III SA/Kr 309/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie Asesor WSA Magdalena Gawlikowska WSA Jakub Makuch Protokolant starszy sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2022 r., nr SKO.Dr/4122/216/2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 9 grudnia 2022 r., znak: SKO.Dr/4122/216/2022, działając z urzędu na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) w zw. z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068) oraz § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124) w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 27 lutego 2019 r., znak: [...], zezwalającej "A." Spółka Jawna w O. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. [...] (działki nr [...], nr [...] i nr [...]) do nieruchomości (działki nr [...] i nr [...]). Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 27 lutego 2019 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068), § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), Burmistrz Miasta i Gminy O. zezwolił "A." Spółka Jawna w O. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. [...] (działki nr [...], nr [...] i nr [...]) do nieruchomości (działki nr [...] i nr [...]). Decyzją z dnia 27 grudnia 2021 r., znak: SKO.Dr./4122/166/2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji z dnia 27 lutego 2019 r. Wyrokiem z dnia 11 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 350/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z dnia 27 grudnia 2021 r., znak SKO.Dr./4122/166/2021. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano w szczególności, że: (i) organ pominął zarzut rażącego naruszenia § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; (ii) zdaniem Sądu decyzja z dnia 27 lutego 2019 r. (właśc. załącznik – rysunek projektowanego zjazdu) pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z powołanym przepisem i nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, gdyż mogłaby doprowadzić do realizacji inwestycji naruszającej zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego zagrażającej życiu czy zdrowiu użytkowników drogi; (iii) upływ trzech lat od wydania decyzji (art. 29 ust. 5 u.d.p.) nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania o stwierdzenie jej nieważności ze względu na dalej idące skutki stwierdzenia nieważności (od chwili wydania decyzji). W ramach ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 9 grudnia 2022 r., którą stwierdziło nieważność ww. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 27 lutego 2019 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał na wstępie, że jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku (art. 153 p.p.s.a.), a przedmiotem postępowania nieważnościowego jest ustalenie wady decyzji, a nie ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy pierwotnej, w której ta decyzja została wydana. Następnie organ stwierdził wydanie decyzji z rażącym naruszeniem § 113 ust. 7 pkt 5 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W postępowaniu w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu (art. 29 u.d.p.) prymat nad interesem wnioskodawcy (nawet w przypadku konfliktu interesów) przyznaje się zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, której emanację stanowią wymogi zawarte w powołanym rozporządzeniu. W myśl § 78 ust. 1 rozporządzenia, zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust 7 rozporządzenia. Z kolei zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia, wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Przepis ten obowiązywał w dacie wydania badanej decyzji, a jego treść jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Sprzeczność jest łatwo dostrzegalna, bo daje się zauważyć już przez samo porównanie przepisu o zakazie z rysunkiem zjazdu w załączniku do decyzji. Analiza materiału dowodowego (zwłaszcza załącznika mapowego dołączonego do wniosku oraz wykonanych przez organ fotografii w trakcie wizji w terenie) umożliwia stwierdzenie, że usytuowanie zjazdu publicznego z ul. [...] w O. do nieruchomości nie pozwalało na pozytywne załatwienie wniosku, albowiem zjazd objęty wnioskiem miał być zlokalizowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego – na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu (dla pojazdów skręcających w lewo – poruszających się od strony T. i skręcających w ulicę P.). O rażącym naruszeniu prawa świadczą też – opisane przez Sąd – skutki wywoływane przez decyzję. Organ nie dopatrzył się innych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w tym podnoszonych przez Stowarzyszenie Obywatelskie "C." w O. Po pierwsze, w decyzji nie określono parametrów zjazdu indywidualnego do zjazdu publicznego, gdyż z treści decyzji bezsprzecznie wynika, że chociaż w podstawie prawnej powołano się na § 79 rozporządzenia określający wymagania w zakresie zjazdów indywidualnych, to jednak zarówno z sentencji, jak i z całokształtu treści decyzji wynika, że decyzja operuje parametrami przewidzianymi dla zjazdu publicznego (§ 78 rozporządzenia). Po drugie, nie można decyzji zarzucać, iż w dniu wydania rażąco naruszała prawo z uwagi na umiejscowienie lokalizowanego zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania, bo organ w postępowaniu nieważnościowym bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji. Ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Skoro więc prawna definicja obszaru oddziaływania skrzyżowania lub węzła (§ 3 pkt 9a i 9b rozporządzenia) została wprowadzona przez § 1 pkt 2b rozporządzenia z dnia 1 sierpnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1643) zmieniającego rozporządzenie z dniem 13 września 2019 r., a zatem już po wejściu do obrotu prawnego i po uostatecznieniu się decyzji, to nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa, które w momencie wydania decyzji jeszcze nie obowiązywało. Po trzecie, nie sposób dopatrzeć się rażącego naruszenia prawa w aspekcie maksymalnego pochylenia niwelety tego odcinka drogi, na którym miał być zlokalizowany wyjazd z drogi (wjazd na nią). W decyzji (zarówno w tekście jak i załączniku) brak jest bowiem ustaleń w tym zakresie, a chociaż przeprowadzenie wizji w terenie oraz znajomość przez zarządcę parametrów drogi publicznej przemawiają za bardzo dużym prawdopodobieństwem naruszenia tego przepisu, to uznać trzeba, że nie jest to kwestia oczywista. Z dokumentów, które pojawiły się po wydaniu decyzji, tj. dokumentu przedstawionego przez samego inwestora (Projekt zagospodarowania terenu z lipca 2019 r.) wynika, że niweleta tej ulicy wynosi ok. 7%. Z kolei z audytu sporządzonego na zlecenie zarządcy drogi w dniu 20 października 2020 r. wynika, że niweleta tej ulicy wynosi ok. 6 %. Ponieważ omawiane twierdzenia wynikają z dokumentów powstałych już po wydaniu decyzji, a fakty te istniały w dacie jej wydania i nie były znane organowi wydającemu decyzję, to świadczą one o poważnej procesowej wadzie decyzji, która to wada nie może jednak stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Innymi słowy, uchybienie to ewidentnie narusza wymogi postępowania wyjaśniającego i zasad nim rządzących (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), ale nie jest jednoznaczne z rażącym naruszeniem § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia. Ani bowiem z samej decyzji, ani z dokumentów powstałych po jej wydaniu nie wynika w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, jaki jest dokładny stopień nachylenia odcinka drogi w miejscu zaprojektowanego zjazdu. Również brak wystarczającego przeanalizowania spełnienia wszystkich warunków technicznych zjazdu nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności. Z samej decyzji (ani poprzedzającego ją postępowania) nie wynika brak przeprowadzenia w ogóle analizy wniosku inwestora i załączonych do niego dokumentów. Brak uzasadnienia decyzji (art. 107 § 4 k.p.a.) nie pozwala na poznanie ustalonego stanu faktycznego sprawy w zakresie niwelety drogi. Nie wiadomo zatem, czy organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń, czy też na podstawie przeprowadzonej wizji w terenie ustalił błędny stan faktyczny. Pismem z dnia 13 stycznia 2023 r. "A." Spółka Jawna w O. złożyła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie przez ustalenie, że zjazd publiczny zgodnie z decyzją z dnia 27 lutego 2019 r. miał znajdować się w na odcinku drogi (ul. [...] w O.), na którym występuje dodatkowy pas ruchu do skrętu w lewo w ul. [...], podczas gdy wskazany dodatkowy pas ruchu rozpoczyna się i biegnie całkowicie poza miejscem planowanej lokalizacji zjazdu publicznego, a zatem planowany zjazd publiczny miał zostać zlokalizowany w miejscu, w którym nie występuje żaden dodatkowy pas ruchu; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez przyjęcie, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa przez decyzję z dnia 27 lutego 2019 r., a to przez oczywistą jej sprzeczność z § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia, podczas gdy nie narusza ona tych przepisów, ponieważ zgodnie z udzielonym zezwoleniem zjazd publiczny miał być zlokalizowany w miejscu, w którym nie występuje żaden dodatkowy pas ruchu; 3) § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przeszkodę w lokalizacji zjazdu publicznego stanowi istnienie dodatkowego pasa ruchu na tej samej drodze publicznej, ale w innym miejscu i w pewnej odległości od projektowanego zjazdu, podczas gdy zgodnie z właściwą wykładnią tego przepisu przesłanką uniemożliwiającą wydanie decyzji o lokalizacji zjazdu jest jego umiejscowienie w miejscu, w którym występuje dodatkowy pas ruchu, tj. na tym samym fragmencie drogi, na którym przebiega dodatkowy pas ruchu. W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że w § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia chodzi o odcinek w znaczeniu fragmentu drogi, a tym samym o sytuację, w której istnienie dodatkowego pasa ruchu kolidowałoby z nowym zjazdem, czyli zjazd miałby być wykonany w ciągu drogi "na wysokości" dodatkowego pasa ruchu. W takiej bowiem sytuacji pojazdy korzystające ze zjazdu publicznego musiałyby – przy wyjeżdżaniu na drogę lub zjeżdżaniu z niej – przecinać dodatkowy pas ruchu. Przepis ten nie obejmuje sytuacji, gdy gdziekolwiek – nawet kilkadziesiąt lub kilkaset metrów od lokalizacji zjazdu – na danej części lub odcinku drogi występuje jakiś dodatkowy pas ruchu. W niniejszej sprawie projektowany zjazd jest nie tylko w innym miejscu niż dodatkowy pas ruchu, ale oddzielono go od początkowego punktu dodatkowego pasa ruchu dwiema wysepkami i przejściem dla pieszych. W § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia nie posłużono się określeniami wskazującymi na zasięg występowania niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego (por. "w obszarze oddziaływania" – § 113 ust. 7 pkt 1; "nie bliżej [...] niż wymagana odległość" – § 113 ust. 7 pkt 4), a zatem musi chodzić o istnienie dodatkowego pasa ruchu dokładnie w tym miejscu (na tej części drogi), w którym planowany jest zjazd. Odmienna wykładnia jest sprzeczna z treścią i celem przepisu oraz ma ten skutek, że istnienie dodatkowego pasa ruchu w którymkolwiek miejscu ul. [...] w O. będzie przeszkodą dla wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 26 maja 2023 r. Stowarzyszenie Obywatelskie "C." z siedzibą w O. wniosło o przeprowadzenie dowodu z audytu BRD sporządzonego w maju 2023 r. na okoliczność braku zmiany stanu faktycznego po wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 lipca 2022 r. (sygn. akt III SA/Kr 350/22) i podniosło, że w kontekście tego audytu wejście w życie nowego rozporządzenia jest okolicznością prawnie irrelewantną, bo lokalizacja zjazdu nadal generuje stan niebezpieczeństwa. Na rozprawie Sąd postanowił dopuścić Stowarzyszenie Obywatelskie "C." z siedzibą w O. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, a także oddalić złożone przez to stowarzyszenie wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym – w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem tego postępowania jest kwestia, czy odnośna decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a., a także – ilekroć zostanie ona rozstrzygnięta pozytywnie – kwestia występowania przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przyczynami stwierdzenia nieważności decyzji są zatem jej wady o charakterze materialnoprawnym – wady, które tkwią w niej samej, a nie w postępowaniu ją poprzedzającym (por. J. Borkowski, w: J. Borkowski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1989, s. 235). Zważywszy że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., wypada podkreślić, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu przesądzają – występujące zasadniczo kumulatywnie – trzy przesłanki: "oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja" (W. Chróścielewski, w: W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2013, s. 190; podobnie NSA w wyroku z dnia 14 marca 2012 r., II OSK 2525/10, CBOSA). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wtedy, gdy "rzuca się w oczy" rozbieżność między treścią decyzji a jej normatywnym wzorcem. Przedmiotem rażącego naruszenia mogą być tylko przepisy jednoznaczne w swej treści i nie budzące wątpliwości interpretacyjnych. Gdy zaś idzie o skutki decyzji, to liczą się te, których nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności (por. W. Chróścielewski, w: W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne..., s. 190). Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 27 lutego 2019 r., znak: [...], zezwalająca "A." Spółka Jawna w O. na lokalizację zjazdu publicznego rażąco narusza przepis § 113 ust. 7 pkt 5 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w brzmieniu naówczas obowiązującym. Wedle wspomnianego przepisu zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Przepis ten statuuje jednoznaczną w swej treści normę i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Jak wynika z załącznika mapowego dołączonego do wniosku oraz fotografii, objęty wnioskiem zjazd publiczny z ul. [...] w O. do nieruchomości (dz. nr ewid. [...] i [...] w O.) miał być zlokalizowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego – na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu (pasa ruchu przeznaczonego dla pojazdów skręcających w lewo, poruszających się od strony T. i skręcających w ulicę P.). Okoliczność tę można łatwo stwierdzić, bowiem wystarczy zestawianie treści odnośnego przepisu z rysunkiem zjazdu przedstawionym na mapie stanowiącej załącznik do decyzji z dnia 27 lutego 2019 r. Naruszenie prawa jest zatem oczywiste, a ponadto – biorąc pod uwagę zagrożenie bezpieczeństwa – prowadzi do nieakceptowalnych skutków. Taka ocena Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym, a ponadto w pełni koreluje z wiążącą oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 350/22. Wszak Sąd stwierdził w szczególności, że: "Zestawienie § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia z treścią samej decyzji, a konkretnie jej załącznikiem (rysunkiem projektowanego zjazdu) w sposób prosty i wyraźny wskazuje, że wbrew zakazowi wynikającemu z ww. przepisu wyjazd na drogę publiczną (...) zaprojektowano na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Wynika z tego, że już z przedstawionego przez inwestora projektu zjazdu, stanowiącego następnie załącznik do decyzji, nie było – w świetle jasnego zakazu z § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia – podstaw do uwzględnienia wniosku inwestora o zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego. (...) Treść decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa – § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia i charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, gdyż mogłaby doprowadzić do realizacji inwestycji naruszającej zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego zagrażającej życiu czy zdrowiu użytkowników drogi (stwierdzone naruszenie ma zatem znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a.)". W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek negatywnych z art. 156 § 2 k.p.a., zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 27 lutego 2019 r., znak: [...]. Zaskarżona decyzja jawi się zatem jako prawidłowa i zgodna z prawem. Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie co do tego, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 27 lutego 2019 r., znak [...], nie zawiera innych wad skutkujących koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Argumentacja organu w tej mierze jest trafna i również koreluje z wiążącą oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 350/22. Już we wspomnianym wyroku Sąd wskazał bowiem, że: "Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów (...) , stwierdzić należy, że analiza przebiegu postępowania zwykłego zakończonego decyzją badaną w trybie nadzwyczajnym oraz argumentacji skargi spowodowała, że Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie mogłyby (gdyby nie rażące ww. naruszenie § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia) podważyć skutecznie prawidłowości zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. (...) Co do pozostałych przyczyn nie można w sposób jasny i niedwuznaczny, na podstawie zestawienia decyzji i przepisu prawa, stwierdzić że jej treść pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisem prawa, a zatem stwierdzić rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.". Okoliczność, że nie doszło do kumulacji przyczyn nieważności, nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nieważnościowej. Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. W tym kontekście należy dodać, że nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, wedle którego "wskazany dodatkowy pas ruchu rozpoczyna się i biegnie całkowicie poza miejscem planowanej lokalizacji zjazdu publicznego, a zatem planowany zjazd publiczny miał zostać zlokalizowany w miejscu, w którym nie występuje żaden dodatkowy pas ruchu". Twierdzenie to, zdaniem Sądu, ma charakter kontrfaktyczny, pozostaje w sprzeczności nie tylko z materiałem dowodowym, ale także z oceną zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 350/22. Jak już wyżej wskazano, Sąd nader wyraźnie stwierdził, że "wyjazd na drogę publiczną (...) zaprojektowano na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu". Wbrew zarzutowi skargi nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Siłą rzeczy jako niezasadne jawią się pozostałe zarzuty skargi, tj. zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz zarzut naruszenia § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, bowiem w istocie zasadzają się one na tym samym twierdzeniu – zdaniem Sądu, błędnym – co zarzut pierwszy. Wbrew zarzutom skargi przy wydawaniu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 27 lutego 2019 r. doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wspomniany przepis rozporządzenia został przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie prawidłowo zinterpretowany i zastosowany do legalnościowej oceny decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 27 lutego 2019 r. w postępowaniu nieważnościowym. W zaskarżonej decyzji organ tak naprawdę nie zawarł wykładni, którą skarżąca kwestionuje. Nawiązując z kolei do stanowiska uczestnika, wypada dodać, że w postępowaniu nieważnościowym liczy się stan faktyczny i stan prawny istniejące w czasie wydania przedmiotowej decyzji, toteż ich ewentualne następcze zmiany w założeniu nie mogły mieć istotnego znaczenia – z tego też względu Sąd oddalił wnioski dowodowe uczestnika. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.