III SA/Kr 3/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo %, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A (sp. z o.o.) oddział w Polsce na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A (sp. z o.o.) oddział w Polsce wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W motywach wniosku podniesiono, że w stosunku do Spółki toczy się szereg postępowań administracyjnych w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Wykonanie kary pieniężnej nałożonej w niniejszym postępowaniu spowoduje szkodę, która w przyszłości nie będzie mogła zostać naprawiona. Uiszczenie kwoty 24.000.00 zł może bowiem doprowadzić do sytuacji, w której Spółka nie będzie w stanie regulować bieżących zobowiązań, a tym samym obciążona zostanie dodatkowymi zobowiązaniami, np. karami umownymi lub odsetkami. W efekcie, doprowadzi to do tego, że kontrahenci zaczną zrywać zawarte umowy z uwagi na brak wywiązywania się z zobowiązań, a w konsekwencji – do utraty płynności finansowej Spółki. Nawet ewentualny późniejszy zwrot uiszczonej kary pieniężnej nie umożliwi Spółce powrotu do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż zadłużenie może okazać się zbyt duże. Spółka zwróciła uwagę, że obowiązek nałożony zaskarżoną decyzją ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy wykonanie takiego świadczenia jest odwracalne, niemniej jednak okoliczność ta nie powinna być rozpatrywana w oderwaniu od wysokości świadczenia, która w okolicznościach konkretnego przypadku może wpłynąć na uprawdopodobnienie utraty płynności finansowej Spółki i konieczność jej rozwiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Zaś trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt l FSK 1841/09). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 694/04). Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży z kolei na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Spółka poprzestała bowiem na ogólnych stwierdzeniach, że obowiązek uiszczenia kwoty 24.000,00 zł może doprowadzić do sytuacji w której Spółka nie będzie w stanie regulować bieżących zobowiązań, a w konsekwencji utraci płynność finansową. Strona skarżąca nie przedstawiła jednakże żadnych danych, które obrazowałyby jej aktualną sytuację finansową i majątkową. Tymczasem do zastosowania ochrony tymczasowej nie wystarczy przytoczenie samych przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bardzo ogólna argumentacja przedstawiona we wniosku, która nie została poparta udokumentowaniem sytuacji majątkowej Spółki, przede wszystkim co do poziomu uzyskiwanych przychodów, jest niewystarczająca dla stwierdzenia, że rzeczywiście w jej przypadku zaistniały przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia Spółki powinny być skonkretyzowane i poparte w miarę możliwości dokumentami źródłowymi, dotyczącymi jej sytuacji finansowej, majątkowej. Podkreślić należy, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a sąd nie jest uprawniony do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu okoliczności, mających uzasadnić zastosowanie tej szczególnej instytucji. Podkreślić także trzeba, że każda decyzja, zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sadowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 49/11). Mając na uwadze powyższe, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.