III SA/Kr 299/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji znak: [...] z dnia 5 stycznia 2016 r. w przedmiocie zwrotu pomocy finansowej skargę oddala. Decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji przyznał D. O. pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w kwocie 16.676 zł. Kwota ta została D. O. wypłacona. Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt [...] D. O. został uznany za winnego tego, że "w dniach 31 stycznia 2013 r. oraz w dniach 2, 3, 21, 23 i 24 lutego 2013 r. na obszarze powiatu [...], woj. [...], jako funkcjonariusz Wydziału Ruchu Komendy Powiatowej Policji, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w zakresie przyjmowania korzyści majątkowych, poświadczania nieprawdy w wystawianych mandatach karnych i przekraczania uprawnień przysługujących funkcjonariuszom Policji, przyjmował korzyści majątkowe o charakterze majątkowym i rzeczowym w zamian za zachowania stanowiące naruszenie prawa, tj. odstępowanie od czynności prawnych ukarania mandatem karnym i ukarania punktami karnymi w sytuacji stwierdzonych wykroczeń drogowych, co pozostawało w związku z pełnieniem funkcji policjanta", tj. popełnienia czynów stanowiących występek z art. 228 § 3 k.k. i art. 277 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 228 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. skazany na karę dwóch lat pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. na karę grzywny, przy czym na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności zostało zawieszone na okres próby wynoszący pięć lat. Wyrok stał się prawomocny z dniem 21 kwietnia 2015 r. Decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji zobowiązał D. O. do zwrotu pomocy finansowej w wysokości 18.464 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 94 ust. 1a i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, § 3a ust. 1 pkt 6 i ust. 3 oraz § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów. Na uzasadnienie podano, że D. O. został skazany za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i z tego względu - na mocy ustawy o Policji - jest zobowiązany do zwrotu pomocy finansowej na zasadach określonych we wskazanym rozporządzeniu. W odwołaniu od powyższej decyzji D. O. zarzucił, że organ zastosował przepisy z chwili uprawomocnienia się wyroku karnego, a nie z chwili popełnienia przez niego przestępstw, jak powinien i z tego względu uznał uzasadnienie decyzji za niespełniające warunków określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 5 stycznia 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), art. 94 ust. 1a oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji podzielił stanowisko i argumenty organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 94 ust. 1a ustawy o Policji, decydującym jest fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu i dlatego data uprawomocnienia się wyroku decyduje o powstaniu obowiązku zwrotu pomocy finansowej. Z tego też względu i w oparciu o § 5 ust. 2 wskazanego przez organ i instancji rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r. jako stawkę pomocy podlegającej zwrotowi organy przyjęły obowiązującą w dniu uprawomocnienia się wyroku skazującego, tj. na dzień 21 kwietnia 2016 r., kwotę 4.606 zł oraz przysługujące policjantowi w dniu przyznania pomocy finansowej (5 lutego 2010 r.) 4 normy zaludnienia. Organ odwoławczy uznał uzasadnienie decyzji organu I instancji za jasne i wyczerpujące i z tego względu nie podzielił zarzutu odwołującego się w tym zakresie. Z powyższą decyzją nie zgodził się D. O. i wniósł na nią skargę, w której wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że organ nie wskazał podstawy prawnej nadającej Komendantowi Wojewódzkiemu Policji kompetencję do rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji oraz zarzucił, że zaskarżoną decyzję wydała osoba, która nie piastuje funkcji organu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu stanowiska organ wskazał, iż organem drugiej instancji w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji jest Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji. Nadto organ nadesłał upoważnienie dla osoby podpisanej w zaskarżonej decyzji wydane w oparciu o art. 268a kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga D. O. jest całkowicie nieuzasadniona. Zdaniem Sądu, wszelkie zarzuty podniesione przez skarżącego w stosunku do decyzji organu I instancji, a podniesione w odwołaniu zostały jednoznacznie wyjaśnione w decyzji organu odwoławczego. Także zarzuty skarżącego w stosunku do decyzji organu odwoławczego zawarte w skardze zostały jednoznacznie wyjaśnione w odpowiedzi na skargę. Sąd orzekający w sprawie podziela w pełni stanowisko i argumenty przedstawione przez organy w obu decyzjach i uznaje przeprowadzone przez organy postępowanie za wolne od wad, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło też do naruszenia prawa materialnego, albowiem przepisy w zakresie zwrotu pomocy finansowej w ustalonym stanie faktycznym niniejszej sprawy są jednoznaczne. Art. 94 ust. 1 i ust. 1a ustawy o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355) stanowi: "Art. 94. 1. Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. 1a. Osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne (...), ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, (...), jest obowiązana do zwrotu pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1." Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika wprost, że obowiązek zwrotu pomocy finansowej wiąże się z prawomocnością orzeczenia, o którym mowa w tym przepisie. Na taką interpretację wskazuje też § 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów(Dz. U. z 2013 r., poz. 864), który stanowi: "§ 5. 1. Pomoc finansowa podlega zwrotowi w razie: (...) 3) gdy osoba, która otrzymała pomoc finansową, została prawomocnie skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 94 ust. 1a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. 2. Do ustalenia wysokości kwoty pomocy finansowej podlegającej zwrotowi przyjmuje się liczbę norm zaludnienia określoną w decyzji o przyznaniu pomocy finansowej oraz stawkę tej pomocy obowiązującą w dniu powstania obowiązku jej zwrotu." Treść powyższych przepisów zobowiązująca organ Policji do wydania decyzji o zwrocie pomocy finansowej w przypadku prawomocnego skazania policjanta za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, jednoznacznie wskazuje więc na prawidłowość decyzji wydanych przez organy obu instancji. Sąd zauważa, że brak wskazania w decyzji normy kompetencyjnej do wydania tej decyzji przez konkretny organ nie powoduje naruszenia przepisów proceduralnych skoro przepis taki istnieje i został wprost wskazany przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Także brak dołączenia do decyzji upoważnienia dla osoby podpisującej decyzję nie powoduje naruszenia przepisów prawa wobec okoliczności, że faktycznie takie upoważnienie zostało wcześniej wydane, a co organ odwoławczy wyjaśnił dołączając treść upoważnienia. Nie znajdując więc podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani zasady postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.