III SA/Kr 288/19

|Sygn. akt III SA/Kr 288/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Renata Czeluśniak, Sędziowie: WSA Bożenna Blitek, WSA Maria Zawadzka (spr.), , Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r., sprawy ze skargi M. P. – R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. P. – R. kwotę 200 zł. (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia 16 stycznia 2019 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] 2018 roku, znak: [...] odmawiającą M. P. – R. (dalej: skarżąca) przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika A. L. Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 26 października 2018 r. skarżąca zwróciła się do Burmistrza o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Decyzją z dnia [...] 2018 r. organ I instancji odmówił skarżącej przyznania dofinansowania, wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że skarżąca nie spełniała wymagań uprawniających do przyznania dofinasowania wynikającego z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe, tj. pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy nie posiadała kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Zdaniem organu, osoba prowadząca przygotowanie zawodowe młodocianej nie miała tytułu zawodowego w nauczanym zawodzie sprzedawcy, a jedynie w zawodzie technik rachunkowości rolnej, który nie jest zawodem pokrewnym do niego. Od powyższej decyzji odwołanie do SKO wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7, 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Zdaniem skarżącej spełnione zostały wszelkie, wynikające z obowiązujących przepisów prawa wymogi uprawniające do przyznania dofinansowania kosztów młodocianego pracownika, a w obowiązujących przepisach nie ma zapisów nakazujących porównywanie podstaw programowych zawodów w celu stwierdzenia, że są to zawody pokrewne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 stycznia 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy powołał art. 122 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe wskazując, że spośród przesłanek wymaganych przez ten przepis dla przyznania pracodawcy dofinansowania, spełnione zostały dwie, tj. skarżąca zawarła z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu nauki zawodu – sprzedawca oraz młodociany pracownik w dniu 31 sierpnia 2018 r. zdał odpowiedni egzamin. Sporne pozostawało spełnienie przesłanki posiadania odpowiednich kwalifikacji przez osobę prowadzącą przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, praktyczną naukę zwodu sprzedawcy młodocianego pracownika prowadził H. R. Organ wskazał, że kwestie dotyczące praktycznej nauki zawodu zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 roku (Dz.U.2017.16440). H. R. prowadzący w sprawie zajęcia praktycznej nauki zawodu, nie posiada tytułu mistrza, wobec czego musiałby spełniać wymagania z §10 ust. 5 ww. rozporządzenia. Z przedłożonych dokumentów wynika, że H. R. posiada zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz świadectwo ukończenia policealnego studium zawodowego potwierdzające uzyskanie kwalifikacji zawodowych w zawodzie technik rachunkowości rolnej o specjalności technik rachunkowości rolnej. Zdaniem organu odwoławczego, w oparciu o porównanie podstaw programowych kształcenia w obu zawodach, zawód ten nie jest zawodem pokrewnym z zawodem, którego nauczał, tj. zawodem sprzedawcy. Podobnie wypowiedziało się też Kuratorium Oświaty w piśmie z dnia 8 czerwca 2018 r. Konsekwentnie organ wskazał, że zgodnie z § 10 ust. 5 rozporządzenia, instruktor praktycznej nauki zawodu powinien posiadać co najmniej tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym z tym, którego będzie nauczał, a skoro H. R. tego wymogu nie spełnił, to decyzja organu I instancji była prawidłowa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca, zarzuciła błędną interpretacją § 10 ust. 5 w/w rozporządzenia. W szczególności wskazała, że organ nie wziął pod uwagę treści § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia, którego przesłanki spełnia szkolący H. R. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powielając argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U.2017.2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302, dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują̨ wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią̨ inaczej. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednak nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Art. 145 § 1 p.p.s.a. wskazuje uchybienia uprawniające sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Uznanie, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw, skutkuje jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a. Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.). W odniesieniu do decyzji organu I instancji, Sąd wskazuje, że lakoniczna forma jej uzasadnienia czyni dalece utrudnionym kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się̨ oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś́ uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną̨ w art. 11 K.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się̨ do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę̨. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się̨ do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 K.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się̨ do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 K.p.a. skutkuje wadliwością̨ tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 K.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234). Organ I instancji poprzestał na wskazaniu wybiórczo ustalonego stanu faktycznego, powołaniu treści § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. (Dz.U. 2017.1644, dalej, jako rozporządzenie) oraz ogólnej konkluzji o niespełnianiu przez szkolącego młodocianego pracownika wymagań z tego przepisu, bez dokonania wszystkich ustaleń niezbędnych w sprawie oraz bez przeprowadzenia właściwej subsumcji ustaleń faktycznych do norm prawa. Podobnie organ odwoławczy przytoczywszy obszernie treść § 10 rozporządzenia, jednak odniósł się jedynie do przesłanki z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, wyjaśniając dlaczego szkolący nie spełnia wymagań z tego punktu, a całkowicie pomijając punkty 2-4. Przypomnieć należy, że stosownie do art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U.2018.996) pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1. Niesporne jest, iż wymagania z punktu 2 w/w przepisu zostały w niniejszej sprawie spełnione. Natomiast osią sporu pozostaje kwestia czy H. R. posiadał stosowne kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele. W myśl ust. 2 zajęcia praktyczne u pracodawców mogą także prowadzić m.in. pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia tj.: instruktorzy praktycznej nauki zawodu. Stosownie do ust. 4 rozporządzenia instruktorzy praktycznej nauki zawodu, posiadają co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Natomiast zgodnie z ust. 5 rozporządzenia instruktorzy praktycznej nauki zawodu niemający tytułu mistrza w zawodzie, posiadają przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz: 1. świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub 2. [...] 3. świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, [...], oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub 4.[...]. Niesporne jest, że H. R. posiada ukończony kurs pedagogiczny oraz tytuł zawodowy technik rachunkowości rolnej, a prowadził przygotowanie zawodowe w zakresie zawodu sprzedawca. W ocenie organów obu instancji nie zostały spełnione ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie prawa do dofinansowania kosztów kształcenia. Zdanie Sądu organy niedostatecznie przeanalizowały stan faktyczny i stan prawny sprawy. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji jedynie pośrednio można wyciągnąć wniosek, iż organ oparł się na niespełnieniu przesłanki z § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, mimo że organ powołał również treść pkt 2-4. Podobnie organ II instancji, mimo że powołania w całości § 10 ust. 5 rozporządzenia, ocenił jedynie przesłanki z pkt. 1, uzasadniając szeroko ich niespełnianie przez szkolącego. Organy nie wzięły pod uwagę̨ i nie oceniły pozostałych przesłanek określonych w § 10 ust. 5 pkt 2-4 rozporządzenia, pomimo, że powinny były to uczynić, ponieważ funktor alternatywy: "lub" oznacza, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu mogą̨ spełniać́ jedną z czterech przesłanek wskazanych w § 10 ust. 5. W szczególności podkreślić należy, że do akt sprawy dołączona została kopia świadectwa ukończenia przez H. R. liceum ogólnokształcącego, którą to okoliczność ustalił i wymienił w uzasadnieniu decyzji organ I instancji, jednak organ nie podjął już działań w kierunku ustalenia czy szkolący posiada stosowne 6-letni staż pracy w zawodzie, wymieniony w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia, na który powoływała się w skardze skarżąca. Tymczasem do akt sprawy dołączone zostały również liczne zaświadczenia, z których wynika, że H. R. od 1991 r., prowadził działalność gospodarczą polegająca na handlu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy uwzględnią̨ powyższą̨ wykładnię. W szczególności organy ponownie przeanalizują wszystkie przesłanki z § 10 ust. 5 ww. rozporządzenia, mając na uwadze, że wystarczy spełnienie jednej z nich, żeby zostały spełnione warunki niezbędne dla uznania, że szkolący posiadał odpowiednie kwalifikacje instruktora praktycznej nauki zawodu. Szczególnie wnikliwie organy przeanalizują czy H. R. spełniał przesłanki z § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia.