III SA/Kr 279/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 31 stycznia 2024 r., nr SKO-NP-4115-456/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę Wnioskiem z 2 września 2023 r. E. S. (dalej: skarżąca) wniosła o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką J. S. Matka skarżącej (ur. 1946 r.) legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z 28 września 2012 r., wydanym na stałe, ze wskazaniem, że stopień niepełnosprawności datuje się od 19 kwietnia 2012 r. Decyzją Burmistrza Miasta N. z 3 listopada 2023 r., znak: ŚR-OPŚ-5222-000038/2022/2023 orzeczono o odmowie przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie mieszka wspólnie z wymagającą opieki matką, a odległość pomiędzy miejscami ich zamieszkania wynosi ok 1 km. Matka skarżącej porusza się przy pomocy kuł łokciowych lub balkonika. Ma problemy z poruszaniem się, jednakże jest samodzielna w zakresie funkcjonowania w mieszkaniu. Nie potrzebuje pomocy m.in. w prowadzeniu do toalety. W ramach sprawowanej opieki córka dba o utrzymanie higieny osobistej matki, przygotowuje ubrania, przygotowuje i podaje posiłki, wykonuje ćwiczenia fizyczne i masaże, kontroluje ciśnienie i poziom cukru, podaje leki, umawia wizyty lekarskie, organizuje wyjścia na spacery oraz prowadzi szeroko pojęte gospodarstwo domowe (sprzątanie, pranie, zakupy, opłacanie rachunków, załatwianie spraw urzędowych, realizacja recept). Skarżąca podała, że sprawuje opiekę do 8 godzin na dobę. Historia zatrudnienia skarżącej wskazuje, że była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w [...] Uczelni [...] w N., w okresie od 1.10.2018 r. do 10.05.2023 r., w wymiarze: 1/1 etatu od 1.10.2018 r. do 31.12.2018 r., 3/4 etatu od 1.01.2019 r. do 30.04.2021 r., 1/1 etatu od 1.05.2021 r. do 10.05.2023 r. Stosunek pracy ustał na mocy porozumienia stron. Następnie była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w firmie K. Sp. z o.o., w okresie od 15.05.2023 r. do 20.07.2023 r., w wymiarze 1/1 etatu. Stosunek pracy ustał na mocy porozumienia stron. Od 18.08.2023 r. zarejestrowana jest w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Organ pierwszej instancji wskazał, że w czasie kiedy u matki skarżącej powstała konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (jak wskazuje orzeczenie nastąpiło to od 19.04.2012 r.) skarżąca była w stanie przez kilkanaście lat jednocześnie pracować i sprawować opiekę nad matką. Organ wskazał, że co prawda skarżąca złożyła oświadczenie że rezygnacja z zatrudnienia nastąpiła w wyniku znacznego pogorszenia stanu zdrowia matki, jednakże przeprowadzony wywiad środowiskowy potwierdza, że matka skarżącej mimo niezdolności do samodzielnej egzystencji i problemów z poruszaniem się jest w stanie samodzielnie funkcjonować w mieszkaniu i nie wymaga stałej i natychmiastowej pomocy opiekuna. Dodatkowo, zadaniem organu potwierdza to fakt, że córka nie mieszka razem z matką, co wskazuje na wystarczający stopień samodzielności matki skarżącej. Zdaniem organu l instancji rozmiar i charakter sprawowanej opieki nie uzasadnia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Podano też, że oprócz skarżącej jej matka ma jeszcze dwójkę dzieci. Mimo, że skarżąca wskazała, że nie utrzymuje z nimi kontaktu i nie posiada informacji o ich miejscu zamieszkania, uznano, że osoby te są zobowiązane do alimentacji na rzecz matki na równi ze skarżącą i brak jest obiektywnych przeszkód w partycypowaniu przez nich w tej opiece. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji: 1/ naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez oparcie przedmiotowej decyzji na fakcie istnienia innych osób spokrewnionych w pierwszej kolejności z niepełnosprawną matką, poza skarżącą, 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu, 3/ naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji na podstawie błędnych i dowolnych ustaleń faktycznych przyjętych na podstawie wadliwie zebranego lub ocenionego przez organ materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką nie wyklucza możliwości zatrudnienia, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnego ustalenia, że nie zachodzi związek pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia i jego niepodejmowaniem przez skarżącą, a koniecznością prawowania opieki nad matką. Decyzją z 23 stycznia 2024 r., nr SKO-NP-4115-456/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach decyzji uznano zebrany w sprawie materiał dowodowy za kompletny i przyjęto go za podstawę rozstrzygnięcia. Stwierdzono, że w czasie kiedy u matki skarżącej powstała konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (tj. od 19.04.2012 r.) skarżąca była w stanie łączyć pracę zawodową z jednoczesną opieką nad niepełnosprawną matką. Natomiast zdaniem organu, z akt sprawy nie wynika, aby w ostatnim okresie nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia matki skarżącej i w związku z tym wymagała ona objęcia jej wzmożoną opieką przez córkę. Stwierdzono też, że zakres i charakter czynności nie odpowiada opiece, która jest wymagana dla przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zatem zanegowano istnienie związku przyczynowo - skutkowego między rezygnacją, czy też nie podejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez skarżącą, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Ponadto wskazano na fakt posiadania przez skarżącą rodzeństwa, które z racji swojego obowiązku alimentacyjnego powinno współuczestniczyć w opiece w sposób osobisty lub przez wsparcie finansowe, tak aby skarżąca nie musiała rezygnować z pracy zarobkowej. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1, art. 77 § 1, oraz art. 80 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji na podstawie błędnych i dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych na podstawie wadliwie ocenionego przez organ materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką nie wyklucza możliwości zatrudnienia, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnego ustalenia, że nie zachodzi związek pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia i jego niepodejmowaniem przez skarżącą, a koniecznością sprawowania opieki nad matką; 3. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez oparcie przedmiotowej decyzji na fakcie istnienia innych osób spokrewnionych w pierwszej kolejności ze skarżącą, poza nią samą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach sąd doszedł do przekonania, że mimo częściowo chybionego uzasadnienia organu odwoławczego decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.), powoływanej dalej także jako "u.ś.r." w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. W tym miejscu należy wskazać, że od dnia 1 stycznia 2024 r. nastąpiła zmiana przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, dokonana na mocy art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1429) dalej u.ś.w. Organ drugiej instancji wydał zaskarżoną decyzję w dniu 23 stycznia 2024 r., a zatem już po wejściu w życie ustawy o świadczeniu wspierającym, które nastąpiło w dniu 1 stycznia 2024 r. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. O powstaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego można natomiast mówić jedynie w takim wypadku, gdy osoba ubiegająca się o jego przyznanie, przed wskazanym dniem spełniła wszystkie wymagane przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych warunki, a jedynie organ nie zdążył przed tą datą wydać decyzji przyznającej świadczenie. Aby ustalić, czy wszystkie warunki nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zostały w niniejszej sprawie spełnione do dnia 31 grudnia 2023 r. należy dokonać oceny stanu faktycznego na podstawie przepisów u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do tej daty (por. wyrok WSA w Łodzi z 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 104/24). Zgodnie treścią art. 17 ust. 1 cyt. ustawy w brzemieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Sąd zauważa, że Kolegium mylnie wskazało, że organ I instancji oparł negatywne dla strony rozstrzygnięcie o art. 17 ust. 1b u.ś.r. (k. 3 akt org. II inst.).Taka sytuacja nie miała miejsca gdyż organ pierwszej instancji stwierdził brak istnienia związku przyczynowo – skutkowego i wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zatem zbędne było odnoszenie się przez organ II instancji do braku możliwości oparcia decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy albowiem organ odwoławczy, ponownie rozpatrując sprawę, zbadał i ocenił istnienie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy zaprzestaniem lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. Stanowisko organów obu instancji w tym zakresie Sąd podziela. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca nie mieszka wspólnie z matką, a odległość pomiędzy miejscami ich zamieszkania wynosi ok 1 km. Matka skarżącej porusza się przy pomocy kuł łokciowych lub balkonika. W ramach sprawowanej opieki córka dba o utrzymanie higieny osobistej matki, przygotowuje ubrania, przygotowuje i podaje posiłki, wykonuje ćwiczenia fizyczne i masaże, kontroluje ciśnienie i poziom cukru, podaje leki, umawia wizyty lekarskie, organizuje wyjścia na spacery oraz prowadzi szeroko pojęte gospodarstwo domowe (sprzątanie, pranie, zakupy, opłacanie rachunków, załatwianie spraw urzędowych, realizacja recept). Sąd wskazuje, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. System świadczeń rodzinnych został bowiem tak skonstruowany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Jednak wówczas wnioskujący musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni i ścisły związek przyczynowo skutkowy (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19). Opieka ta powinna być zatem w takim stopniu absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla podopiecznego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 51/21). Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy z ustaleń pracownika socjalnego i oświadczeń skarżącej nie wynika aby matka skarżącej była osobą niekontaktową, obłożnie chorą, czy pampersowaną. Ma problemy z poruszaniem się, jednakże przy pomocy kul łokciowych jest w stanie przemieszczać się po mieszkaniu. Skarżąca czasami pomaga jej przy chodzeniu lub myciu (k. por. oświadczenie z 1 października 2023 r.). Matka skarżącej nie potrzebuje pomocy m.in. w prowadzeniu do toalety i nie wymaga czuwania nocnego. Zdaniem Sądu takie czynności jak: przygotowanie i podawanie posiłków, podawanie leków, mierzenie ciśnienia czy organizowanie wizyt lekarskich, realizacja recept, robienie zakupów i załatwianie spraw urzędowych mogły być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącej. Również pomoc w ubieraniu i w czynnościach higienicznych jest wykonywana zwykle w określonych porach dnia lub raz na jakiś czas, a zatem i ta czynność nie ma charakteru ciągłego. Są to typowe czynności dnia codziennego, które mogą być wykonywane przez osoby na co dzień pracujące zawodowo i wykonujące je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu, mające pod opieką chorych członków rodziny. Do tego rodzaj i charakter tych czynności mieści się w zakresie prawidłowych relacji rodzinnych jakie występują pomiędzy rodzicami i dziećmi. Także czynności porządkowe, takie jak: sprzątanie, pranie, prasowanie należy uznać za typowe czynności, które swą specyfiką nie wpisują się w charakter opieki ciągłej. W ocenie Sądu skarżąca nie wskazała na występowanie takich objawów schorzeń matki, które wymagałyby od opiekuna stałego czuwania czy pozostawania w gotowości. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie jest w stanie zostawić matki samej przynajmniej na część dnia. Przemawia za tym również okoliczność, że skarżąca nie mieszka z matką i mimo, że odległość między nimi jest niewielka, to jednak matka skarżącej jest w stanie przez część dnia funkcjonować sama w domu. Biorąc zatem pod uwagę potrzeby matki skarżącej i zakres sprawowanych przez skarżącą czynności, należy uznać, że przy odpowiedniej organizacji czasu i skorzystaniu z istniejącego wsparcia w postaci usług opiekuńczych, istnieje możliwość podjęcia przez skarżącą zatrudnia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Sąd nadmienia też, że historia zatrudnienia skarżącej wskazuje, że przed złożeniem wniosku była w stanie łączyć pracę zawodową z opieką nad matką. Do 20 lipca 2023 r. skarżąca była bowiem zatrudniona na pełny etat, a niepełnosprawność matki w stopniu znacznym została stwierdzona w 2012 r. Skarżąca wskazała w oświadczeniu z 2 października 2023 r., że stan matki się pogarsza jednak w żaden sposób tego nie wykazała. Jednocześnie Sąd zauważa, że w toku postępowania organ wezwaniem z 29 września 2023 r. zwrócił się o min. o przedłożenie wszelkich dokumentów na wykazanie związku przyczynowego. Nadto organ wywiązał się z obowiązku, jaki ciąży na nim z mocy art. 10 i art. 79a k.p.a., a skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zatem miała zapewniony czynny udział w postępowaniu i mogła wykazywać inicjatywę dowodową. Jeśli chodzi o rodzeństwo skarżącej jako osoby w tym samym stopniu co skarżąca zobowiązane alimentacyjnie względem matki, Sąd wskazuje, że w pewnych konkretnych stanach faktycznych udział rodzeństwa wnioskodawcy w opiece nad niepełnosprawnym może mieć wpływ na ustalenie związku przyczynowego (por. wyrok NSA z 14 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 229/23). W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżąca podała, że nie ma kontaktu z rodzeństwem, nie wie gdzie mieszka i że nie uczestniczy ono w opiece nad matką, zatem kwestia ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Niemniej jednak, słusznie stwierdzony przez organy brak istnienia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a opieką nad matką z uwagi na zakres i charakter sprawowanej opieki, był wystarczającą podstawą do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Reasumując, prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że okoliczności stanu faktycznego sprawy uzasadniały odmowę przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. Podkreślić należy, że Sąd nie kwestionuje stanu zdrowia matki skarżącej i konieczności wsparcia oraz faktu, że skarżąca wywiązuje się z tych powinności. Jednakże samo sprawowanie opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Musi to być opieka o takim charakterze i natężeniu, że wyklucza możliwość podjęcia pracy zarobkowej choćby w częściowym wymiarze. Taka opieka – w ocenie Sądu – nie miała miejsca w realiach kontrolowanej sprawy. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji na podstawie błędnych i dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych na podstawie wadliwie ocenionego przez organ materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką nie wyklucza możliwości zatrudnienia. W ocenie Sądu organy podjęły wszelkie niezbędne czynności dla ustalenia istotnych w sprawie okoliczności oraz poddały je prawidłowej ocenie, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.