III SA/Kr 338/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: NSA Wiesław Kisiel WSA Tadeusz Wołek Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 stycznia 2006 r, nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego l. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na rzecz adwokata W. S. - Kancelaria Adwokacka w [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę [...] ([...] czterdzieści) złotych powiększoną o 22 % z tytułu podatku od towarów i usług. Na wniosek złożony w dniu 9 września 2006r. przez J.N. – organ I instancji Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania wnioskodawczyni dodatku mieszkaniowego. Na uzasadnienie podano, że zgodnie z przepisami powierzchnia użytkowa lokalu dla 1 osoby wynosi 35m² i może być powiększona o 30% lub o 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni J. N. zamieszkuje sama w lokalu o powierzchni użytkowej 82,50m², w którym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 49,80m², a więc przy powiększeniu o 30% tj. o 10,50m² mogłaby wynosić do 45,50m², czyli powierzchnia zajmowanego przez J. N. mieszkania jest większa o 37², a nawet przy powiększeniu o 50% (łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi nieco ponad 60%) tj. o 17,50m² mogłaby wynosić do 52,50m², czyli powierzchnia lokalu wnioskodawczyni jest większa o 30m². Tym samym wnioskodawczyni nie spełnia wymaganych ustawą o dodatkach mieszkaniowych kryteriów "powierzchniowych". Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 2 – 8 i art. 21 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz § 2 – 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) oraz art. 104 i 107 kpa. Od decyzji tej odwołała się J. N, która nie kwestionowała ustaleń dotyczących powierzchni lokalu, a jedynie podała, że zajmuje to mieszkanie od 1970r., że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej – ma 79 lat, wszczepiony rozrusznik serca i utrzymuje się z renty w wysokości [...] zł miesięcznie i nie jest w stanie płacić czynszu ustalonego w kwocie [...] zł miesięcznie. Podała też, że ma czasowe zaniki pamięci, brak orientacji w terenie i powinna być zakwalifikowana "w poczet lokatorów specjalnie chronionych czy biednych". W wyniku tego odwołania organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 12 stycznia 2006r. Nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie podano, że organy administracyjne zobowiązane są do stosowania wskazanych w decyzji aktów prawnych - Ustawy o dodatkach mieszkaniowych z dnia 21 czerwca 2001r. i wydanego na podstawie tej ustawy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. i nie mają możliwości orzekania w tych sprawach w ramach uznania administracyjnego. Podkreślono, że w tych sprawach nie ma możliwości odstąpienia od zasad ściśle określonych przepisami i tym samym organy administracyjne nie mają możliwości uwzględniania tzw. szczególnie uzasadnionych wypadków. Organ odwoławczy podkreślił, że powierzchnia zajmowanego przez odwołującą się lokalu znacznie przewyższa ustawowe kryteria powierzchni umożliwiające przyznanie dodatku mieszkaniowego na podstawie powołanych przepisów, co jednak nie przekreśla możliwości przyznania pomocy finansowej ze strony tzw. "opieki społecznej" na odrębnych zasadach. Od decyzji tej złożyła skargę J. N, który zarzuciła, że organy nie zwróciły uwagi ani na standard lokalu, ani na jego kategorię, gdyż lokal ten wcześniej nie był lokalem mieszkalnym a usługowym. Podkreśliła ponownie swą trudną sytuację materialną i życiową uniemożliwiającą systematyczne opłacanie czynszu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na treść aktów prawnych stanowiących podstawę przyznania i obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Kwestie te reguluje Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.): "Art. 1. Ustawa reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach. Art. 2. 1. Dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,(...)" Art. 5. 1. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać: 1) 35 m2 - dla 1 osoby, (...) 5. Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Z treści wyżej wymienionych przepisów wynika, że normatywna powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu stanowi jedną z niezbędnych przesłanek uzasadniających przyznanie dodatku mieszkaniowego. Powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez skarżącą wynosi 82,50m² według wniosku i nieco mniej, bo 82,46m² według zalegającej w aktach decyzji o przydziale z [...].1970r. Nawet gdyby przyjąć korzystniejszą dla obliczeń w tej sprawie mniejszą powierzchnię użytkową lokalu t. j. 82,46m², to przy powiększeniu o 30% z art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy powierzchnia lokalu J. N. jest większa o 36,96m², a mając na względzie łączną powierzchnię pokoi i kuchni wynoszącą 49,80m² - nawet przy powiększeniu o 50% (łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi nieco ponad 60%) z art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy powierzchnia tego mieszkania jest większa o 29,96m². Sąd podkreśla, że ma rację organ administracyjny podnosząc, że nie może pominąć kryterium "powierzchni lokalu" i orzekać wyłącznie w oparciu o ujawnioną trudną sytuację materialną i życiową starających się o dodatek mieszkaniowy, gdyż przepisy nie przewidują takiej możliwości. Sąd stwierdza także, iż ma rację organ administracyjny twierdząc, że jest zobowiązany stosować przytoczone przepisy w sposób ścisły i nie ma możliwości działania w tym wypadku w ramach tzw. uznania administracyjnego. Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa i skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w pkt I sentencji. W oparciu o treść art. 242 p.p.s.a. i § 1 pkt 3, § 2 ust. 3 oraz § 18 ust. 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) przyznano pełnomocnikowi strony skarżącej zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – jak w pkt II wyroku.