III SA/Kr 34/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz NSA Krystyna Kutzner Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 21 listopada 2014 r. nr [....] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [....] 2014 r. znak: [...] - po rozpatrzeniu wniosku A. S. – umorzył postępowanie w sprawie wykazania w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu nr [...] j. ewid. K stycznej działki nr [...] o pow. 0,0721 ha objętej księgą wieczystą [...] z działkami nr [...] o pow. 0,0191 ha objętej księgą wieczystą Iwh [...] G oraz nr [...] o pow. 0,0047 ha objętej księgą wieczystą [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 7d pkt 1, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), § 2 ust. 2 pkt 2, § 9 ust. 1 i 2 pkt 2, § 36 pkt 5, § 45 ust. 1, § 46 ust. 1 i § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.) oraz art. 105 kpa. W uzasadnieniu wskazano, że A. S. pismem z dnia 7 lutego 2013 r. wystąpiła między innymi o sprostowanie w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu nr [...] j. ewid. K danych dotyczących - działki nr [...], wskazując, że działka nr [...] powstała z działki nr [...], do której przyłączono działkę nr [...], a tym samym winna ona w ewidencji posiadać styczną z działkami nr [...] (droga) i [...] (droga) powstałymi z dawnych działek, odpowiednio [...] i [...]. Do wniosku dołączono mapę małego obrębu [...] G, plan identyfikacji przedmiotu sporu nr 2 autorstwa biegłego sądowego inż. J. H. do sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy pod sygn. akt [...] z dnia 19 grudnia 2012 r. Organ I instancji podał, że jego decyzja z [...] 2014 r. o odmowie zmiany danych ewidencyjnych została uchylona decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] 2014 r., a sprawę przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał bowiem, że żądanie strony sprecyzowane zostało niejasno, zaś w zebranej dokumentacji brak było uwierzytelnionych dokumentów operatów technicznych, a także brak uwierzytelnionej mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 z obrębu nr [...] G. Prezydent zaznaczył, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy uzupełniono materiał dowodowy w sprawie oraz wystąpiono do strony o doprecyzowanie wniosku. W konsekwencji kwestia dotycząca zmiany przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] a [...] będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Prezydent ustalił, że działka nr [...] stanowi w całości własność A. S. Organ ustalił, że w operacie założenia ewidencji gruntów dla małego obrębu nr [...] G na podstawie przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków ujawniono działki nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Natomiast działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] i [...] położone w obrębie nr [...] j. ewid. K powstały, zgodnie ze sporządzonym operatem założenia ewidencji gruntów i budynków dla obrębu nr [...] j. ewid. K, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 16 maja 1994 r. [...]. Nowe dane ewidencyjne przyjęto z powyższego opracowania na podstawie obwieszczenia z dnia 20 lipca 1994 r. ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa nr 16, poz. 64 z dnia 9 września 1994 r o założeniu nowej ewidencji gruntów w miejsce dotychczasowego operatu ewidencyjnego. Z wykazu synchronizacyjnego (równoważnika) nadającego się do ujawnienia w księdze wieczystej, sporządzonego w ramach prac modernizacyjnych wynika, że: – działce nr [...] o pow. 0,0721 ha obręb nr [...] j. ewid. K przyporządkowano działkę nr [...] o pow. 0,0720 ha z małego obrębu [...] G (objętą wówczas księgą wieczystą nr [...]). Planem podziału nr ewid. [...] z dnia 14 listopada 1989 r. działka nr [...] o pow. 0,2520 ha z małego obrębu 18 zmieniła konfigurację, powierzchnię i oznaczenia na [...] o pow. 0,2529 ha, zaś planem podziału nr ewid. [...] z dnia 14 lutego 1994 r. działka nr [...] o pow. 0,2529 ha zmieniła konfigurację, powierzchnię i oznaczenie na działkę nr [...] o pow. 0,2522 ha, a następnie uległa podziałowi na działki nr [...] o pow. 0,1802 ha i [...] o pow. 0,0720 ha; – działkom nr [...] o pow. 0,0582 ha, [...] o pow. 0,0753 ha, [...] o pow. 0,1656 ha, [...] o pow. 0,0191 ha obręb nr [...] j. ewid., K przyporządkowano działki nr [...], [...], [...], [...] z małego obrębu nr [...] G powstałe z parceli katastralnej l. kat. [...] objętej wówczas wykazem hipotecznym Iwh [...] G; – działkom [...] o pow. 0,0555 ha, [...] o pow. 0,0047 ha, [...] o pow. 0,5531 ha obręb nr [...] j. ewid. K przyporządkowano działki nr [...], [...], [...] z małego obrębu nr [...] G, powstałe z parceli gruntowych l. kat. [...], [...] objętych wówczas księgą wieczystą nr [...]. Prezydent stwierdził, że dla działek objętych wnioskiem stan prawny ujawniony w księgach wieczystych jest zgodny z zarejestrowanym stanem prawnym dla tych działek w rejestrze gruntów dla obrębu nr [...] j. ewid. K. Ponadto Prezydent podkreślił, że pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. wystąpiono do wnioskodawcy o doprecyzowanie żądania, ponieważ określenia użytego we wniosku (ujawnienie stycznej działki) nie przewidują przepisy z zakresu ewidencji gruntów i budynków. Pismem z dnia 12 sierpnia 2014 r. wnioskodawca stwierdził, że podtrzymuje wniosek w pierwotnej treści. W takiej sytuacji organ wskazał, że przebieg granic działki nr [...] obr. nr [...] j. ewid. K jest zgodny z przebiegiem granic ustalonym i opisanym w operatach pomiarowych [...] z dnia 14 listopada 1989 r. oraz [...] z dnia 14 lutego 1994 r. i odpowiada działce nr [...] z małego obrębu nr [...] G. Ponadto dołączona przez wnioskodawcę kopia planu identyfikacyjnego dla działek nr [...], [...], [...] i [...] przedmiotu sporu nr 2 do sprawy sądowej sygn. akt [...] (zarys podstawowy w skali 1:250) - sporządzona przez J. H. - biegłego sądowego w zakresie geodezji - również przedstawia taki sam przebieg granicy ewidencyjnej działki nr [...] z działką nr [...] jak na mapie ewidencyjnej. W opracowaniu tym biegły wykazał także istniejące ogrodzenie, którego przebieg jest inny aniżeli przebieg granicy. Dlatego w ocenie organu I instancji, postępowanie wynikające z treści wniosku było bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. S., domagając się jej uchylenia oraz rozstrzygnięcia co do meritum, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołująca się zarzuciła, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie o błędnie ustalonego stanu faktycznego. Podkreśliła, że do wniosku z dnia 7 lutego 2014 r. załączona została m.in. mapa małego obrębu [...] G, opis i mapa z 1978 roku, zaktualizowany wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia 2 września 1986 r., mapa w skali 1:1000 z dnia 23 stycznia 1992 r. oraz mapa uzupełniająca z dnia 8 maja 1995 r. autorstwa biegłej geodetki mgr inż. U. D., w kopiach, których oryginały znajdują się posiadaniu organu, zaś na samych dokumentach widnieją pieczęcie wskazujące, iż zostały one przyjęte do zbioru geodezyjnego. Odwołująca się zarzuciła, że organ nie może domagać się dokumentów, które znajdują się w jego posiadaniu, ewentualnie organ powinien wezwać wnioskodawcę do przedłożenia wymaganych dokumentów w formie, którą uznał za stosowną. Odnośnie działki [...] odwołująca się zaznaczyła, że w opinii biegłego H. wskazano, iż działka [...] ma granicę z działką [...] na linii między punktem [...] a punktem [...], czego w mapach wydawanych przez urząd nie uwzględniono. WINGiK decyzją nr [...] z dnia 21 listopada 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił zasady prowadzenia ewidencji gruntów i podkreślił, że w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego wnioskiem strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot tego żądania, a organ prowadzący postępowanie związany jest tym żądaniem. WINGiK zaznaczył, że podstawę aktualizacji stanowił wniosek A. S., zaś organ I instancji pismem z 1 sierpnia 2014 r. wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku dotyczącego żądanych zmian danych ewidencyjnych. Pełnomocnik A. S. w piśmie z 12 sierpnia podtrzymał swój pierwotny wniosek, stwierdzając, że działka nr [...] na mapie nie posiada stycznej z działkami nr [...] i [...], co jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Organ odwoławczy przytoczył ustalenia dokonane przez organ I instancji i stwierdził, że obecnie działka nr [...] o pow.0,0721 ha położona w obrębie nr [...] ujawniona jest w księdze wieczystej nr [...] i stanowi własność A. S. Ponadto WINGiK wskazał, że w rejestrze gruntów dla obrębu nr [...], jednostka ewidencyjna K: – w jednostce rejestrowej nr [...] wykazana jest działka ewidencyjna nr [...] opow. 0,0721 ha objęta księgą wieczystą nr [...], – w jednostce rejestrowej [...] wykazana jest działka ewidencyjna nr [...] opow. 0,0191 ha (droga ) objęta lwh [...] G, – w jednostce rejestrowej [....] wykazana jest działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0047 ha ( droga ) objęta księgą wieczystą nr [...]. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że dla działki objętej wnioskiem stan prawny ujawniony w księdze wieczystej jest zgodny z zarejestrowanym stanem prawnym tej działki w rejestrze gruntów dla obrębu [...], jednostka ewidencyjna K. WINGiK stwierdził też, że operat modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla obrębu [...], jednostka ewidencyjna K [...] z dnia 16 maja 1994 r. oraz operaty techniczne [...] z 14 listopada 1989 r. i [...] z 14 lutego 1994 r. prawidłowo stanowiły podstawę do dokonania aktualnie istniejących wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu odwoławczego żądanie wykazania stycznej działki nr [...] położonej w obr [...] (powstałej z dawnej działki nr [...] obr. [...]) z działkami nr [...] - (droga ) i [...] -(droga ) powstałych odpowiednio z dawnych działek nr [...] i [...] położonych w obr. [...] nie mogło zostać uwzględnione, ponieważ takiego określenia wprowadzenia zmiany do danych ewidencyjnych ustawodawca nie przewidział i nie ustanowił. WINGiK wyjaśnił też, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż działka [...] na odcinku graniczącym z działką nr [...] (drogą) opisanym punktem początkowym nr [...] i końcowym nr [...] stanowi granicę wspólną dla obu działek. Punkt graniczny nr [...] jest wspólnym punktem działek nr : [...], [...] ( drogi ), [...] (drogi), [...]. Skoro zaś działka nr [...] na wskazanym odcinku graniczy z działką nr [...] oraz punkt graniczny nr [...] jest wspólnym punktem dla działek nr : [...], [...], [...] i [...], to w systemie informatycznym w jakim jest prowadzony operat ewidencji gruntów i budynków dla obrębu [...] ([...]) musi być zachowana topologia przebiegu granic. W konsekwencji WINGiK uznał, że zarzuty odwołania nie mogły być uwzględnione, zaś stanowisko Prezydenta Miasta co do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego było prawidłowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję WINGiK wniosła A. S. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto wskazano, że w ewidencji nie jest uwidocznione, że działka [...] winna mieć styczną, czyli wspólną granicę, z działkami [...] i [...]. Dlatego zdaniem skarżącej, istniejące wpisy w ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym i prawnym. W takim przypadku to na organie spoczywa obowiązek zaktualizowania danych ewidencyjnych. W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027), zwanej dalej "ustawą", w brzmieniu obowiązującym na dzień 21 listopada 2014r., oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38, poz. 454), zwanego dalej "rozporządzeniem", również w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zatem po zmianach ustawy wprowadzonych ustawą z dnia 5 czerwca 2014r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2014.897), a także po zmianach rozporządzenia, wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013r. (Dz. U. 2013.1551), które weszło w życie z dniem 31 grudnia 2013 r. Przypomnieć zatem należy, że stosownie do powyższego stanu prawnego, według art. 2 ust. 8 ustawy przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Sposób zakładania ewidencji gruntów i budynków, sposób prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych regulują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu § 44 pkt 2 rozporządzenia wynika, że do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy między innymi utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Ewidencyjna funkcja katastru nieruchomości jest realizowana przez stosowanie określonych przepisami ustawy i rozporządzenia procedur, ustalających zasady aktualizacji danych podlegających uwidocznieniu w operacie ewidencyjnym. Przepisy rozdziału 3 rozporządzenia dotyczą prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz zawierają szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych. Zgodnie z § 45 ust.1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Wprowadzanie tych zmian następuje z urzędu, bądź na wniosek. Stosownie do § 46 ust. 2 rozporządzenia z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z : 1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3) dokumentacji architektoniczno – budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Przepis § 12 ust.1 rozporządzenia wymienia podstawy uwidaczniania w ewidencji praw osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2. Zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych mogą dotyczyć wyłącznie zmian przedmiotowych i nie mogą uzasadniać zmiany danych w zakresie praw podmiotowych do gruntu (por. wyrok WSA w Białymstoku z 19 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 636/07, Lex nr 480114). Zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do niego, w tym szczególnie prawa własności, mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 rozporządzenia wykonawczego. Organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające, nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu, budynku lub lokalu. W przypadku, gdy aktualizacja operatu wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy. Z ewidencyjnej funkcji katastru wynika, że jest on rejestrem obejmującym dane o gruntach i ich właścicielach, wynikające z określonej przepisami prawa dokumentacji urzędowej. Cecha ta wynika zarówno z treści art. 2 ust. 8 ustawy, określającego kataster nieruchomości jako zbiór informacji, jak i z przepisów rozporządzenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego nieruchomości i nie kształtuje nowego stanu prawnego. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, gdyż Sąd nie stwierdził naruszenia przez orzekający organ przepisów. Podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jest przepis art. 105 kpa, zatem kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała prawidłowość jego zastosowania poprzez umorzenie postępowania wszczętego wnioskiem A. S. Zauważyć przede wszystkim należy, że organy wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia powyższy przepis nie określiły, czy podstawą umorzenia jest jego §1, czy § 2. Art. 105 kpa ustanawia dwie ogólne reguły umarzania postępowania administracyjnego - dotyczącą działania organu administracji z urzędu - § 1, oraz dopuszczającą stosowanie zasady względnej dyspozycyjności - § 2, przy czym umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa jest obligatoryjne w przypadku zaistnienia bezprzedmiotowości postępowania w całości, lub w części. Jednak stan sprawy i treść żądania wniesionego przez skarżącą pozwalają na uznanie, że podstawą umorzenia postępowania był przepis art. 105 § 1 kpa, a powyższa wada polegająca na wskazaniu niepełnej podstawy prawnej przez pominięcie § 1 art. 105 kpa nie miała znaczenia dla oceny prawidłowości kontrolowanej decyzji. Ponieważ istnienie bezprzedmiotowości postępowania organ wywodzi z braku podstawy prawnej do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania wniosku skarżącej, na wstępie wskazać trzeba, że stosownie do art. 61 § 1 i § 3 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania. W razie wątpliwości co do zakresu, czy przedmiotu żądania, jego uszczegółowienie należy do strony (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014r. , II OW 157/13, LEX nr 1450940). Wobec powyższego obowiązkiem organu, do którego skierowane zostało żądanie strony, jest w przypadku istniejących wątpliwości precyzyjne i jednoznaczne wyjaśnienie treści i zakresu żądania. W kontrolowanym postępowaniu skarżąca wniosła o aktualizację operatu ewidencji gruntów i budynków przez ujawnienie na mapie ewidencyjnej, iż działka nr [...] stanowiąca własność skarżącej, posiada styczną z działkami nr [...] i nr [...] – wszystkie położone w obrębie nr [...] jedn. ewid. K. Skarżąca wskazała nadto w piśmie precyzującym żądanie, że z map wydawanych przez organ wynika, że stycznej tej brak, co jest niegodne ze stanem faktycznymi prawnym. Podkreślić należy, że żądanie powyższej treści zostało przez skarżącą sformułowane dwukrotnie – we wniosku wszczynającym postępowanie, oraz w piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r. stanowiącym odpowiedż na wezwanie wystosowane przez organ celem sprecyzowania żądania wniosku(k. 93,94 akt adm.). Przedmiotem wszczętego przez Starostę postępowania miałoby być ujawnienie na mapie ewidencyjnej, że działka nr [...] posiada styczną z działkami nr [...] i [...] a merytoryczne rozstrzygnięcie uwzględniałoby tak sformułowany wniosek, względnie odmawiałoby wprowadzenia zmiany. Zasadnie organy uznały, że postępowanie wszczęte wnioskiem A. S. podlega umorzeniu. Przepisy ustawy i rozporządzenia, z których wynikają zasady aktualizacji danych ewidencyjnych nie przewidują aktualizacji ewidencji poprzez ujawnianie stycznych działki ewidencyjnej z inną działką, czy z innymi działkami. Brak więc materialnoprawnej podstawy do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącej. Okoliczność powyższa, jak zasadnie uznały organy powoduje stan, w którym mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawczyni. Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Wszystkie ustalenia faktyczne, stan prawny wynikający z przepisów ustawy i rozporządzenia, oraz stanowisko przyjęte w kwestii konieczności zastosowania przepisu art. 105 § 1 kpa są prawidłowe, brak zatem potrzeby powtarzania ich wobec wyczerpującej i prawidłowej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podkreślenia, wymaga, że organy wyjaśniły i przedstawiły nadto stan prawny i faktyczny będący podstawą ujawnienia granic działki nr [...] na aktualnej mapie ewidencyjnej, a skarżący nie zakwestionował skutecznie ani w toku postepowania ani w drodze zarzutów skargi tego stanu. Niezasadne są zatem zarzuty skargi, skoro dokumenty na które powołuje się skarżący przedstawiają przebieg granicy zgodnie z aktualną mapą ewidencyjną. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 220 § 1 pkt. 2 kpa nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Art. 220 kpa jest przepisem umieszczonym w dziale VII ustawy, mającym z przedmiot regulacji wydawanie przez organy administracji publicznej zaświadczeń a reguluje dopuszczalność żądania przez organy administracji zaświadczeń oraz oświadczeń. Przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu mającym za przedmiot aktualizację danych ewidencyjnych. Należało uznać, że następstwie przeprowadzonego postępowania organy wydały prawidłowe, zgodne z prawem rozstrzygnięcie, zaś jego uzasadnienie odpowiada regulacji zawartej w art. 107 § 3 kpa. Skoro zarzuty skargi nie znajdują oparcia w obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisach, a Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 ppsa, skarga nie mogła zostać uwzględniona. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.