III SA/Kr 303/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 1 grudnia 2009r. Decyzją z dnia 22 stycznia 2009r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.) i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] 2008r., znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u W. P. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu - wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. Postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2006r., sygn. akt III SA/Kr 663/05, którym uchylono decyzje organów Inspekcji Sanitarnej I i II instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, iż należy ustalić w oparciu, o które rozporządzenie Rady Ministrów należy prowadzić przedmiotowe postępowanie, czy w oparciu o rozporządzenie z 1983 roku czy też z 2002 roku. Ponadto Sąd wskazał, że orzeczenia lekarskie wydane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 Kpa i jak każdy dowód winny być przez organ administracji wszechstronnie ocenione. Bez tej opinii lub sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalić czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywującego uzasadnienia bądź sprzecznej z przepisami prawa. W uzasadnieniu wyroku wskazano również na to, że opinie lekarskie, na których obydwa orzekające w sprawie organy administracyjne oparły swoje rozstrzygnięcia nie zawierają pełnego, przekonywującego i jednoznacznego uzasadnienia oraz organy administracyjne nie zwróciły uwagi na rozbieżność w treści orzeczeń lekarskich Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy. Powiatowy Inspektor Sanitarny biorąc pod uwagę, że charakterystykę stanowiska pracy W. P. wystawiono w dniu 15 grudnia 2000r. uznał, iż badania w Ośrodku Medycyny Pracy zostały rozpoczęte na podstawie przepisów rozporządzenia z 1983 roku. Dlatego też przedmiotowe postępowanie prowadzone jest w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. Ośrodek Medycyny Pracy przesłał do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u W. P. z dnia [...] 2001r. Data z jaką zostało wystawione powyższe orzeczenie utwierdza w przekonaniu, że badania, jak i przedmiotowe postępowanie słusznie prowadzone jest w oparciu o przepisy rozporządzenia z 1983r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie ustalił, że W. P. zatrudniona była w latach 1969-2001 w "A" S. A. Oddział w K. na stanowiskach: sortowacz od 17.06.1969r. do 31.03.1971r., sortowacz-pakowacz od 01.04.1971r. do 31.10.1975r., rozdzielczy produkcji od 01.11.1975r. do 30.06.1982r., rozdzielczy wsadu od 01.07.1982r. do 30.11.1988r., rozdzielczy produkcji od 01.12.1988r. do 31.10.1999r., operator urządzeń do wykańczania blach od 01.11.1999r. do 30.06.2001r. Podczas wykonywania swoich obowiązków na wyżej wymienionych stanowiskach była narażona na działanie hałasu o natężeniu 75-93 dB A (NDN=85 dB A). W. P. w postępowaniu prowadzonym przed wyrokiem WSA w Krakowie była kilkakrotnie badana przez jednostki orzecznicze I i II stopnia. Dwukrotnie poddana była badaniom w Ośrodku Medycyny Pracy, który w oparciu o te badania wydał orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu (orzeczenia lekarskie z dnia [...] 2002r. i z dnia [...] 2004r.). Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego również wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2004r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Obie jednostki orzecznicze w uzasadnieniach swoich orzeczeń podały m.in., iż przebieg krzywych audiometrycznych nie jest charakterystyczny dla pohałasowego uszkodzenia słuchu - krzywe audiometryczne są płaskie (tzn. podobne ubytki słuchu rejestrowane są dla różnych częstotliwości), nie mają kształtu litery V. Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o weryfikację wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie. OMP ponownie poddał W. P. badaniom specjalistycznym i w dniu [...] 2007r. wydał orzeczenie lekarskie znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż w aktualnie przeprowadzonej diagnostyce laryngologicznej obejmującej badanie audiometrii tonalnej, audiometrii impedancyjnej, badanie otoemisji akustycznej i badanie videonystagmograficzne stwierdzono u pacjentki niedosłuch odbiorczy typu ślimakowego niewielkiego stopnia oraz czynnościowe zaburzenia słuchu. Uszkadzające działanie hałasu występuje najsilniej w okresie pierwszych lat pracy w narażeniu na hałas, potem postępowanie uszkodzenia słuchu jest znacznie wolniejsze. Analiza dokumentacji badań laryngologicznych wykazała, że u pacjentki niedosłuch na zakończenie pracy zawodowej był niewielki - ubytek słuchu w audiogramie z dnia 25 stycznia 2001r. wynosił dla ucha prawego 11 dB, dla ucha lewego 9 dB. Nagłe pogorszenie się słuchu wystąpiło w roku 2003, a więc dwa lata po zakończeniu pracy zawodowej i wartości ubytków w kolejnych badaniach wykazały duże rozbieżności, co wskazuje na charakter czynnościowy niedosłuchu. Na stan narządu słuchu mają także wpływ schorzenia ogólnoustrojowe takie jak stwierdzane w wywiadzie i dokumentacji lekarskiej pacjentki uogólnione zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego z zawrotami, bólami głowy i chwilowymi utratami przytomności oraz cukrzyca. Biorąc pod uwagę powyższe dane brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Następnie W. P. była badana w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który w dniu [...] 2008r. wydał orzeczenie lekarskie znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego opierając się na wynikach przeprowadzonych badań i na analizie dokumentacji medycznej podtrzymał stanowisko jednostki orzeczniczej I stopnia. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że w badaniu audiologicznym progi słuchowe ustalono w oparciu o badanie obiektywne - ABR i wynoszą one dla UP-45 dB, dla UL-45 dB, a w audiometrii impedancyjnej uzyskano prawidłowe tympanogramy typu A obustronnie oraz zarejestrowano odruchy z mięśni strzemiączkowych, co potwierdza ślimakową lokalizację niedosłuchu. Instytut podkreśla, iż pacjentka zakończyła pracę zawodową w 2001r., a progresja niedosłuchu wystąpiła po ustaniu narażenia na działanie hałasu. Znajomość patofizjologii pohałasowego uszkodzenia słuchu wyklucza możliwość pogłębiania się niedosłuchu przy braku narażenia na działanie hałasu - hałas jest czynnikiem fizycznym mającym uszkadzający wpływ na struktury ucha wewnętrznego tylko w czasie narażenia na jego działanie. Po ustaniu narażenia na hałas dalsze pogarszanie się słuchu nie ma żadnego związku z pracą zawodową i może być skutkiem zaburzeń w obrębie ślimaka np. w wyniku zmian miażdżycowych (stwierdzone w wywiadzie i dokumentacji lekarskiej pacjentki) lub w przebiegu cukrzycy (potwierdzone podczas badań w Instytucie). Złożona przez W. P. w trakcie postępowania wyjaśniającego w I instancji dodatkowa dokumentacja medyczna nie wniosła żadnych nowych okoliczności w sprawie diagnostyki słuchu i znana była Ośrodkowi Medycyny Pracy przed wydaniem orzeczenia lekarskiego (pismo OMP z 24 kwietnia 2008r.). Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2008r. Nr [...], znak: [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u W. P. choroby zawodowej - uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu - wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. W odwołaniu z 13 lipca 2008r. W. P. podniosła, że przepracowała 32 lata wykonując ciężką pracę w narażeniu na różne czynniki szkodliwe w tym duży hałas, a Inspektor Sanitarny uznaje, że niedosłuch nie ma związku z pracą zawodową. Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że nie kwestionuje pracy w narażeniu, jednakże kilkakrotnie wykonane badania w kierunku choroby zawodowej wskazują na inną, pozazawodową przyczynę powstania schorzenia. Odpowiadając z kolei na zarzut, że nie wzięto pod uwagę badań lekarskich od 1990r. do 2003r., dostarczonych przez stronę organ II instancji podkreślił, że złożona przez W. P. dokumentacja medyczna była analizowana na każdym etapie postępowania administracyjnego. W sprawie orzekały dwie jednostki orzecznicze I i II stopnia właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych zgodnie z § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. (Dz. U. nr 65, poz. 294). W sumie W. P. była pięciokrotnie poddana szczegółowym badaniom. Na podstawie wyników powyższych badań, dokumentacji medycznej oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego obie jednostki orzecznicze stwierdziły brak podstaw do rozpoznania uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. Wojewódzki Inspektor Sanitarny analizując cały zgromadzony materiał dowodowy uznał, iż decyzja wydana w I instancji jest merytorycznie uzasadniona. Powodem odmowy uznania choroby zawodowej narządu słuchu, jest bowiem brak rozpoznania u W. P. skutków zdrowotnych szkodliwego oddziaływania ponadnormatywnego hałasu na organizm. Organ II instancji wyjaśnił, że hałas powoduje niedosłuch typu odbiorczego, pochodzenia ślimakowego, symetryczny dla obu uszu, odzwierciedlający się w wykresie audiometrycznym charakterystyczną krzywą audiometryczną w kształcie litery V i tylko taki rodzaj uszkodzenia może być rozpoznany jako zawodowe uszkodzenie słuchu. Dwie jednostki orzecznicze, tj. Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego rozpoznały u pacjentki niedosłuch odbiorczy typu ślimakowego, jednak nie uznały jego zawodowej etiologii. Wyżej wymienione jednostki orzecznicze nie wiążą stwierdzonego u W. P. niedosłuchu z pracą w ponadnormatywnym hałasie z następujących przyczyn: 1. Wykresy audiometryczne u W. P. nie mają charakterystycznego kształtu litery V, mają przebieg płaski, czyli nie są charakterystyczne dla zawodowego uszkodzenia słuchu, potwierdzają to badania przeprowadzone przez OMP (orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2004r.) oraz IMPiZŚ (orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2004r.). Dołączona przez W. P. w postępowaniu odwoławczym dokumentacja medyczna zawiera audiogramy, w których krzywe audiometryczne także nie mają przebiegu w kształcie litery V, nie są więc charakterystyczne dla zawodowego uszkodzenia słuchu. 2. Znaczne pogorszenie słuchu nastąpiło po ustaniu narażenia na hałas. W. P. pracowała do 2001r., badania wykazały iż niedosłuch wynosił kolejno: w 2001r. dla UP-11 dB i dla UL-9 dB, w 2002r. dla UP-19 dB i dla UL-19 dB, w 2004r. dla UP-39 dB i dla UL-39 dB, w 2008r. dla UP-45 dB i dla UL-45 dB. Stwierdzona progresja niedosłuchu wobec braku narażenia na działanie hałasu ponadnormatywnego od 2001r. nie upoważnia do przyjęcia zawodowej etiologii uszkodzenia narządu słuchu i rozpoznania zawodowego ubytku słuchu. Po ustaniu narażenia na hałas dalsze pogarszanie się słuchu nie ma żadnego związku z pracą zawodową i może być skutkiem zaburzeń naczyniowych w obrębie ślimaka np. w wyniku zmian miażdżycowych lub mikroangiopatii w przebiegu cukrzycy. Organ odwoławczy nadmienił, że organy Inspekcji Sanitarnej nie kwestionują narażenia W. P. na ponadnormatywny hałas, jednak sam fakt pracy w narażeniu na czynnik potencjalnie szkodliwy, przy braku objawów klinicznych choroby figurującej w wykazie chorób zawodowych nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Na powyższą decyzję W. P. wniosła skargę, w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych poprzez uznanie, iż brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu, pomimo, iż takie ustalenia są uzasadnione jej stanem zdrowia. Zdaniem skarżącej, wskazane przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego przyczyny stwierdzonego u niej niedosłuchu są tylko hipotezami albowiem żaden z ośrodków, które ją badały nie wskazał przyczyny niedosłuchu w sposób jednoznaczny i konkretny. Skoro zdaniem Inspektora skarżąca przeszła bardzo dokładne badania należało wskazać konkretną przyczynę niedosłuchu występującego u skarżącej. W dalszym ciągu organ administracyjny nie wyjaśnił sprzeczności występujących w obu opiniach i powtórzył swoje wcześniejsze ustalenia. Skarżąca stwierdziła, iż bezsporne jest, że przez 32 lata pracowała w warunkach ponadnormatywnego hałasu i że w czasie pracy wystąpiło u niej pogorszenie słuchu. Skarżąca zwróciła uwagę, że już orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2001r. stwierdziło u niej średni ubytek słuchu wynoszący dla UP=11 dB, UL=9 dB. W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] 2002r. stwierdzono u niej ubytek słuchu wynoszący dla UP=28dB i dla UL=28dB. Z kolei w badaniach przeprowadzonych w roku 2007 stwierdzono u skarżącej progi słuchowe wynoszące dla UP-45 dB i dla UL-45 dB. Skarżąca wyjaśniła, iż zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. W punkcie 15 wspomnianego wyżej wykazu umieszczone zostało uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu. To właśnie uszkodzenie słuchu stwierdzono u skarżącej. Ponadto, zdaniem skarżącej, 32-letni staż pracy bez wątpienia był czynnikiem, który spowodował ubytek słuchu. Skarżąca stwierdziła zatem, że w jej przypadku zachodzą obydwie przesłanki konieczne do przyjęcia występowania u niej choroby zawodowej wymienionej w punkcie 15 wspominanego wykazu chorób zawodowych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W ocenie Sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność istnienia w środowisku pracy skarżącej czynnika szkodliwego narażającego na powstanie choroby zawodowej, tj. nadmiernego hałasu. Przeprowadzone natomiast u skarżącej badania lekarskie nie wykazały istnienia schorzenia wymienionego w cyt. powyżej wykazie chorób zawodowych. W orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2007r. Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu wymienionego w pkt 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia z 1983r. Ośrodek Medycyny Pracy wyjaśnił, że hałas powoduje niedosłuch typu odbiorczego, pochodzenia ślimakowego, symetryczny dla obu uszu, odzwierciedlający się w wykresie audiometrycznym charakterystyczną krzywą audiometryczną w kształcie litery V, z największym ubytkiem dla częstotliwości 4000 Hz. Natomiast u skarżącej stwierdzono niedosłuch odbiorczy typu ślimakowego niewielkiego stopnia oraz czynnościowe zaburzenia słuchu. Ponadto u skarżącej niedosłuch na zakończenie pracy zawodowej był niewielki (ubytek słuchu w audiogramie z dnia 25 stycznia 2001r. wynosił dla UP-11dB, dla UL-9 dB). Nagłe pogorszenie słuchu wystąpiło u skarżącej w 2003r., czyli dwa lata po zakończeniu pracy zawodowej, a wartości ubytków słuchu w kolejnych badaniach wykazywały duże rozbieżności, co również wskazuje na charakter czynnościowy niedosłuchu. Na stan narządu słuchu skarżącej miały również wpływ inne stwierdzone u niej schorzenia takie jak uogólnione zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego z zawrotami, bólami głowy i chwilowym utratami przytomności oraz cukrzyca. Również w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2008r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego orzekł o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. W uzasadnieniu orzeczenia Instytut stwierdził, że w chwili zakończenia pracy zawodowej i ustania narażenia na działanie hałasu stwierdzono u skarżącej obustronnie niewielkie ubytki słuchu nie spełniające kryterium choroby zawodowej. Progresja niedosłuchu wystąpiła w okresie kilku lat już po ustaniu zawodowego narażenia na działanie hałasu, a więc nie występuje związek przyczynowo-skutkowy stwierdzonego u skarżącej uszkodzenia słuchu z działaniem hałasu. Po ustaniu narażenia na hałas dalsze pogarszanie się słuchu nie ma żadnego związku z pracą zawodową. Instytut stwierdził również, że tego typu uszkodzenie słuchu może być skutkiem zaburzeń naczyniowych w obrębie ślimaka np. w skutek przebiegu zmian miażdżycowych lub mikroangiopatii w przebiegu cukrzycy. Orzekające zatem w niniejszej sprawie zespoły lekarskie stwierdziły, że cechy rozpoznanego u W. P. schorzenia wskazują na inne niż zawodowe przyczyny tego schorzenia. Zarówno Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego po przeprowadzonych badaniach orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uzasadniając dlaczego rozpoznane u skarżącej schorzenie nie jest chorobą zawodową w rozumieniu przepisów. Orzeczenia te są wzajemnie spójne, jasne i wyczerpujące. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanego u skarżącej schorzenia za chorobę zawodową, prawidłowo uznały te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku u skarżącej choroby zawodowej. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową, przepisy wymagają dodatkowo, by było ono spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie charakter stwierdzonych u skarżącej zmian w narządzie słuchu, w tym zwłaszcza niecharakterystyczny dla pohałasowego uszkodzenia słuchu wykres krzywych audiometrycznych oraz progresja niedosłuchu po ustaniu narażenia na hałas, wskazują na inną niż hałas etiologię schorzenia słuchu. Należy zatem przyjąć, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z prawem materialnym. W ocenie Sądu także przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne było prawidłowe. Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I SA 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I SA 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I SA 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych są jednoznaczne i wzajemnie spójne, nie budząc wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo, a decyzje oparte zostały na opiniach lekarskich zawierających przekonujące uzasadnienie. Organy wydając swoje decyzje w pełni zastosowały się również do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2006r., sygn. akt III SA/Kr 663/05. Organ I instancji prawidłowo ustalił, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.) z uwagi na to, że pierwsze czynności w sprawie stwierdzenia u W. P. choroby zawodowej zostały przeprowadzone w 2000r. Organ I instancji zwrócił się również do Ośrodka Medycyny Pracy (pismo z dnia 19 marca 2007r.) oraz do Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (pismo z dnia 16 lipca 2007r.) o uzasadnienie i wyjaśnienie rozbieżności występujących w ich wcześniejszych orzeczeniach lekarskich. W ocenie Sądu organy administracyjne prawidłowo wywiązały się zatem z nałożonych na nie obowiązków. W sposób należyty wyjaśniły stan faktyczny, w pełni czyniąc zadość wymaganiom zawartym w art. 7 i 77 § 1 K.p.a., a wydane przez nie decyzje są prawidłowo uzasadnione, odpowiadając wskazaniom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.