III SA/Kr 313/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.D. prowadzącego działalność pod nazwą "[...]" na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zapewnienia prawidłowego oznakowania wprowadzonego do obrotu suplementu diety postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 6 lutego 2017 r. P.D. prowadzący działalność pod nazwą "[...]" wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zapewnienia prawidłowego oznakowania wprowadzonego do obrotu suplementu diety. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że organ administracji wyznaczył termin "właściwego" oznakowania produktu do dnia 31 grudnia 2016 r. Zatem w świetle treści osnowy decyzji, miała ona zostać wykonana do wyznaczonego terminu. Z uwagi jednak na podniesione powyżej uchybienia decyzja ta nie może zostać wykonana. Strona bowiem nie wie co w istocie powinna wykonać, aby uczynić zadość obowiązkom wynikającym z decyzji. W celu uniknięcia negatywnych konsekwencji niedostosowania się do decyzji skarżący wnosi o wstrzymanie jej wykonania do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Brak bowiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przy jednoczesnej niemożności ustalenia zakresu modyfikacji oznakowania przedmiotowego suplementu diety oraz ewentualnym wprowadzaniu produktu na rynek krajowy narazi stronę na odpowiedzialność w zakresie niezastosowania się do ostatecznej decyzji organu. Z drugiej strony brak możności dostosowania oznakowania produktu do bliżej nieokreślonych wymogów organu w zasadzie nie pozwala na wprowadzanie na rynek produktu w oznakowaniu dotychczasowym co wiąże się z konsekwencjami niedostarczenia produktu do kontrahentów, a tym samym skutkować będzie niewypełnieniem zobowiązań zapewnienia dostępności produktów. Brak produktu na rynku w istocie spowoduje utratę rynku zbytu w zakresie tego konkretnego suplementu diety, a ewentualne ponowne jego odzyskanie wiązać się będzie z ogromnym nakładem finansowym związanym zarówno z reklamą jak i koniecznością poniesienia kosztów rejestracyjnych w hurtowniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt IISA/Bk 352/06, opub. w LEX nr 192964). Stosownie do powyższych uregulowań zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie danego aktu. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04). Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie może zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca przekonał Sąd, że brak dostosowania oznakowania produktu do wymogów określonych przez organ, nie pozwala na wprowadzanie na rynek produktu w oznakowaniu dotychczasowym, co wiąże się z konsekwencjami niedostarczenia produktu do kontrahentów, a tym samym skutkować może niewypełnieniem zobowiązań zapewnienia dostępności produktów. Brak produktu na rynku może spowodować utratę rynku zbytu w zakresie tego konkretnego suplementu diety, a ewentualne ponowne jego odzyskanie wiązać się będzie z ogromnym nakładem finansowym związanym zarówno z reklamą jak i koniecznością poniesienia kosztów rejestracyjnych w hurtowniach. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że decyzja jest obarczona wadami, należy zauważyć, że podejmując rozstrzygnięcie przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie bada celowości wykonania decyzji ani też nie ocenia jej legalności. Stąd też wspomniany argument nie może być na tym etapie rozważany. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 p.P.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.