III SA/Kr 32/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2011 r. wniosku J. S. w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2010 r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Pismem z dnia 9 grudnia 2010 r. skarżący wniósł skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Skarżący podniósł, że z uwagi na jego wiek , konieczność dokonywania badań wpływa niekorzystnie na jego zdrowie , a to przysparza mu dotkliwego stresu i cierpień , a ponadto sama konieczność stawienia się na badania jest dla niego poważnym utrudnieniem. Skarżący nie zgodził się z opinią sądowo-psychiatryczną z dnia 3 sierpnia 2010r , która była podstawą skierowania go na badania lekarskie. W piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2011r , skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów , przedkładając kserokopię orzeczenia psychologicznego z dnia 17 stycznia 2011r oraz opinię Specjalistycznego Gabinetu Lekarskiego z dnia 22 października 2010r – tj. dokumenty na okoliczność zdolności wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i stanu jego zdrowia psychicznego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zdaniem Sądu, żadna z ustawowych przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w rozpatrywanej sprawie nie została przez skarżącego wskazana, a tym bardziej uprawdopodobniona. Skarżący nie uzasadnił istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu , wykonanie badań nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, ponieważ chodzi tu o sam fakt poddania się badaniom, których dopiero konsekwencją może być decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym , w razie ewentualnego stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, będzie podlegała zaskarżeniu w odrębnym trybie. Sąd daje w pełni wiarę skarżącemu, iż stawienie się na badania stanowi dla niego niedogodność oraz pewnego rodzaju stres, jednakże nie jest to skutek trudny do odwrócenia, a jedynie czasowa trudność, a w konsekwencji nie można tych okoliczności uznać za przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego. Mając na uwadze powyższe ,Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie powołanych przepisów.