III SA/Kr 331/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sp.) Sędzia Wsa Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. Dyrektora [...] S.A. w K. na postanowienie Wojewody z dnia 13 lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2017 r. Dyrektor [...] Urzędu Pracy (dalej jako: "organ pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej powoływanej jako "k.p.a." odmówił A S.A. z siedzibą w W (dalej określanej jako "spółka" lub "skarżąca"), wydania zaświadczenia dotyczącego statusu osoby bezrobotnej dla wskazanych w załączniku do wniosku z dnia 13 grudnia 2017 r. osób. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji powołał treść art. 4 § 1 pkt 7 lit. c ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.). Organ podniósł, że na podstawie ustawy o opłatach abonamentowych osoba bezrobotna może skorzystać z ulgi w opłacie i to ta osoba jest upoważniona do uzyskania zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy na podstawie art. 217 k.p.a. w celu ustalenia jej uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych. W celu realizacji przez skarżącą funkcji kontrolnych w zakresie usług abonamentowych żądane dane mogą zostać udostępnione w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.) na wniosek skierowany do organu, pod warunkiem wskazania podstawy prawnej upoważniającej do otrzymania powyższych danych. W złożonym od powyższego postanowienia zażaleniu spółka podniosła, że opłata abonamentowa jest daniną publiczną i wobec tego musi być traktowana jako zobowiązanie podatkowe, a w związku z tym jednostka uprawniona do dokonywania jej poboru powinna być traktowana jak organ uprawniony do kontroli uiszczania opłat abonamentowych i egzekucji należnych zobowiązań. W związku z powyższym zaświadczenie powinno być wydane w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Wojewoda (dalej jako: "organ drugiej instancji" lub "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia 13 lutego 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wywiódł, że udzielenie informacji na żądany temat jest możliwe w trybie wydania zaświadczenia o wskazanej treści w oparciu o art. 217 k.p.a. lub zwrócenie się o udostępnienie informacji w zakresie danych osobowych, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, przy jednoczesnym wskazaniu podstawy prawnej żądania. Są to w ocenie organu odwoławczego dwa odrębne postępowania. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że obowiązek informowania i dokumentowania okoliczności, mających wpływ na zwolnienie od opłat abonamentowych ustawodawca nałożył na osoby bezrobotne, a zatem to osoba bezrobotna, a nie skarżąca jest upoważniona do otrzymania zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy w oparciu o art. 217 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca A S.A. z siedzibą w W. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem: - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niepodjęciu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia, czy skarżąca jest podmiotem uprawnionym do uzyskania informacji dotyczących osób bezrobotnych, w wyniku czego organ błędnie przyjął, że brak jest podstawy do wydania wnioskowanego zaświadczenia; - art. 33 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 645) w związku z art. 2, art. 4 i art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych, polegającym na jego niezastosowaniu i nieudostępnieniu informacji o bezrobotnych, które skarżąca powinna otrzymać od organu pierwszej instancji, gdyż są one niezbędne do realizacji ustawowych obowiązków skarżącej, polegających na kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników RTV i wnoszenia opłat abonamentowych wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych; - art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez błędne przyjęcie, że skarżąca nie jest uprawniona do otrzymania zaświadczenia dotyczącego statusu bezrobotnego osób wykazanych w załączniku do wniosku skarżącej z dnia 13 grudnia 2017 r. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, jak również uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2017 r., nałożenie na organ pierwszej instancji obowiązku wydania zaświadczenia stwierdzającego status bezrobotnego dla osób wykazanych w załączniku do wniosku z dnia 13 grudnia 2017 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania skargowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest wszczynane na podstawie żądania uprawnionego podmiotu. Zgodnie bowiem z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z powołanych wyżej regulacji prawnych wynika, że osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia musi wykazać istnienie interesu prawnego w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego albo wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Wystarczające jest przy tym spełnienie jednej z wyżej przytoczonych przesłanek. Legitymowanie się przez wnioskodawcę interesem prawnym w uzyskaniu zaświadczenia nie jest badane, jeżeli przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Prawidłowo w niniejszej sprawie organy obu instancji oceniły, że nie została spełniona przesłanka istnienia interesu prawnego wnioskodawcy w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści, przewidziana w art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. Dla wykazania interesu prawnego należy bowiem wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany wydaniem zaświadczenia, lecz nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę żądania co do podjęcia przez organ administracji stosownych czynności. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca nie ma interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia o treści objętej wnioskiem. Z żadnego ze wskazanych przez skarżącą w toku postępowania przepisów prawa nie wynikają prawa lub obowiązki spółki, kreujące jej interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia. Przepisem takim nie jest bowiem art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, zgodnie z którym kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Przepis ten określa wyłącznie, jaki podmiot ma kompetencję do przeprowadzania kontroli w opisanym wyżej zakresie. Nie uprawnia on więc skarżącej do skutecznego żądania udostępnienia jej danych, będących w posiadaniu organu pierwszej instancji, o posiadaniu lub utracie statusu osoby bezrobotnej przez osoby korzystające ze zwolnienia od opłat abonamentowych na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. c) ustawy o opłatach abonamentowych. Podkreślić trzeba, że zwolnienie z opłat abonamentowych jest uprawnieniem osób bezrobotnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z którego korzystają, jeżeli wyrażą taką wolę. Wobec powyższego to te osoby mogą ubiegać się o wydanie przez organ pierwszej instancji zaświadczenia o stosownej treści. Nie jest uzasadnione także stanowisko skarżącej, że źródłem jej interesu prawnego w uzyskaniu spornego zaświadczenia jest art. 33 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tym przepisem informacje, o których mowa w ust. 6 (to jest informacje dotyczące bezrobotnych, poszukujących pracy i cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które są przetwarzane przez powiatowe urzędy pracy, w szczególności z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i dokumentów elektronicznych), są udostępniane publicznym służbom zatrudnienia lub innym podmiotom, realizującym zadania na podstawie ustawy lub odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, w zakresie niezbędnym do prawidłowej realizacji tych zadań, w szczególności jednostkom organizacyjnym pomocy społecznej oraz jednostkom obsługującym świadczenia rodzinne. Skarżąca nie jest "innym podmiotem", realizującym zadania na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy lub odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny. Podnieść należy, że stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej są realizowane przez instytucje rynku pracy działające w celu: 1) pełnego i produktywnego zatrudnienia; 2) rozwoju zasobów ludzkich; 3) osiągnięcia wysokiej jakości pracy; 4) wzmacniania integracji oraz solidarności społecznej; 5) zwiększania mobilności na rynku pracy. Ciążący na skarżącej obowiązek kontroli uiszczania opłaty abonamentowej w żaden sposób nie jest powiązany z powyższymi zadaniami. Skarżąca nie jest bezspornie jednostką organizacyjną pomocy społecznej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1769, z późn. zm.), przewidujących, że zadania pomocy społecznej w gminach wykonują jednostki organizacyjne - ośrodki pomocy społecznej (art. 110 ust. 1) lub inne jednostki organizacyjne utworzone przez gminę w celu realizacji zadań pomocy społecznej (art. 111), zaś zadania pomocy społecznej w powiatach wykonują jednostki organizacyjne - powiatowe centra pomocy rodzinie (art. 112 ust. 1), a w województwach samorządowych jednostki organizacyjne - regionalne ośrodki polityki społecznej (art. 113 ust. 1). Skarżąca nie jest także jednostką obsługującą świadczenia rodzinne, o których mowa w art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1952 z późn. zm.). Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z uwagi na brak interesu prawnego skarżącej w żądaniu wydania zaświadczenia potwierdzającego, że dane osoby są lub nie są bezrobotne, przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.