III SA/Kr 328/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 stycznia 2026 r. znak: BP.501.2439.2024.2410.ML6.DM w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 12 lutego 2026 r. skarżący zaskarżył ww. decyzję. Jednocześnie, bez odrębnego wezwania, skarżący wniósł wpis w wysokości 120 zł na konto Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 18 marca 2026 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu od skargi w kwocie 280 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka sądowa zwierająca powyższe wezwanie została doręczona dorosłemu domownikowi skarżącego – M. W. 27 kwietnia 2026 r. Do dnia 27 maja 2026 r. nie odnotowano wpływu ww. kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie została opłacona i w związku z tym została odrzucona. Stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie pierwsze ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie w dniu 27 kwietnia 2026 r. skarżącemu doręczono wezwanie o uzupełnienie wpisu. Wezwanie odebrała M. W., posiadająca zgodnie z oświadczeniem doręczyciela, status dorosłego domownika skarżącego. Zgodnie z art. 72 § 2 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Sąd uznał więc, że doręczenie było skuteczne i 27 kwietnia 2026 r. rozpoczął bieg 7 dniowy termin na uzupełnienie wpisu. Jednakże w terminie 7 dni od dnia doręczania wezwania skarżący nie uiścił wymaganej kwoty. Tym samym na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.