukcji reklamowej, o wysokości opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 6 u.d.p., decydować zatem powinna łączna (dwu lub wielostronna) powierzchnia (niezależnie od tego, czy dana powierzchnia reklamy jest skierowana w stronę, w którą poruszają się kierowcy jadący danym pasem ruchu, czy w stronę przeciwną - nie ma bowiem wątpliwości, iż jest skierowana w stronę drogi i z niej widoczna), którą informacje w sumie zajmują, ponieważ oczywistym jest, że tzw. reklama "obustronna" (wielostronna) to w istocie suma pojedynczych treści 3 reklamowych, adresowanych do różnych odbiorców, jako że różne są też "pola widzenia" poszczególnych, składowych powierzchni reklamowych przez użytkowników drogi, a okoliczność ta jest przecież istotnym elementem definicji reklamy zawartej w art. 4 pkt 23 u.d.p. Co do powoływania się przez stronę skarżącą, że to nie ona umieściła reklamę w pasie drogowym, Kolegium podkreśliło, że niewątpliwie była to reklama działalności hotelarskiej strony skarżącej – a więc musiała zostać umieszczona na jej zlecenie. Powyższą decyzję strona skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc m.in. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, postaci uchybienia: - art. 15 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności przez organ II instancji prowadzący niezależnie postępowania dowodowe w sprawie; - art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów wskazanych w treści odwołania przez organ II instancji, zwłaszcza zarzutów w przedmiocie, iż przedmiotowa reklama została w całości umieszczona na działce nr [...], podczas gdy brak jest ustaleń w materiale dowodowym jaka powierzchnia reklamy miała być zlokalizowana na działce nr [...], a jaka na działce nr [...]; - art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a. poprzez dowolną ocenę przez organ II instancji materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na przyjęciu, że przedmiotowa reklama należała do strony skarżącej oraz że to strona skarżącą dokonała zajęcia bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego, - art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez sporządzenie szczątkowego jedynie uzasadnienia, nieprzekonująco wskazującego na motywy przyjętego rozstrzygnięcia, co dodatkowo godziło w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej z art. 8 k.p.a. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: - art. 40 ust. 12 w zw. z art.40 ust. 1 u.d.p. poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że przedmiotowa reklama należy do strony skarżącej oraz że to ona dokonała zajęcia bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego, w przypadku kiedy organ nie ustalił do kogo należy i na czyje zlecenie została umiejscowiona przedmiotowa reklama; - art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 6 w zw. z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych - poprzez jego błędne zastosowanie, a to ustalenie wysokości opłaty należnej za zajęcie pasa drogowego za podwójnie określoną powierzchnię reklamy, w przypadku, gdy przepisy ustawy nie przewidują podwojenia wysokości należnej opłaty za zajęcie pasa drogowego z uwagi na dwustronny charakter reklamy, w szczególności że ingerencja powierzchni reklamy wraz z elementami konstrukcyjnymi w pas drogowy jest taka sama, bez względu na to, czy wykorzystuje się jedną, czy dwie strony reklamy, umiejscowienie zaś przedmiotowej reklamy przy dwupasmowej drodze uniemożliwia wykorzystywanie strony skierowanej w kierunku przeciwległych pasów ruchu drogowego w celach reklamowych. W uzasadnieniu zarzutów strona skarżąca dodatkowo podkreśliła, że organ analizując przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej wskazał na obowiązek strony zgłoszenia staroście zbycia lub nabycia pojazdu, co w ogóle nie miało związku z przedmiotem sprawy i zdaniem strony skarżącej wskazywało na powierzchowność oceny i brak wnikliwej analizy sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i argumentowało jak dotychczas. Ponadto wskazało, że zamieszczony w treści zaskarżonej decyzji odnoszącej się do braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, fragment dotyczący obowiązku terminowego zgłoszenia staroście faktu zbycia lub nabycia pojazdu został w decyzji umieszczony omyłkowo, gdyż oczywiście chodziło o obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Treść decyzji jednak nie pozostawiała wątpliwości o jaki obowiązek chodzi, w związku z tym bezzasadne było powoływanie się przez stronę skarżącą na oczywiście błędnie i omyłkowo zamieszczony w decyzji passus na poparcie swojego twierdzenia, iż postępowanie w sprawie nie zostało przeprowadzone prawidłowo. Pismem z 29 września 2022 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Nowa Huta zgłosił swój udział w sprawie przy czym nie wniósł ani o oddalenie, ani o uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty były zasadne. Sąd uwzględnił skargę przede wszystkim dlatego, że część tablicy reklamowej została wzniesiona na działce, która nie była własnością publiczną, co wyłączało możliwość wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Postawą ustalenia i nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego jest art. 40 ust. 12 u.d.p., stanowiący, że za zajęcie pasa drogowego - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 tegoż artykułu. Oznacza to, że przyczyną nałożenia kary jest samowolne (bez zezwolenia) zajęcie pasa drogowego, i wówczas zarządca drogi może wymierzyć karę pieniężną. W każdym jednak przypadku (pas drogowy i zarządca drogi), chodzi o drogę publiczną tylko takich bowiem dróg dotyczy "ustawa o drogach publicznych". Zgodnie z art. 1 u.d.p. drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.p. drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Kolejny przepis, tj. art. 2a u.d.p. stanowi wyraźnie, że drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa (ust. 1), a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (ust. 2). W konsekwencji, nawet jeżeli działka gruntowa należąca do osób fizycznych, została oznaczona w ewidencji gruntów symbole "dr", nie ma podstaw prawnych, aby zarządca sąsiadującej z tą działką działki Skarbu Państwa (a tak było w tej sprawie) wymierzał kary pieniężne za zajęcie działki należącej do osób fizycznych. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 maja 2015 r., II GSK 300/12: "Nie jest zatem trafne stanowisko, że nie ma znaczenia czyją własnością jest grunt na którym znajdują się reklamy, a znaczenie ma tylko to, że były umieszczone w pasie drogowym (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 86/08, LEX nr 522505)". Z akt sprawy wynika bezspornie, że wyłącznymi właścicielami działki nr [...], na której w części, została umieszczona reklama strony skarżącej – były osoby fizyczne. W ocenie Sądu, nawet jeżeli działka ta jest oznaczona jako droga i pełni faktycznie rolę drogi – to dopóki Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego nie przejmie własności tej działki – brak będzie prawnej możliwości wymierzania opłat za zajęcie w tej części pasa drogowego. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Powołany przepis stanowi powtórzenie konstytucyjnej zasady praworządności tzn., że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W zaskarżonej decyzji organy nie wskazały jaki przepis prawa pozwalał im na pobieranie kary pieniężnej za zajęcie działki należącej od osób fizycznych, nawet jeżeli zajęcie te dokonane zostało bez zgody właścicieli. Skoro organy samorządu terytorialnego nie są właścicielami działki i nie mogą też sprawować trwałego zarządu - zarząd taki jest bowiem sprawowany tylko co do nieruchomości publicznych zarządzanych przez państwowe lub komunalne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej zgodnie z art. 43 ust. 1 w z art. 4 pkt 10 i art. 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.) – to brak jest podstaw do pobierania kary pieniężnej za zajęcie "prywatnej" własności. Sąd nie rozważał przy tym z jakich powodów powstała działka nr [...] należąca do osób fizycznych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało jedynie, że działka ta powstała w wyniku podziału działki nr [...] zajętej pod drogę na działkę nr [...] (należącą do osób fizycznych) i działkę nr [...] należącą do Skarbu Państwa. Sąd zwraca jednak uwagę, że w dokumentach nie ma dowodu na to, że przeprowadzono wydzielenie pod drogi publiczne w rozumieniu art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powołany przepis stanowi, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe – z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. W aktach sprawy brak jest danych, które, potwierdziłyby złożenie przez właściwy organ wniosku o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych zgodnie z art. 98 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodać też należy, że jeśli podziału dokonuje się z urzędu, to nawet gdy przewiduje on wydzielenie działek pod drogę publiczną, to nie przechodzi ona na własność jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa z mocy prawa. W takiej sytuacji, własność tych działek można uzyskać w drodze czynności cywilnoprawnej lub wywłaszczenia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 26 czerwca 2008 r., III SA/Po 198/08 i powołane tamże poglądy doktryny i orzecznictwa). Organy nie wykazały więc, że w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami, Skarb Państwa stał się również właścicielem działki [...]. Z tych to powodów Sąd uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ponieważ kara została wymierzona w jednej łącznej kwocie. Nie było więc możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji tylko w części. Słuszne również były uwagi skarżącej co do "omyłkowego" (jak wyjaśniało Kolegium w odpowiedzi na skargę) umieszczenia w zaskarżonej decyzji w części dotyczącej art. 189f §2 k.p.a. rozważań dotyczących innego typu kary pieniężnej. Z uwagi jednak na uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Sąd nie badał dalej tej kwestii i wpływu ewentualnego naruszenia procedury na wynik sprawy. Co do pozostałych zarzutów to zdaniem Sądu były one bezzasadne. Słusznie organy przyjęły, że skoro tablica reklamowa dotyczyła działalności strony skarżącej, a strona skarżąca nie próbowała nawet wykazać, że takie działanie spotkało się z jej sprzeciwem – to należało przyjąć, że to reklamujący się podmiot zobowiązany był do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego zgodnie z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p. Uzasadnienie zaskarżonych decyzji ustala ten fakt zgodnie z regułami postępowania dowodowego. Wskazuje jakie treści zawierała tablica reklamowa i wiąże je z prowadzoną działalnością gospodarczą strony skarżącej. Tego typu rozumowanie zgodne jest z doświadczeniem życiowym, że zlecającym reklamę jest podmiot, którego reklama dotyczy. Strona skarżąca ze swojej strony nawet nie zasugerowała jaki to inny podmiot mógłby być zainteresowany umieszczeniem tego typu reklamy. W ocenie Sądu rozumowanie organu oparte na zasadzie est fecit, cui prodest spełnia standardy swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Na koniec Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że odpowiedzialność za delikt umieszczenia bez zezwolenia w pasie drogowym reklamy ponosi przede wszystkim podmiot, którego dotyczy informacja wizualna umieszczona na nośniku (zob. wyrok NSA z 4 kwietnia 2017 r. II GSK 1768/15; wyrok NSA z 9 czerwca 2021 r., II GSK 1123/18). Oczywiście w konkretnym stanie faktycznym może się okazać, że za zajęcie pasa drogowego nie będzie odpowiadał właściciel reklamy, lecz inny podmiot (por. wyrok NSA z 26 września 2017 r., II GSK 1312/17 oraz II GSK 1313/17), jednak musi na to wskazywać zgromadzony w danej sprawie materiał dowodowy. Organy takich okoliczności nie ustaliły, a i strona skarżąca też nie dowodziła, aby wskazany przez nią konkretny podmiot, miał taką odpowiedzialność ponosić. Sąd uznał więc za niezasadne zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 §1 w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 §3 k.p.a. Podobnie niezasadne były zarzuty dotyczące błędnego obliczenia powierzchni reklamowej tablicy, z zastrzeżeniem wcześniejszych uwag co do części tablicy wzniesionej na prywatnych działkach. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo uznały za powierzchnię reklamy w rozumieniu art. 40 ust. 6 u.d.p. całą powierzchnię, którą faktycznie zajmuje reklama, umieszczona w pasie drogowym w polu widzenia użytkowników drogi. Jeżeli więc treści reklamowe, nawet tożsame, umieszczone zostały po obu stronach takiej konstrukcji, o wysokości opłaty, o której mowa w tym przepisie, powinna decydować łączna powierzchnia, którą informacja ta w sumie zajmuje. Takie, bowiem dwustronne prezentowanie informacji na jednym nośniku reklamowym nie może pozostać bez znaczenia dla wyliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, co znajduje oparcie w treści art. 40 ust. 6 u.d.p., w którym dla wyliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego pod reklamę przewidziano jej powierzchnię. Sens reklamy zawiera się w jej treści, nie w rodzaju konstrukcji, na której treści reklamowe są podawane, a jeżeli tak, to powierzchnia reklamy nie może być inaczej rozumiana, niż tylko jako całkowita ogólna powierzchnia wykorzystana na informacje reklamowe na jednym nośniku reklamowym. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 kwietnia 2008 r., II GSK 71/08, stwierdzając, że obliczając powierzchnię reklamy, należy uwzględnić ją w całości informacji wizualnej, czy to werbalnej, czy graficznej, umieszczonej w pasie drogowym na jakiejkolwiek konstrukcji nośnej oraz w wyrokach z dnia 15 maja 2008 r., II GSK 121/08; z 26 października 2006 r., I OSK 1408/05; z 17 października 2008 r. II GSK 392/08, z 4 lutego 2022 r., II GSK1538/18. Z tych to powodów Sąd uznał za odosobniony powołany w skardze pogląd prawny zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 22 października 2008 r., II SA/Bd 649/08. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 40 ust. 6 u.d.p. o wymiarze opłaty za zajęcie pasa drogowego decyduje, poza liczbą dni zajmowania pasa i stawką opłaty, liczba metrów dwóch powierzchni – powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub powierzchni reklamy. Każdy z tych dwóch ostatnich czynników brany jest pod uwagę przy wyliczeniu konkretnej opłaty w zależności od tego z jakiego rodzaju zajęciem pasa drogowego mamy do czynienia. Jeżeli umieszczony w pasie zostaje obiekt budowlany, trzecim czynnikiem mającym wpływ na wysokość opłaty jest liczba metrów powierzchni pasa drogowego zajęta przez rzut poziomy tego obiektu, jeżeli jest to reklama to odrębne, decydujące znaczenie ma liczba metrów jej powierzchni. W przepisie nie ma miejsca na powiązanie powierzchni reklamy z rzutem poziomym, a więc o liczbie metrów reklamy umieszczonej w pasie drogowym decyduje wprost jej powierzchnia. Ta zaś jest obliczana jako suma wszystkich powierzchni reklamowych (przód i tył), jeśli tylko takie tablica posiada. W ponownym postępowaniu organy ustalą należną karę pieniężną za część powierzchni reklamowej znajdującej się na działce nr [...] i dodatkowo w sposób należyty rozważą, czy w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 189f k.p.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.). O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot uiszczonego wpisu (1 349 zł) zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa prawnego (3 600 zł) w wysokości wynikającej z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.). Koszty zastępstwa prawnego zostały obliczone zgodnie z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia.