III SA/Kr 298/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na postanowienie Wójta Gminy L. z dnia 21 października 2013 r. Nr [....] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 21 października 2013 r. Nr [....] Wójt Gminy L. odmówił wydania A.B. zaświadczenia potwierdzającego opłacenie w okresie od 1 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1985 r. składek na Fundusz Emerytalny Rolników, na podstawie zeznań świadków o pracy na gospodarstwie. Po rozpatrzeniu zażalenia A.B. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Nr [....] uchyliło powyższe postanowienie Wójta Gminy L. i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. A.B. wniósł skargę na postanowienie Wójta Gminy L. z dnia 21 października 2013 r. Nr [....] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przedmiotem skargi A.B. jest postanowienie Wójta Gminy L. z dnia 21 października 2013 r. Nr [....] . Wskazuje na to treść skargi, w której jako organ skarżący wymienił Urząd Gminy L. oraz to, że skarżący domaga się wydania zaświadczenia potwierdzającego dokonanie wpłat zgodnie z obowiązującą ustawą z dnia 17 października 1977 r. (art. 3 pkt 2) w latach 1978-1985. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania od Wójta Gminy L. W związku z powyższym Sąd uznał, iż skarga dotyczy właśnie postanowienie organu l instancji. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. póz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że 2 Sygn. akt III SA/Kr 298/14 przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z treści omawianego przepisu wynika zatem, że w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do sądu, przy czym zaznaczyć należy, że skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. Jak to już zostało wyżej wskazane przedmiotem skargi A.B. jest postanowienie Wójta Gminy L. z dnia 21 października 2013 r. Nr [....] , a więc postanowienie organu l instancji. Od postanowienia tego skarżący wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. Następnie, mimo pouczenia przez organ II instancji o możliwości wniesienia skargi na postanowienie tego organu do sądu administracyjnego, skarżący wniósł skargę na postanowienie organu l instancji. Należy zatem uznać, że skarga A.B. jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. póz. 267) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu l instancji może wnieść odwołanie lub zażalenie do organu wyższego rzędu. Dopiero, gdy organ II instancji wyda decyzję (lub postanowienie) można wnieść skargę do sądu administracyjnego. Należy jednak podkreślić, że sądy administracyjne nie są powołane do kontroli legalności rozstrzygnięć organów administracyjnych l instancji, gdyż ich działanie naruszałoby w/w zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Powyższe daje podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że "sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi stało się niedopuszczalne", uznając za "inną przyczynę", o której mowa w tym przepisie wniesienie skargi na postanowienie organu l instancji. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.