III SA/Kr 309/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. P. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy. W dniu 2.5.2017 r. skarżącą złożyła w tutejszym sądzie pismo w treści którego sformułowała wniosek o zwolnienie o kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (k. 139). Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału z 4.5.2017 r. a następnie sędzi sprawozdawcy z 24.5.2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej o sprecyzowanie charakteru wniosku skarżącej. (k. 140-141; k. 150). W odpowiedzi na to ostatnie wezwanie pełnomocnik skarżącej w piśmie z 7.6.2017 r. (wpływ 12.6.2017) wskazał, że po uzgodnieniu ze stroną skarżąca cofa wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Z uwagi na oświadczenie strony o cofnięciu wniosku o prawo pomocy zarządzeniami z 14.6.2017 r. oraz 16.6.2017 r. akta przedłożono referendarzowi. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne. W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. Strona cofnęła wniosek, bo korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 §1 pkt. 1 lit. h) ppsa a także z ustanowionego wcześniej na jej rzecz adwokata z urzędu (k. 48), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła ostatecznie w osobie mecenasa T. W. (k. 64). Mając to wszystko na uwadze należało zatem postanowić jak w sentencji na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa. Okoliczność, że wniosek strony nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa ma w realiach tego konkretnego przypadku znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem gdy z góry wiadomo, że rozpoznanie wniosku jest zbędne, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie przesyłanego formularza PPF. Działanie takie nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji.