III SA/Kr 327/09

Kraków, 22 kwietnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 24 czerwca 1998r. Nr [...] w przedmiocie zmian w operacie ewidencji gruntów postanawia odrzucić skargę Kierownik Urzędu Rejonowego decyzją z dnia 24 czerwca 1998 nr [...] orzekł o sprostowaniu błędnie wykreślonej granicy dz. ew. nr 1114/52 w mapie ewidencji gruntów od strony działek 1121/12 i 1121/10 oraz powstałej w związku z tym zmianie powierzchni działek, pouczył skarżącego o możliwości wniesienia odwołania do Wojewody za jego pośrednictwem w terminie 14 dni od dnia doręczenia. M. K. pismem dnia 03 listopada 2008 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z żądaniem podjęcia czynności i zbadania błędnych decyzji wydanych przez Geodezję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządzeniem z dnia 26 lutego 2009 roku wezwał skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, aktu którego skarga dotyczy, daty jego wydania, oznaczenia oraz nazwę organu wydającego. Skarżący w uzupełniającym skargę piśmie z dnia 11 marca 2009 roku zaskarżył decyzję wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 24 czerwca 1998 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 127 § 1, 2 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 roku (Dz. U. 2000 Nr 98, poz. 1071 z poz. zm.) skarżącemu przysługiwało od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie do organu wyższej instancji. Wniesienie odwołania w trybie tego przepisu było i jest nadal przesłanką konieczną do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z obowiązującym w tym czasie art. 34 § 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. (Dz. U. z dnia 30 czerwca 1995 r.) skargę można było wnieść do sądu administracyjnego dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy taki stan, w którym skarżącemu nie przysługuje zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po spełnieniu powyższej przesłanki, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, skarżący mógł wnieść do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, na rozstrzygnięcie drugo instancyjne i poprzedzające go orzeczenie pierwszej instancji. Odpowiednikiem tego przepisu jest obecnie art. 52 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.), który zawiera dokładnie takie same przesłanki wniesienia skargi do sądu administracyjnego jak art. 34 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W niniejszej spawie skarżący nie wyczerpał zatem przewidzianego w ustawie toku instancji. Najpierw należało skierować odwołanie do Wojewody, a dopiero po otrzymaniu od niego rozstrzygnięcia skargę do Sądu. Pomimo zawartego w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego pouczenia skarżący nie skorzystał z możliwości odwołania się od niekorzystnej dla niego decyzji. Ponadto nawet gdyby skarżący wyczerpał przewidziane w ustawie środki zaskarżenia, to skargę do Sądu złożył dopiero po prawie 10 latach od dnia doręczenia mu rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z tym nastąpiło to po przewidzianym w ustawie terminie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.) sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.