III SA/Kr 317/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Policji w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby p o s t a n a w i a : odrzucić skargę J. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Komendanta Powiatowego pismo, które zatytułował "Skarga". W piśmie tym podał, że wnosi "skargę w sprawie odmowy Komendanta Powiatowego do wypłacenia" mu "zwrotu kosztów dojazdu z P. do M.". W piśmie tym swoje żądanie uzasadnił tym, że co prawda uzyskał z Komendy Wojewódzkiej Policji pomoc finansową na uzyskanie mieszkania w M. i posiada w M. lokal mieszkalny, jednakże w nim nie mieszka, a faktycznie zamieszkuje w domu w miejscowości P. i dojeżdża z tej miejscowości do miejsca pełnienia służby. Podniósł, że mimo wezwania w dniu 20.02.2009r. Komendanta Powiatowego Policji do usunięcia naruszenia prawa przez niewypłacenie mu kosztów dojazdu za miesiąc styczeń 2009r. z P. do M. – organ ten "podtrzymał negatywne stanowisko byłego Komendanta Powiatowego Policji, a wyrażone w piśmie z dnia 06.12.2006r." Z uwagi na wskazane w powyższej skardze daty i wskazanie organu I instancji jako organu, który dokonał odmowy wypłacenia zwrotu kosztów – wezwano J. M. do sprecyzowania żądania skargi. W piśmie z dnia 1 czerwca 2009 roku J. M. wyjaśnił, że nie wie, czy opisane przez niego działanie organu podtrzymujące stanowisko z dnia 6 grudnia 2006r. jest czynnością, czy bezczynnością organu i sprecyzował, że chodzi mu wyłącznie "o odpowiedź na pytanie", czy przysługuje mu prawo do zwrotu kosztów dojazdu z P., gdzie faktycznie mieszka do M. w sytuacji, gdy posiada mieszkanie w M., na uzyskanie którego otrzymał pomoc finansową ze środków Komendy Wojewódzkiej Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że od paru lat wielokrotnie wyjaśniano skarżącemu brak podstaw do otrzymywania zwrotu kosztów w opisanej przez niego sytuacji, a nadto Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję nr [...] z dnia [...] 2003 roku, w której jednoznacznie wyjaśnił uregulowania ustawy o Policji dotyczące tej kwestii podkreślając, że "policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, jeżeli w miejscowości, w której pełni służbę on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, nie posiadają lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego". Podniesiono również, że skargi J. M. w przedmiocie wypłaty mu zwrotu kosztów za przejazdy z miejscowości P., gdzie faktycznie mieszka do miejscowości M., w której posiada lokal mieszkalny, na uzyskanie którego otrzymał pomoc finansową ze środków Policji były odrzucane postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2007 roku (sygn. akt III SA/Kr 330/07) i z dnia 28 kwietnia 2008 roku (sygn. akt III SA/Kr 260/08). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p. p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, ale wyłącznie w zakresie wyznaczonym przez art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.): "Art. 3. § 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach." Tak więc z przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż zakresem kontroli sądów administracyjnych objęte są m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zwrócenie się skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o udzielenie odpowiedzi na jego pytanie pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Brak zatem w niniejszej sprawie podstaw prawnych do rozpoznania skargi. Gdyby przyjąć, że pismo skarżącego jest skargą na czynność organu, jaką jest niewypłacenie skarżącemu żądanego zwrotu kosztów przejazdu lub gdyby przyjąć, że pismo to jest skargą na bezczynność organu w przedmiocie nie ustosunkowania się do żądania skarżącego, to należy zauważyć, że skarga może zostać merytorycznie rozpoznana tylko wówczas, jeśli spełnia warunki formalne określone art. 52 p.p.s.a, art. 53 p.p.s.a. i art. 57 p.p.s.a. W tym zakresie skarżący był pouczany zarówno w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2007 roku (sygn. akt III SA/Kr 330/07) jak i w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2008 roku (sygn. akt III SA/Kr 260/08). Niniejsza skarga nie spełnia powyższych warunków formalnych, albowiem zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. wezwania do usunięcia naruszenia prawa można dokonać w terminie 14 – tu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu czynności, a zachowania tego terminu skarżący w żaden sposób nie wykazał. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał wniesienie skargi za niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.