III SA/Kr 288/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Halina Jakubiec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty skargę oddala Starosta decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] orzekł o cofnięciu M. S. uprawnień diagnosty nr [...] zezwalających na wykonywanie badań technicznych pojazdów, wydanych w dniu [...] 2005 r. przez Starostę - na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że M. S. posiada uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów wydane przez Starostę w dniu [...] 2005r. nr [...]. Organ został poinformowany pismem Prokuratury Okręgowej nr [...] z dnia 27.01.2010 r. o niewłaściwym przeprowadzaniu badań technicznych pojazdu oraz zaniechaniu wykonywania czynności wymaganych przy tego typu badaniach. Do pisma zostało dołączone Postanowienie o przedstawieniu zarzutów M. S., że: 1. w okresie od [...] do [...] 2006r. w A, będąc, jako uprawniony diagnosta z upoważnienia Starosty, przyjął od P. T. korzyść osobistą w zamian za naruszenie przepisów prawa, polegające na wydaniu dwóch poświadczających nieprawdę zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu marki VW Golf nr [...], co nie miało miejsca, a w/w okoliczność miała znaczenie prawne, ponieważ na podstawie tych zaświadczeń P. T. dokonał rejestracji w/w pojazdu, który znajdował się w stanie uszkodzonym, 2. w dniu [...] 2007r. diagnosta M. S. przyjął korzyść majątkową w zamian za naruszenie przepisów prawa, polegające na wydaniu poświadczającego nieprawdę zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu marki Mercedes-Benz nr [...], co nie miało miejsca, a w/w okoliczność miała znaczenie prawne, ponieważ na podstawie tego zaświadczenia P. M. dokonał rejestracji pojazdu, który znajdował się w stanie uszkodzonym, 3. w okresie od [...] do [...] 2008 r. w A w/w diagnosta przyjął obietnicę bliżej nieokreślonej korzyści majątkowej, w zamian za naruszenie przepisów prawa, polegające na wydaniu dwóch poświadczających nieprawdę zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu marki Audi A8 nr [...], co nie miało miejsca a w/w okoliczność miała znaczenie prawne, albowiem na podstawie tych zaświadczeń M. T. dokonał rejestracji pojazdu, który znajdował się w stanie uszkodzonym. W związku z powyższym w ramach nadzoru sprawowanego przez Starostę nad stacjami kontroli pojazdów, organ wystąpił do Starostwa Powiatowego o przeprowadzenie kontroli i zabezpieczenie zaświadczeń z przeprowadzonych w/w badań technicznych w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów Przedsiębiorstwo "A" Sp. z o.o., w której jest zatrudniony diagnosta M. S. Starostwo Powiatowe dokonało kontroli Stacji oraz zabezpieczenia zaświadczeń badań technicznych pojazdów: 1. Mercedes - Benz z dnia [...] 2007r. nr [...] wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu, 2. Audi A8 dnia [...] 2008r. nr [...] wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu i nr [...] z dnia [...] 2008r., 3. Volkswagen Golf z dnia [...] 2006r. Nr [...] wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu i nr [...] z dnia [...] 2006r. Z otrzymanych z Prokuratury Okręgowej materiałów - zarówno z przesłuchania diagnosty jak i zeznań świadków- wynika, że diagnosta M. S. wystawiał zaświadczenia z przeprowadzonych badań technicznych, iż pojazd spełnia wymagania techniczne z art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym wiedząc, że pojazdy są uszkodzone, nie widząc ich i nie przeprowadzając badań technicznych pojazdów. Zdaniem organu, pojazdy nie były na stacji diagnostycznej. Zgodnie z załącznikiem określającym wykaz czynności kontrolnych oraz metod i kryteriów oceny stanu technicznego pojazdu nr l do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009r., diagnosta winien wykonać wszystkie czynności wchodzące w zakres badania technicznego. Diagnosta ponosi odpowiedzialność karną za dopuszczenie do ruchu pojazdu niesprawnego technicznie lub niespełniającego warunków technicznych. W związku z powyższym, organ zawiadomił diagnostę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty [...], wzywając do przedstawienia wyjaśnień. M. S. złożył wyjaśnienia, że "wykonane w niewłaściwy sposób badania techniczne pojazdów dotyczyły pojazdów, które miały przyjechać na stację w najbliższym czasie, ponieważ nie miały tablic rejestracyjnych" oraz, że "wykonane w sposób niewłaściwy badania spowodowane były wprowadzeniem mnie w błąd przez osobę, którą znałem od dawna i do której miałem zaufanie". Przepisy określają, że każdy pojazd musi fizycznie pojawić się na Stacji Diagnostycznej w celu dokonania badania technicznego a diagnosta winien dokonać wszystkie czynności wymienione w w/w rozporządzeniu i nie do przyjęcia jest dopuszczenie pojazdu do ruchu w inny sposób. Analizując zarówno protokół przesłuchania podejrzanego jak i świadków oraz wyjaśnienia organ stwierdził, że powtarzalność wystawiania przez diagnostę fikcyjnych zaświadczeń świadczy o tym, że nie sprostał wymaganiom, jakie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym stawiają diagnostom. Przed wydaniem decyzji M. S., jako strona, został zgodnie z art. 10 k.p.a. zawiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem i dowodami a także o możliwości wypowiedzenia się, co do nich i zgłoszenia żądań. Z tego uprawnienia skorzystał - w dniu 10 maja 2010r. pełnomocnik strony zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym, jednak nic nowego nie wniósł do sprawy. Zdaniem organu, wskazane nieprawidłowości w pracy diagnosty M. S. z uwagi na ich charakter, zakres, wagę i stopień zawinienia, uzasadniają cofnięcie uprawnień diagnosty. M. S. wniósł odwołanie od powyższej od decyzji. Zarzucił decyzji: - naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. przez wydanie decyzji w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sposób niewyczerpujący w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, - naruszenie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez dokonanie ustaleń faktycznych nie na podstawie przeprowadzonej kontroli, lecz w oparciu o kopie fragmentów akt postępowania prokuratorskiego, - wydanie decyzji przez organ niewłaściwy w sprawie tj. Starostę. Wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Staroście Powiatowemu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 grudnia 2010 r. [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji- na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Przepis odwołuje się do kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, gdy tymczasem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, art. 83 nie zawierał już ust. 6. Normę tę zastąpił dodany art. 83b, który stanowi, że nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta (ust. 1). W ramach wykonywanego nadzoru starosta, co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a/ zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3, b/ prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, c/ prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji ( art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy). W orzecznictwie sądów przyjmuje się, że należy uznać to za oczywiste niedopatrzenie ustawodawcy, który nowelizując treść art. 83, mocą art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U., nr 173, poz. 1808) wchodzącą w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., nie dokonał zmian w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy. Nie ulega jednak wątpliwości, że stosując art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ administracji zobowiązany był zastosować art. 83b ust. 2 ustawy. Kolegium odnosząc się do zarzutu właściwości organu wyjaśniło, że organem właściwym do cofnięcia uprawnień jest organ, który je wydał. Organem, który przeprowadza kontrolę w świetle art. 83 a i art. 83 b ustawy, jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem. W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, organem właściwym do cofnięcia M. S. uprawnień diagnosty jest Starosta, który w dniu [...] 2005 r. wydał M. S. decyzję Nr [...] w przedmiocie uprawnień do wykonywania badań technicznych. Natomiast Starosta Powiatowy, jest organem właściwym do przeprowadzenia kontroli, gdyż sprawuje nadzór nad Okręgową Stacją Kontroli Pojazdów Przedsiębiorstwo "A" Sp. z o. o., w której jest zatrudniony M. S. Kolegium odniosło się do powołanego w odwołaniu orzecznictwa sądów administracyjnych, że "Samo postępowanie prokuratorskie, przedstawienie diagnoście zarzutów, czy nawet wyrok skazujący nie mogą być samodzielną podstawą do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. Dopiero ustalenia czynności o charakterze kontrolnym przeprowadzone w określonym ustawowo trybie pozwalają Staroście na wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień". Kolegium wskazało, że podziela poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmujące, że celem art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Konsekwencje, bowiem naruszania podstawowych zasad i dopuszczania pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym są oczywiste. Celem tego przepisu nie są kwestie związane z nadzorem nad stacjami kontroli pojazdów i sposobem przeprowadzania w ramach tego nadzoru kontroli wykonywania czynności diagnostycznych. Do tych kwestii odnosi się, bowiem art. 83 b ustawy o ruchu drogowym. W związku z tym, biorąc pod uwagę cel przepisu należy uznać, iż nie może mieć podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania danej sankcji, sam sposób ujawnienia dopuszczenia się określonego naruszenia. Kolegium podkreśliło, że postępowanie administracyjne prowadzone w trybie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy jest postępowaniem niezależnym od postępowania karnego, jeśli takie toczy się przeciwko temu samemu diagnoście i może zakończyć się cofnięciem uprawnienia do wykonywania badań technicznych, a nie orzeczeniem zakazu zajmowania przez określony czas stanowiska diagnosty. Postępowanie karne i administracyjne mogą toczyć się jednocześnie, przy czym starosta nie jest zobowiązany oczekiwać na wydanie prawomocnego wyroku w sprawie przeciwko diagnoście. Na marginesie Kolegium wskazało, że w doktrynie prawa wyrażone zostało stanowisko, wedle którego cofnięcie uprawnień diagnoście niekoniecznie musi zostać oparte wyłącznie na ustaleniach wynikających z przeprowadzonej kontroli, wykonywanej z racji nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów (komentarz R. A. Stefańskiego do art. 84 ustawy Prawo o ruchu drogowym - LEX 2008). W sprawie przed wydaniem decyzji przeprowadzono kontrolę w stacji pojazdów, w której zatrudniony był M. S. i odnotowano, że dokonano kontroli badań technicznych, zebrano wydruki zaświadczeń o przeprowadzeniu badań pojazdów: Mercedes-Benz z dnia [...] 2007 r. nr [...], Audi A8 z dnia [...] 2008 r. nr [...], Volkswagen Golf z dnia [...] 2006 r. Nr [...] i nr [...] z dnia [...] 2006 r. Przeprowadzona w trybie art. 83b ustawy Prawo o ruchu drogowym kontrola rejestru badań technicznych prowadzonego w systemie informatycznym wykazała, że zamieszczone są w nim dane i informacje, co do badań technicznych ww. pojazdów, które nie zostały przeprowadzone. Pomimo, że badania techniczne w tych samochodach nie zostały przeprowadzone, diagnosta zamieścił wpis o pozytywnych wynikach takiego "fikcyjnego badania". Taki sposób postępowania diagnosty rażąco narusza art. 83 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym określający zakres badań technicznych pojazdów oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, które obowiązywało na dzień wydania zaświadczeń. Zgodnie z tymi przepisami, badania techniczne pojazdów wykonywane przez upoważnionych diagnostów obejmują szereg czynności kontrolnych. W ich ramach diagnosta sprawdza oraz ocenia prawidłowość działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska. Niewykonanie tych badań zgodnie z wymogami przepisów prawa, dyskwalifikuje takie badanie pojazdu w zakresie jego legalności, a wydanie w takiej sytuacji przez diagnostę zaświadczenia uzasadnia cofnięcie takiej osobie uprawnień stosownie do art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy. W sprawie bezsporne jest, że M. S. wydał zaświadczenia o badaniach technicznym pojazdów, mimo że nie zostało to poprzedzone faktycznym przeprowadzeniem takich badań. Diagnosta wydał zaświadczenie, pomimo, że wskazane pojazdy w stosunku, do których potwierdził wykonanie badań, nie zostały mu okazane. Jak wynika z przesłanych z Prokuratury Okręgowej dokumentów: tj. protokołu z przesłuchania diagnosty M. S. oraz P. M., P. T., bezspornie wynika, że diagnosta M. S. wystawiał zaświadczenia, nie widząc pojazdów i wiedząc, że pojazdy są uszkodzone. Ponadto w dniu 28 kwietnia 2010 r. do organu I instancji wpłynęło pismo M. S., w którym przyznał się do wystawienia zaświadczeń niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami prawa zarówno w postępowaniu karnym, jak i w postępowaniu administracyjnym. W piśmie M. S. wniósł także o zawieszenie postępowania aż do czasu wydania wyroku sądu. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie, w wypadku wszczęcia postępowania karnego starosta nie musi oczekiwać na wydanie prawomocnego wyroku w tej sprawie, a wystarczające jest, że w ramach prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego, np. na podstawie akt śledztwa lub dochodzenia ustali ten fakt. Dokonując subsumcji art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym - na kanwie stanu faktycznego sprawy - Kolegium podkreśliło, że przepis ma charakter wiążący. W sprawie w toku prowadzonego przez organy administracji publicznej postępowania dowodowego zgromadzono materiał, który pozwalał na dokonanie ustaleń, że diagnosta poświadczył nieprawdę w zaświadczeniach, że przedmiotowe pojazdy spełniają wymagania techniczne, mimo, że takie badania nie zostały przeprowadzone, a pojazdy były uszkodzone. W ocenie Kolegium, postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. Materiał dowodowy stanowiący podstawę ustaleń faktycznych zgromadzony został w sposób rzetelny, zweryfikowano go i poddano go w toku postępowania ocenie. Organ nie naruszył w tym zakresie art. 7, art. 10 i art. 77 k.p.a. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że konstrukcja art. 84 ust.3 ustawy ma charakter związany, co oznacza, że jego dyspozycja obliguje organ do wydania negatywnej dla kontrolowanego decyzji, jeżeli w sprawie spełnione są przesłanki wynikające z jego treści. M. S. wniósł skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, że Starosta nie może pozbawić skarżącego diagnosty - uprawnienia [...] wydanego [...] 2005 r., gdyż postępowanie wyjaśniające nie jest zgodne z art. 84 ust. 3 ustawy. W dniu 4 marca 2010 r. Starosta po otrzymaniu niezbędnych materiałów i na wniosek Starosty dokonał kontroli w trybie art. 83b ust. 2 pkt 1 tj. prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów oraz prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji. Protokół z czynności kontrolnych nie zawiera żadnych wniosków dotyczących winy skarżącego, a co za tym idzie pozbawienia skarżącego uprawnień diagnosty w trybie art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie skarżącego, od tego momentu postępowanie Starosty jest niezgodne z ww. zapisami. Starosta z uwagi na miejsce popełnienia wykroczenia, jakim jest Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów, po zapoznaniu się z przekazaną mu dokumentacją przez Prokuraturę oraz po przeprowadzonej kontroli, winien zwrócić się z wnioskiem o wszczęcie stosownego postępowania do Starosty. Jeżeli tego nie zrobił, to w jego ocenie nie zaistniały przesłanki dla podjęcia działań wynikających z art. 83 ustawy, a to jest warunek konieczny do prowadzenia dalszych czynności przez Starostwo. Kolegium odnosząc się do tego faktu zbagatelizowało jego zasadność. Starosta dysponując takim samym materiałem dowodowym jak Starosta zachował odmienne stanowisko ograniczając się jedynie do pobrania właściwych kopii zaświadczeń badań technicznych, co zostało odnotowane w protokole kontroli i na tym zakończył sprawę. Zdaniem skarżącego, Starosta chcąc kontynuować procedurę odebrania uprawnień diagnosty przy braku jednoznacznego stwierdzenia winy skarżącego w protokole pokontrolnym z dnia 4 marca 2010 r., powinien wystąpić o jego uzupełnienie. Zdaniem skarżącego, postępowanie Starosty odbywało się z naruszeniem przepisów prawa. W świetle zaistniałych faktów jest zmuszony odwołać pisemne wyjaśnienia w sprawie złożone w Starostwie Powiatowym. Nadmienił, że wnosząc skargę nie neguje swej winy i nie ucieka od odpowiedzialności, ale korzystając z prawa do obrony i składania wyjaśnień chce się jej poddać z zachowaniem stosownych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowych oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Istotą sporu w sprawie poddanej kontroli Sądu jest to "czy niezbędnym warunkiem wydania przez starostę na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj.: Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.) decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnoście do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie uchybień, o których mowa w punkcie 1 lub 2 powołanego przepisu, wyłącznie w wyniku przeprowadzenia czynności kontrolnych przewidzianych w art. 83b ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83c wskazanej ustawy, czy też sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę określonego naruszenia nie ma podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym?". Przywołane przez organ i skarżącego różne stanowiska orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczące wykładni art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, zostały rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 12 marca 2012 r. sygn. II GPS 2/11, podjętej w trybie art. 264 § 2 w związku z art. 15 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA wskazał, że: "Sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie." Jest to uchwała abstrakcyjna, zatem wiąże Sąd w sprawie poddanej kontroli na skutek wniesionej przez M. S. skargi. Zgodnie, bowiem z treścią art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. W przypadkach, o których mowa w § 1, skład siedmiu sędziów, skład Izby lub pełny skład Naczelnego Sądu Administracyjnego podejmuje ponowną uchwałę. Przepisu art. 267 nie stosuje się (§ 2). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2010-11-05, sygn. II FSK 1149/09 (LEX nr 745515): uchwały abstrakcyjne podejmowane są w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ich przedmiotem są, więc wątpliwości prawne, które nie mają bezpośredniego związku z postępowaniem toczącym się w indywidualnej sprawie sądowoadministracyjnej. Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika jednak, że również w indywidualnych sprawach uchwały abstrakcyjne posiadają tzw. ogólną moc wiążącą. Uwzględniając, zatem art. 269 § 1 p.p.s.a. Sąd w niniejszej sprawie akceptuje poglądy wyrażone w powyższej uchwale z dnia 12 marca 2012 r. sygn. II GPS 2/11, które znajdują zastosowanie również na tle stanu faktycznego sprawy. Powoduje to konieczność oddalenia skargi, albowiem w zaskarżonym w sprawie rozstrzygnięciu nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze ani przepisów postępowania ani też prawa materialnego. Odnosząc powyższe do sprawy należy wskazać, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1/ przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2/ wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W sprawie przed wydaniem decyzji w dniu [...] 2010 r. przeprowadzono kontrolę w stacji pojazdów, w której zatrudniony był M. S. i odnotowano, że dokonano kontroli badań technicznych, zebrano wydruki zaświadczeń o przeprowadzeniu badań pojazdów: marki Mercedes-Benz z dnia [...] 2007 r. nr [...], marki Audi A8 z dnia [...] 2008 r. nr [...], marki Volkswagen Golf GT z dnia [...] 2006 r. Nr [...] i nr [...] z dnia [...] 2006 r. Przeprowadzona w trybie art. 83b ustawy Prawo o ruchu drogowym kontrola rejestru badań technicznych prowadzonego w systemie informatycznym wykazała, że zamieszczone są w nim dane i informacje, co do badań technicznych wyżej wymienionych pojazdów, które nie zostały przeprowadzone. Pomimo, że badania techniczne w tych samochodach nie zostały przeprowadzone, diagnosta zamieścił wpis o pozytywnych wynikach takiego "fikcyjnego badania". Taki sposób postępowania diagnosty rażąco narusza art. 83 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym określający zakres badań technicznych pojazdów oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 ze zm.), które obowiązywało na dzień wydania zaświadczeń. Zgodnie z tymi przepisami, badania techniczne pojazdów wykonywane przez upoważnionych diagnostów obejmują szereg czynności kontrolnych. W ich ramach diagnosta sprawdza oraz ocenia prawidłowość działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska. Niewykonanie tych badań zgodnie z wymogami przepisów prawa, dyskwalifikuje takie badanie pojazdu w zakresie jego legalności, a wydanie w takiej sytuacji przez diagnostę zaświadczenia uzasadnia cofnięcie takiej osobie uprawnień stosownie do art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy. W sprawie bezsporne jest, że skarżący M. S. wydał zaświadczenia o badaniach technicznym pojazdów, mimo że nie zostało to poprzedzone faktycznym przeprowadzeniem takich badań. Diagnosta wydał zaświadczenie, pomimo, że pojazdy: marki Mercedes-Benz nr [...], marki Audi A8 nr [...], marki Volkswagen Golf nr [...] i nr [...] w stosunku do których potwierdził wykonanie badań, nie zostały mu okazane. Jak wynika z przesłanych z Prokuratury Okręgowej dokumentów: tj. protokołu z przesłuchania diagnosty M. S. oraz z przesłuchania P. M., P. T. bezspornie wynika, że skarżący, jako diagnosta wystawiał zaświadczenia, nie widząc pojazdów i wiedząc, że pojazdy są uszkodzone. Ponadto w dniu 28 kwietnia 2010 r. do organu I instancji wpłynęło pismo M. S., w którym stwierdził, że "wykonane w niewłaściwy sposób badania techniczne pojazdów dotyczyły pojazdów, które miały przyjechać na stację w najbliższym czasie, ponieważ nie miały tablic rejestracyjnych" oraz "wykonane w sposób niewłaściwy badania spowodowane były wprowadzeniem mnie w błąd przez osobę, którą znałem od dawna i do której miałem zaufanie.. ." A zatem M. S. przyznał się do wystawienia zaświadczeń niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami prawa zarówno w postępowaniu karnym, jak i w postępowaniu administracyjnym. W w/w piśmie M. S. wniósł także o zawieszenie postępowania aż do czasu wydania wyroku sądu. Zasadnie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie, w wypadku wszczęcia postępowania karnego starosta nie musi oczekiwać na wydanie prawomocnego wyroku w tej sprawie, a wystarczające jest, że w ramach prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego, np. na podstawie akt śledztwa lub dochodzenia ustali ten fakt. Dokonując subsumcji przepisu art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym - na kanwie stanu faktycznego sprawy – zasadnie w ocenie Sądu, organy uznały, że w toku prowadzonego przez organy administracji publicznej postępowania dowodowego w sposób rzetelny zgromadzono materiał, który pozwalał na dokonanie obiektywnych i niebudzących wątpliwości ustaleń, że diagnosta poświadczył nieprawdę w zaświadczeniach, że pojazdy marki Mercedes-Benz nr [...], marki Audi A8 nr [...], marki Volkswagen Golf nr [...] i nr [...] spełniają wymagania techniczne, mimo, że takie badania nie zostały przeprowadzone, a pojazdy były uszkodzone. Trafnie, zatem Kolegium uznało, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. Materiał dowodowy stanowiący podstawę ustaleń faktycznych zgromadzony został w sposób rzetelny, zweryfikowano go i poddano go w toku postępowania ocenie z zachowaniem przepisów postępowania administracyjnego. Nie mogło, zatem przynieść zamierzonego skutku stwierdzenie skarżącego zawarte w skardze, że świetle zaistniałych faktów w tym momencie jest zmuszony odwołać wszystkie pisemne wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie złożone w Starostwie Powiatowym. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r., poz. 270) – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.