III SA/Kr 287/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędzia WSA Ewa Michna Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 11 grudnia 2023 r., nr SKO.NP/4115/371/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz skarżącego P. K. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta Tarnowa decyzją z dnia 5 października 2023 r. nr DŚRSM-5202-70/234, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad matką. W uzasadnieniu organ wskazał na brak spełnienia przesłanek określonych ustawą o świadczeniach rodzinnych, mianowicie niewystarczający zakres sprawowanej przez stronę opieki, znaczną samodzielność osoby wymagającej opieki oraz inne osoby zobowiązane do alimentacji, które obiektywnie mogą zaopiekować się niepełnosprawną. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego wadliwe zastosowanie skutkujące odmową przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką w sytuacji, w której z okoliczności sprawy, a także z całokształtu zgromadzonego w niej materiału dowodowego wynika, że w związku z potrzebą sprawowania tej opieki zmuszony jest zrezygnować z podejmowania pracy zarobkowej; - art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 11 grudnia 2023 r. nr SKO.NP/4115/371/2023 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium, rozstrzygnięcie organu l instancji odpowiada prawu, ponieważ skarżący nie wykazał, aby zakres sprawowanej opieki nad matką spowodował konieczność rezygnacji z zatrudnienia, czy też uniemożliwiał mu w sposób zupełny podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jak wskazało SKO, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że matka skarżącego legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżący oświadczył, iż zrezygnował z zatrudnienia w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. W wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że osoba wymagając opieki, z uwagi na swoją niepełnosprawność, wymaga pomocy osób trzecich. Nie jest ona jednak całkowicie niesamodzielna i wiele czynności samoobsługowych wykonuje samodzielnie (mieszka sama - syn nocuje u matki tylko w razie konieczności, porusza się samodzielnie, sporadycznie sama opuszcza mieszkanie i wychodzi na zakupy do pobliskich sklepów, sama ubiera się i korzysta z toalety, zmywa naczynia, wymienia pościel). Pomocy potrzebuje przy przygotowaniu posiłków, dozowaniu i podawaniu leków, umawianiu i towarzyszeniu w trakcie wizyt lekarskich. Skarżący przypomina matce o higienie jamy ustnej oraz kontroluje spożywanie śniadania i kolacji. Niepełnosprawna poddana została badaniu wg skali Barthel, uzyskując wynik 50 punktów. Według tego badania: 1) potrzebuje pomocy w krojeniu, smarowaniu masłem, 2) potrzebuje mniejszej pomocy słownej lub fizycznej w przemieszczaniu się z łóżka na krzesło i z powrotem oraz siadaniu, 3) potrzebuje pomocy w czynnościach osobistych (utrzymaniu higieny osobistej), 4) potrzebuje pomocy w korzystaniu z toalety, ale może coś zrobić sama; 5) potrzebuje pomocy przy myciu, kąpieli całego ciała (w tym pomaga jej córka, która zabiera matkę do siebie), 6) porusza się po powierzchniach płaskich z pomocą słowną lub fizyczną jednej osoby, powyżej 50 m, 7) potrzebuje pomocy słownej, fizycznej przy wchodzeniu i schodzeniu po schodach, 8) potrzebuje pomocy przy ubieraniu i rozbieraniu się, ale może wykonywać połowę czynności bez pomocy; 9) czasami nie kontroluje (zdarzenia przypadkowe) stolca; 10) czasami nie kontroluje oddawania moczu. Zdaniem Kolegium, z materiału dowodowego nie wynika, aby opieka sprawowana przez skarżącego powodowała konieczność rezygnacji z zatrudnienia bądź obecnie wykluczała podjęcie przez niego jakiegokolwiek zatrudnienia. Wprawdzie skarżący wykonuje czynności związane z opieką nad matką (w ograniczonym zakresie, w którym matka jest niesamodzielna), jednakże nie są to czynności wymagające ciągłej obecności (skarżący nie mieszka z matką, lecz czasami u niej nocuje), wymagające rezygnacji z zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Organ podkreślił, iż matka skarżącego nie jest osobą leżącą, która nie może w sposób zupełny samodzielnie funkcjonować. Czynności wyżej wskazane mogłyby być więc wykonywane przed pójściem skarżącego do pracy oraz po jego powrocie. Nadto SKO podało, iż skarżący ma bezrobotną siostrę, która mogłaby pomóc w opiece nad matką (sporadycznie pomoc taka jest przez nią świadczona), odciążając w tym zakresie skarżącego. Zdaniem organu, skarżący powinien rozważyć możliwość zwrócenia się do Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie pomocy w postaci usług opiekuńczych; Taka pomoc mogłaby stanowić uzupełnienie opieki sprawowanej, umożliwiając podjęcie zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie: - art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego wadliwe zastosowanie skutkujące odmową przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, w sytuacji, w której z okoliczności sprawy, a także z całokształtu zgromadzonego w niej materiału dowodowego wynika, iż skarżący w związku z potrzebą sprawowania tej opieki zmuszony jest zrezygnować z podejmowania pracy zarobkowej; - art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy oraz dokonanie oceny opartej na jego całokształcie. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji, zobowiązanie organu II instancji - do wydania w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się rozstrzygnięcia Sądu decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, przy jednoczesnym wskazaniu mu sposobu jej załatwienia, a to nakazując mu wydanie decyzji uchylającej decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Tamowa i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, z ostrożności, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów; dopuszczenie jako związkowych akt sprawy WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 938/20 oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył do akt zaświadczenie lekarskie z dnia 9 stycznia 2024 r. na okoliczność aktualnego stanu zdrowia matki skarżącego, potwierdzającego konieczność stałej opieki. Cofnął natomiast wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z dokumentów opisanych w skardze, a które znajdują się w aktach administracyjnych. Sąd postanowił dopuścić dowód z ww. zaświadczenia lekarskiego. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż skarżący chciał być obecny na rozprawie, ale ze względu na pogorszenie stanu zdrowia i nasilenie objawów choroby psychicznej swojej matki nie mógł przyjechać. Nadal istnieje konieczność podawania leków, w ilości 19 sztuk dziennie, pilnowania matki oraz stałej pomocy we wszystkich czynnościach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO w Tarnowie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa odmawiającą przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad matką. Materialnoprawną podstawą wydania ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390) – dalej u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W myśl art. 17 ust. 1b ustawy, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. W ocenie Sądu, Kolegium przedwcześnie, bez ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych uznało, że nie zostały spełnione przesłanki do przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia. W rezultacie, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważa, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Powyższa zasada ogólna odnosi się nie tylko do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego, lecz jest także wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, gdyż organy administracji publicznej mają obowiązek uwzględniania jej przy "załatwieniu sprawy" (por. np. wyroki NSA z 4 czerwca 1982 r., I SA 258/82, oraz z 28 listopada 2012 r., I OSK 641/12). Organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów, należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej jest obowiązany z urzędu: 1. ustalić, jakie okoliczności faktyczne mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 2. ustalić, jakie dowody powinny zostać przeprowadzone w celu ustalenia powyższych okoliczności, przy czym "aktywna rola organu administracji publicznej w procesie poszukiwania i gromadzenia materiału dowodowego może przejawiać się zarówno podejmowaniem czynności dowodowych z urzędu, a także gromadzeniem w aktach sprawy dowodów wskazanych lub dostarczonych przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy", 3. przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy oraz 4. dokonać oceny przeprowadzonych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Jednocześnie Sąd podkreśla, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że pojęcie opieki, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej. Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy, pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, a związek między rezygnacją z zatrudnienia albo jego niepodejmowaniem, a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. np. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19). Postępowanie dotyczące przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wymaga uwzględniania szeregu okoliczności dotyczących sytuacji osobistej i rodzinnej osoby ubiegającej się o to świadczenie oraz osoby potrzebującej opieki. Stąd, dla wyprowadzenia prawidłowych wniosków, będących podstawą decyzji w tym przedmiocie, zwłaszcza, gdy jest ona negatywna dla wnioskodawcy, konieczne jest zachowanie odpowiedniej staranności w zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego. Nie jest sporne, że niepełnosprawna matka skarżącego wymaga stałej opieki oraz że opiekę tę sprawuję nad nią przede wszystkim skarżący. Stan zdrowia matki skarżącego i konieczność sprawowania przez niego opieki wymagającej rezygnacji z zatrudnienia, uprawniającej do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zostały opisane w wyroku tut. Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt sygn. akt III SA/Kr 938/20. Bezsporne też jest, że na podstawie aktualnych badań, w dniu 29 marca 2023 r. uzyskała ona kolejne orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności do dnia 31 marca 2026 r. Pomimo, że do akt sprawy, co podkreśliło Kolegium nie przedłożono nowej dokumentacji medycznej, to podkreślić należy, że z żadnego dowodu zgromadzonego w aktach nie wynika, aby stan zdrowia matki skarżącego się polepszył. Okoliczności takie jak młody wiek skarżącego, jego zamieszkanie w mieście (co ułatwia i skraca czas dojazdu do pracy) oraz pewna samodzielność matki skarżącego (skala Barthel, wywiad środowiskowy) oraz pomoc siostry (która sporadycznie pomaga matce ale też obiektywnie nie ma przeszkód do zwiększenia tej pomocy) oraz wskazany przez skarżącego zakres opieki nad matką mogłyby sugerować, że możliwe jest łączenie opieki nad matką oraz zatrudnienia, chociaż w ograniczonym zakresie. Niemniej jednak ze względu na symbol przyczyny niepełnosprawności matki to 02-P, wątpliwości Sądu dotyczące oceny braku wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 17 ustawy, sprowadzają się do niewyjaśnienia przez organ, czy matka skarżącego może zostać w ogóle sama w domu w ciągu dnia, czy w nocy, czy też wymaga stałego nadzoru przez syna, który nie pozwala na podjęcie zatrudnienia nawet w ograniczonym zakresie. Aktualne ustalenia w powyższym zakresie powinny stanowić dla organu punkt wyjścia dla rozważań w zakresie spełnienia czy też braku spełniania przez skarżącego przesłanek do przyznania przedmiotowego świadczenia, mając na uwadze, że opieka nad osobami ze schorzeniami psychicznymi wymaga niejednokrotnie większej opieki ze strony ich opiekunów, czego nie sposób pominąć przy rozpatrywaniu spraw wywołanych wnioskami o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Choroba psychiczna może bowiem uniemożliwiać nie tylko samodzielne funkcjonowanie chorego, ale również znacząco ograniczać życie osób najbliższych. Organy winny mieć przy tym na względzie, że osoby z chorobami psychicznymi, niejednokrotnie wymagają ciągłego nadzoru i kontroli ze strony opiekuna, a nasilenie choroby często związane jest z poczuciem bezpieczeństwa. W kontekście powyższego, przedmiotem jednoznacznych ustaleń organu winno być zatem wyjaśnienie, czy matka skarżącego może samodzielnie pozostać w domu przez okres pozwalający skarżącemu na podjęcie zatrudnienia chociaż w ograniczonym zakresie. Charakter choroby psychicznej, w tym ewentualny brak przewidywalności w wystąpieniu i nasileniu objawów, powinny być przez organ rozważone w kontekście możliwości podjęcia przez skarżącego pracy. Należy zwrócić uwagę, że lekarz psychiatra w zaświadczeniu z dnia 31 sierpnia 2023 r. jedynie potwierdził to, co wynika z orzeczenia o niepełnosprawności, że matka skarżącego "wymaga pomocy i nadzoru przy stosowanym leczeniu". Podobnie w zaświadczeniu przedłożonym na rozprawie (k.112 akt sąd.) lekarz po wymienieniu stałych schorzeń skarżącej stwierdza, że skarżąca wymaga opieki i leczenia. Problem w tym, że każda osoba posiadająca znaczny stopień niepełnosprawności wymaga stałej opieki, a dopiero jej zakres decyduje, czy opiekun jest w stanie pogodzić jej wykonywanie z zatrudnieniem, czy też nie. W rozpoznawanej sprawie, pomimo obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy nie dokonał żadnych ustaleń w ww. zakresie. Jednocześnie Sąd uznał, że Zakres postępowania dowodowego i konieczność dokonania ww. ocen nie wymaga, zdaniem Sądu, uchylenia decyzji organu I instancji. Mając na uwadze powyższe, w ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie uwzględnienie powyższego stanowiska Sądu wobec postanowień art. 153 p.p.s.a. Dopiero poczynienie ustaleń zgodnie ze ww. wskazaniami np. przez pozyskanie zaświadczenia lekarza psychiatry, który prowadzi stałe leczenie matki skarżącego pozwoli na dokonanie oceny, czy skarżący spełnia aktualnie przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd zwraca też uwagę, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429) w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu oznacza to, że nin. sprawa powinna być rozpoznana przez organ na podstawie przepisów u.ś.r. obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. Z uwagi na użyte w przepisie sformułowanie "powstania prawa", a nie "ustalenia prawa" konieczne jest zastosowanie przepisów dotychczasowych, mimo braku wydania decyzji przed dniem 31 grudnia 2023 r. Dotychczasowe przepisy należy zatem stosować w odniesieniu do wnioskodawców, którzy złożyli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 31 grudnia 2023 r. oraz spełniają określone w ustawie przesłanki jego przyznania. Wskazać należy, że to czy skarżący je spełnia należy już do istoty sprawy, która, jak wyżej wskazano, nie została rozstrzygnięta. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego, Sąd orzekł jak w pkt II wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.