III SA/Kr 315/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Hanna Knysiak – Molczyk WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 grudnia 2013 r. nr [ ] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala. Starosta decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] odmówił wprowadzenia zmiany danych w operacie ewidencji gruntów i budynków działki ewidencyjnej [...] położonej w obrębie O gmina M na wniosek K. K. na podstawie art. 22 ust. 1, 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - (t.j.: Dz.U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej "P.g.k.", § 44 pkt 2, § 47 ust. 3, § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r., nr 38, poz. 454 ze zm.), dalej "rozporządzenie", art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - (t.j.: z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że K. K. wystąpiła w sprawie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków dotyczących "wykreślenia odcinka" działki ewid. nr [...] położonej w O gm. M. Operat ewidencji gruntów i budynków dla obrębu O został zatwierdzony obwieszczeniem Głównego Geodety Województwa [...] z dnia 8 kwietna 1987 r. w sprawie założenia ewidencji gruntów dla miasta i gminy M, ogłoszony w Dz. Urz. nr [...] Województwa [...] dnia 18 maja 1987 r. w poz. 71. W obwieszczeniu zawarta była informacja o obowiązku właścicieli gruntów zgłoszenia wszystkich zmian w ciągu czterech tygodni od dnia jego ogłoszenia, tj. od dnia 18 maja 1987 r. do Urzędu Miasta i Gminy w M. W operacie działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,46 ha położona w O gm. M stanowi własność S. K. zgodnie z KW [...], natomiast stan prawny sąsiedniej działki ewid. Nr [...] o powierzchni 0,61 ha jest ujawniony w księdze wieczystej [...]. Organ w pismach z dnia 10.08.2011 r.; 17.01.2012 r. zwracał się do wnioskodawcy o dostarczenie dokumentów na podstawie których można dokonać zmian w operacie ewidencji gruntów, gdyż w myśl § 46 ust. 2 rozporządzenia, zmian w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych a także innych aktów normatywnych oraz opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, dokumentów architektoniczno-budowlanych gromadzonych i przechowywanych przez organy administracji publicznej, ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Zgodnie z art. 2 P.g.k. to właściciele, współwłaściciele gruntu obowiązani są zgłaszać właściwemu Staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. W dniu 6.03.2012 r. wpłynęły do organu dokumenty przesłane przez K. K.: kopie aktów notarialnych nr [...] i [...] oraz postanowienie Sądu [...]. Ponieważ dokumenty te nie potwierdziły, że K. K. jest właścicielką lub współwłaścicielką gruntu, Starosta postanowieniem z dnia [...] 2012 r. nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu zażalenia K. K., postanowieniem z dnia [...] 2012 r. nr [...] uchylił powyższe postanowienie i uznał, iż w sprawie winno być wszczęte postępowanie administracyjne zakończone stosowną decyzją, a także zapewniony udział w postępowaniu następcom prawnym zmarłego właściciela działki nr [...] położonej w O gm. M. Uwzględniając powyższe Starosta zawiadomieniem z dnia 4.09.2013 r. zgodnie z art. 10 § 1 i art. 64 §2 K.p.a. poinformował wnioskodawcę o postępowaniu i wezwał ponownie o dostarczenie w terminie 7 dni dokumentów, na podstawie których można dokonać wnioskowanej zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków oraz o przedstawienie dokumentu stwierdzającego następstwo prawne po zmarłym S. K. wraz z podaniem nazwisk i imion oraz danych adresowych wszystkich spadkobierców w celu zapewnienia im udziału w postępowaniu. Z uwagi na fakt, że wnioskodawca wnosił o dokonanie zmiany danych ewidencyjnych kwestionując jednocześnie obecne zapisy, obowiązkiem jego jest należyte udokumentowanie wniosku stosownie do art. 22 ust. 3 P.g.k. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy zapisy w ewidencji gruntów pozostają w zgodzie z wpisami do ksiąg wieczystych. Pomimo wezwań do przedłożenia dokumentów własności dla działki ewidencyjnej nr [...] wnioskodawca nie przedłożył jednoznacznego dokumentu, z którego wynikałoby, że jest jej właścicielem, jak również nie dostarczono mapy z wykazem zmian przedstawiającym prawidłowy przebieg granicy działki na odcinku z działką ewid. nr [...], który jest kwestionowany w pismach K. K. K. K. wniosła od powyższej decyzji odwołanie, wskazując, że zaskarża ją w części i wnosi o sprostowanie faktów w niej zawartych. Podniosła, że co do słów "wykreślenie odcinka" to się przejęzyczyła, ale w dalszej treści jak i w innych pismach do urzędów i WSA w Krakowie żądała - prosiła aby działka była jednolita bez jakiejkolwiek niewielkiej drogi oraz, że działka [...] sięga do miedzy działki [...] i całość działki [...] wraz z fragmentem tej niewielkiej drogi posiada właściwą i niezmienioną ilość arów (0.46 ha), a właścicielem jest nieżyjący brat S. K. Odnośnie obwieszczenia z 18 maja 1987 r. wyjaśniła, że nie otrzymała wówczas żadnej informacji pisemnej, by mogła się do niej ustosunkować, wypowiedzieć i sprzeciwić. Ponadto w tym czasie ona i jej rodzina mieli różne miejsca zamieszkania i liczne zajęcia oraz obowiązki. Dnia 6 marca 1989 r. nabyli spadek, czyli gospodarstwo rolne w O i P po ojcu J. K., zmarłym 17 grudnia 1974 r. Wyjaśniła również, że pismem z dnia 15.09.2013 r. poinformowała Starostwo Powiatowe, że dokumenty w sprawie działki [...] zostały przesyłane wielokrotnie jak i wyjaśnienia i żądania skarżącej w tej sprawie. Podniosła, że w decyzji nie zostały uwzględnione wskazania organu odwoławczego zawarte w postanowieniu z [...] 2012 r., dotyczące art. 28 K.p.a. Przepis ten dotyczy m.in. skarżącej, dlatego wnosi o poprawienie w mapach ewidencyjnych gruntów w taki sposób, aby działka [...] była jednolita bez żadnej uwidocznionej na niej dróżki. Jest to dla niej bardzo ważne i istotne, bo dotyczy ojcowizny i własności nieżyjącego brata S. K., które to gospodarstwo przekazała mu jako siostra. Jest to jej podwórko i godzi to w prywatność oraz bezpieczeństwo jej i jej rodziny. Podniosła, że mylnie ujęto "K. S." zamiast S. K. Podpis na decyzji jest innej osoby, nie Starosty oraz brak jest dokładnego adresu, gdzie należy się odwołać. W załączeniu przesłała m.in. kserokopie aktów zgonu braci S. K., J. K., postanowienia nabycia spadku po zmarłym 17 grudnia 1974 r. ojcu J. K. [...] z 6 marca 1989r. Sądu Rejonowego Wydział l Cywilny, aktu notarialnego nr [...] z dnia 22.01.1996 r. -przekazanie gospodarstwa wraz z budynkami przez K. K. bratu S. K., aktu notarialnego nr [...] z dnia 27.11.1991 r. -przekazanie gospodarstwa wraz z budynkami matki K. K. córce K. K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 20 grudnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 7b ust.2, pkt 2 P.g.k.- uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że z przepisów art. 20, 22, i 24 P.g.k. wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach budynkach i lokalach, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Stąd też przez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Przepisy P.g.k. nie dają podstaw prawnych do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków. Z przepisów § 44, § 46 i § 47 rozporządzenia, wynika, że ewidencja gruntów i budynków powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmiany w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów i budynków dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych oraz innych dokumentów wymienionych w § 46 ust. 2 rozporządzenia, co wynika także z art. 22 ust. 3 P.g.k. Dokonanie zatem zmian w operacie ewidencyjnym jest możliwe poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżnościami pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym, co wynika też z § 45 ust. 1 rozporządzenia, a co trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji. Organ podkreślił, że zawarte w P.g.k. regulacje dotyczące ewidencji gruntów i budynków (art. 20 - art. 26) dotyczą ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach. W sprawie skarżąca domagając się dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków, polegającej na zmianie przebiegu granicy w taki sposób aby działka [...] sięgała do działki [...], nie przedłożyła dokumentów uzasadniających dokonanie zmian. Podczas prowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że Postanowieniem z [...] 2013 r. znak: [...], Wójt Gminy M wszczął postępowanie rozgraniczeniowe działki ewidencyjnej [...] od działki [...] położonej w obrębie O. Skarżąca jest jednym z uczestników toczącego się postępowania rozgraniczeniowego, które na dzień dzisiejszy nie zostało zakończone. Decyzja kończąca rozgraniczenie będzie podstawą do dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, między innym dla działki [...], jeżeli takie wystąpią. Starosta rozpatrując wniosek skarżącej o dokonanie zmiany przebiegu granicy działki ewidencyjnej [...] położonej w obrębie O gm. M, nie ustosunkował się do danych, które posiada w zasobie, jak również nie ocenił czy dane te potwierdzają żądanie K. K. o dokonanie zmian. K. K. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca wniosła o nie wykazywanie na działce [...] przejazdu, a tym bardziej drogi, ponieważ przejazd jest uciążliwy dla skarżącej i jej najbliższych. Na taki przejazd czy drogę "nigdy nie było i nie ma zgody", działka "była i musi być jednolita". Ponadto skarżąca nie zgadza się "co do zgromadzonego materiału dowodowego" podnosząc, że jest to materiał zgromadzony przez geodetów, którzy nie są w sprawie bezstronni, a dokumentacja nie jest zgodna z jej wolą. Skarżąca wniosła o "wnikliwe i merytoryczne potwierdzenie jej słuszności przez Sąd". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Z uwagi na zawarte w skardze żądanie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd należy wskazać, że z obowiązujących rozwiązań prawnych i przyjętego -zasadniczo - kasacyjnego typu kontroli działalności administracji publicznej wynika, że wobec wyraźnego odróżnienia kontroli administracji publicznej (rozstrzygania sprawy sądowoadministracyjnej) od wykonywania administracji publicznej (załatwiania sprawy administracyjnej), sąd administracyjny nie ma kompetencji do przejęcia sprawy administracyjnej, jako takiej, do jej końcowego załatwienia i rozstrzygnięcia co do jej istoty. Nie zastępuje więc, ani też nie wyręcza organu administracji publicznej w realizacji powierzonych mu zadań. Sprawa, której przedmiot należy do właściwości określonego organu administracji, z momentem wywołania kontroli sądu administracyjnego, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy do tego organu. Rolą sądu administracyjnego, orzekającego w granicach sprawy i na podstawie ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego sprawy, jest przeprowadzenie kontroli i oceny działania organu z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest więc "sprawa administracyjna", lecz zbadanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym, a postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi kontynuacji postępowania administracyjnego. Istotą kontroli administracji publicznej jest rozstrzyganie sprawy sądowoadministracyjnej rozumianej jako wywołany przed sądem administracyjnym spór między jednostką (adresatem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej), a organem administracji publicznej (autorem rozstrzygnięcia adresowanego do jednostki), którego przedmiotem jest zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej. Rozstrzygnięcie tego sporu przez sąd administracyjny sprowadza się do wypowiedzi: "zaskarżony akt (czynność) jest/nie jest zgodny z prawem" i w konsekwencji do utrzymania go w mocy albo wyeliminowania z obrotu prawnego. Rezultatem tego rozstrzygnięcia nie jest konkretyzacja normy prawnej, lecz kontrola tej konkretyzacji, dokonanej przez organ administracyjny, z punktu widzenia zgodności z prawem. Zastosowane do sprawy poddanej kontroli Sądu przywołanego powyżej kryterium legalności wskazuje, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja kasatoryjna wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd w pełni podziela dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych z którego wynika, że: organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch przesłanek. Organ ten musi przede wszystkim w sposób niewątpliwy stwierdzić, iż działanie organu pierwszej instancji było wadliwe, bo naruszające przepisy procesowe. Nadto, organ ten winien ustalić, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10.12.2013 r, sygn. II SA/Wr408/13 (LEX nr 1412662). Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi określone w art. 138§2K.p.a. Niewątpliwie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że z przepisów art. 20, 22, i 24 P.g.k. wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach budynkach i lokalach, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne - nie dają podstaw prawnych do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków. Z kolei z przepisów § 44, § 46 i § 47 rozporządzenia wynika, że ewidencja gruntów i budynków powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmiany w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów i budynków dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych oraz innych dokumentów wymienionych w § 46 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, co wynika także z art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dokonanie zatem zmian w operacie ewidencyjnym jest możliwe poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżnościami pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym, co wynika też z § 45 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, a co trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji. Podkreślenia wymaga, że zawarte w P.g.k. regulacje dotyczące ewidencji gruntów i budynków (art. 20 - art. 26) dotyczą ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach. Trafnie, zatem organ odwoławczy wskazał, że wynikiem rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy było ustalenie, iż Starosta rozpatrując wniosek skarżącej o dokonanie zmiany przebiegu granicy działki ewidencyjnej [...], nie ustosunkował się do danych, które posiada w zasobie jak również nie ocenił czy dane te potwierdzają żądanie skarżącej o dokonanie zmian. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do jej merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu l instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10.10.2013 r, sygn. IV SA/GI 18/13, LEX nr 1385555). Należy też zauważyć, że kasatoryjny charakter zaskarżonej w sprawie decyzji organu odwoławczego wywołuje ten skutek, że organ l instancji ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy wywołanej wnioskiem skarżącej, czego skarżąca jak wskazuje argumentacja i żądania skargi - nie dostrzega. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że organ odwoławczy wydał prawidłową decyzję, ponieważ uchylenie decyzji organu l instancji i przekazanie sprawy wynikało z przyczyn wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a. w związku z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Ponadto trafnie organ odwoławczy wskazał, że podczas prowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że postanowieniem z [...] 2013 r. znak: [...], Wójt Gminy M wszczął postępowanie rozgraniczeniowe działki ewidencyjnej nr [...] z działką nr [...] położonymi w obrębie O. Skarżąca jest jednym z uczestników toczącego się postępowania rozgraniczeniowego. Z powziętych informacji wynika, iż do chwili obecnej nie zostało ono zakończone. Decyzja, bądź orzeczenie sądowe kończące rozgraniczenie stanowić będzie podstawę do dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, w zakresie działki nr [...] jeżeli takie wystąpią. Ponownie, zatem wskazując na informacyjny charakter ewidencji gruntów należy zauważyć, że rozgraniczenie w trybie P.g.k. ma tylko pomocniczy charakter, gdyż ustawodawca nadał tej czynności w zasadzie mediacyjny charakter. Rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów (art. 29 ust. 1 P.g.k.) Rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami (ust. 2). Strona niezadowolona z administracyjnego ustalenia przebiegu granicy może żądać przekazania sprawy sądowi (art. 34 ust. 2 i ust. 3 P.g.k.). W tym wypadku to sąd powszechny będzie kontynuował postępowanie rozgraniczeniowe w oparciu o przesłanki określone w art. 153 Kodeksu cywilnego. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.