III SA/Kr 332/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2018 r. wniosku E. Ż. – S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Ż. – S. na decyzję Wojewody z dnia 10 stycznia 2018 r. ([...]) w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Decyzją z dnia 10 stycznia 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r. ([...]) orzekającą o utracie przez E. Ż. – S. statusu osoby bezrobotnej. Na decyzję organu odwoławczego E. Ż. – S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podała, że brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji może stać się podstawą do dalszego procedowania przez Starostę -Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy oraz wszczynania kolejnych postępowań administracyjnych, pomimo, że postępowanie sądowoadministracyjne będzie w toku. W związku z powyższym istnieje prawdopodobieństwo, że kolejne postępowania administracyjne spowodują skutki trudne do odwrócenia zarówno w sferze majątkowej jak i niemajątkowej skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, opub. w LEX nr 192964). Stosownie do powyższych uregulowań zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie danego aktu. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję o utracie statusu osoby bezrobotnej przez skarżącą. Skarżąca nie wykazała jednak, aby tak zaskarżona decyzja Wojewody stanowiła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a poprzez brak jakichkolwiek dowodów pozwalających na ustalenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody po stronie skarżącej, Sąd nie mógł uznać za spełnioną tę przesłankę wywodzoną z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie zaistniała w sprawie także i druga przesłanka wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Jeżeli okaże się (czego Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może w żadnym zakresie oceniać), że zaskarżona decyzja nie jest prawidłowa, to jak najbardziej stan sprzed daty jej wydania może być przywrócony. Trzeba wskazać, że każda decyzja administracyjna niekorzystana dla strony pociąga za sobą jakąś dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślić również należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania nie ma nic wspólnego z analizą zasadności skargi czy kontrolą legalności spornej decyzji. Sąd nie ma dowolności w udzielaniu stronom ochrony tymczasowej, gdyż działa wyłącznie w granicach przesłanek wynikających z przytoczonego wyżej przepisu p.p.s.a. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.