III SA/Kr 28/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2006r., nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu uchyla punkt I zaskarżonej decyzji oraz punkt I poprzedzającej ją decyzji organu I instancji W. S. złożył w dniu [...] 2006r. w Urzędzie Miasta [...] wniosek o czasową rejestrację pojazdu - samochodu osobowego marki [...] rok produkcji [...] Do wniosku dołączył m.in. wniosek o wybicie numeru nadwozia, a także postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie przerobienia numerów identyfikacyjnych nadwozia w tym samochodzie z powodu niewykrycia sprawcy przestępstwa określonego art. 306 kodeksu karnego (kk). Decyzją z dnia [...] 2006r. nr [...] Prezydent Miasta Krakowa w pkt 1 odmówił rejestracji pojazdu - samochodu osobowego marki [...] i w pkt. 2 odmówił wydania decyzji na wybicie numeru nadwozia dla w/w pojazdu. Jako podstawę prawną wskazano art. 66 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 i § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz. U. Nr 227, poz. 2249 z późn. zm.) podkreślając w uzasadnieniu, ze do wniosku należy dołączyć prawomocne orzeczenie sądu ustalające prawo własności pojazdu. Od decyzji tej odwołał się W. S., który wniósł o jej uchylenie i zarzucił, że wobec umorzenia śledztwa przez prokuratora wykazał, iż jest właścicielem pojazdu, jak również, że nie doszło do przestępstwa dotyczącego tego pojazdu. Odwołujący przyznał, że literalne brzmienie przepisu, będącego podstawą żądania przez organ przedłożenia prawomocnego orzeczenia sądu ustalającego prawo własności pojazdu istotnie wskazuje na konieczność uzyskania takiego orzeczenia, jednak - jego zdaniem - w tej sprawie nie występuje sytuacja sporna, gdyż jego prawo własności do tego samochodu nie może być podważane. Jednocześnie, powołując się na stanowisko zawarte w publikacji R. A. Stefański -Prawo o ruchu drogowym. Komentarz. Dom Wydawniczy ABC, rok 2005, wyd. II -wskazał na trudności z ewentualnym uzyskaniem takiego orzeczenia sądu. Organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości w punkcie pierwszym i umorzył w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w punkcie drugim. Na uzasadnienie pierwszej części decyzji podano, że W. S. w niniejszej sprawie złożył wniosek o czasową rejestrację samochodu [...], a nie o rejestrację pojazdu, jak to potraktował organ I instancji. Zwrócono uwagę, że dokonane na druku wniosku skreślenia wyrazów "rejestrację" i "wyrejestrowanie" dokonane są tym samym długopisem, jakim wypełniona jest pozostałą część wniosku, co jednoznacznie wskazuje na zamiar dokonania przez wnioskodawcę czasowej rejestracji przedmiotowego samochodu i tym samym wskazuje na brak wniosku o rejestrację (stałą) tego pojazdu. Wobec tej okoliczności i faktu, że rejestracja samochodu następuje na wniosek właściciela, a nie może nastąpić z urzędu, to - zdaniem organu odwoławczego - postępowanie z tej przyczyny stało się bezprzedmiotowe i winno ulec umorzeniu zgodnie z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). W uzasadnieniu podkreślono, że organ I instancji nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie rejestracji czasowej tego pojazdu, a zatem powinien ten wniosek rozpatrzyć. Odnośnie drugiej części decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 66a ust. 2 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym - starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu. Zwrócono uwagę na to, że z postanowienia o umorzeniu śledztwa jednoznacznie wynika, że dokonano sfałszowania cech identyfikacyjnych pojazdu i w tej sytuacji bez znaczenia jest to, czy prawo własności może być stwierdzone w inny sposób, skoro "wskazany przepis przewiduje wyłącznie konieczność wystąpienia do sądu w celu ustalenia prawa własności pojazdu". Jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazano art. 66a ust. 2 i 5 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) i § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 113, poz. 1123 z późn. zm.). Z decyzją organu II instancji nie zgodził się W. S., który w skardze wniósł o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu I instancji i zarzucił, że we wniosku omyłkowo skreślił słowo "rejestrację", gdyż chodziło mu o rejestrację (stałą), a nie o rejestrację czasową tym bardziej, że we wniosku nie wskazał celu rejestracji czasowej. Podniósł, że organy w toku postępowania traktowały jego wniosek jako wniosek o rejestrację, na co wskazuje postępowanie wpadkowe związane z zawieszeniem postępowania. Zarzucił, że nie rozumie postępowania organów, albowiem złożył wniosek dodatkowy o "nabicie numerów" w związku z opinią biegłego, a nie o nadanie cechy identyfikacyjnej, które jest konieczne wtedy, kiedy na skutek sfałszowania lub zatarcia nie jest możliwe pewne ustalenie oryginalnych numerów, a więc zachodzą wątpliwości co do przedmiotu rejestracji, a takich wątpliwości - zdaniem skarżącego - w niniejszej sprawie nie ma. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie nie przychylając się do zarzutów skarżącego i uzasadniając swoje stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p. p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest uzasadniona, chociaż nie ze względów w niej podniesionych. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (dz. U. z 2005r, Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). W szczególności należy zwrócić uwagę na treść art. 73 ust. 1 tej ustawy: "Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne' oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust 2-5." Z powyższego wynika, że rejestracji pojazdu nie można dokonać z urzędu, a jedynie na wniosek właściciela. Z tego względu należy przyznać rację organowi odwoławczemu, który w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że: "organ I instancji nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie rejestracji czasowej tego pojazdu, a zatem powinien ten wniosek rozpatrzyć." Z powyższego wynika jednak brak konsekwencji organu II instancji, który umorzył postępowanie nakazując jednocześnie rozpoznać wniosek o czasową rejestrację. Wystarczyło - zdaniem Sądu - jedynie uchylić decyzję w przedmiocie rejestracji, a w zasadzie odmowy rejestracji pojazdu, gdyż - wobec konieczności rozpoznania złożonego wniosku o czasowa rejestrację - nie zachodzi żadna podstawa do umorzenia postępowania. O ile organ powziąłby wątpliwość, czy jest to istotnie wniosek o czasową rejestrację pojazdu, czy też o jego rejestrację tzw. stałą, winien w drodze wezwania wnioskodawcy do złożenia stosownych oświadczeń wątpliwość tę usunąć. W tej sytuacji - zdaniem Sądu - należy stwierdzić, iż niniejsza sprawa istotnie była prowadzona bez wniosku osoby uprawnionej. Także - zdaniem Sądu - brak jest jakichkolwiek podstaw do rozpoznania wniosku o "nabicie numerów", tym bardziej, że - wobec oświadczeń skarżącego - i ten wniosek wymaga wyjaśnienia, a w zasadzie sprecyzowania. Według skarżącego nie składał on wniosku o wydanie decyzji o nadanie cechy identyfikacyjnej w pojeździe, a jedynie o "nabicie numerów" w związku z opinią biegłego, natomiast organ administracyjny przyjął, że W. S. złożył wniosek o wydanie decyzji o nadanie cechy identyfikacyjnej w pojeździe i rozpoznał go w trybie art. 66a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym: "1. Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent. 2. Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu: (...) 5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu; 6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. 3. Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6, powinny być stwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotne cechy identyfikacyjne lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego ich zniszczenia lub zafałszowania. 4. Umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym i w karcie pojazdu, jeżeli była wydana. 5. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech identyfikacyjnych dla zapewnienia pewności i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania i umieszczania w przypadkach, o których mowa w ust. 2." Jednocześnie należy zwrócić uwagę na treść powołanego przez organ I instancji art. 66 ust. 3a tej ustawy: "Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: 1) numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy;(...)". Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne naruszyły przepisy wskazanego wyżej prawa materialnego - ustawy Prawo o ruchu drogowym, a przeto na mocy tych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.