III SA/Kr 343/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Dorota Dąbek Protokolant Asystent sędziego Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 457,00 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Starosta Powiatu uznał A. K. z dniem 11 stycznia 2011 r. za osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku (k. 209 akt adm.). II. Dnia 31 lipca 2012 r. A. K. dostarczył do Urzędu Pracy m.in. decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2011 r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu nr [...] dokonanego 4 września 1989 r. W oparciu o powyższą decyzję Burmistrza Miasta Starosta Powiatu postanowieniem z dnia [...] 2012 r. wznowił postępowania odnośnie uznania A. K. z dniem 11 stycznia 2011 r. za osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jako podstawę prawną wskazano art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a na uzasadnienie podano, że wyszły na jaw nowe okoliczności nieznane Urzędowi w dniu rejestracji i okazało się, że na dzień rejestracji, tj. 11 stycznia 2011 r. A. K. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej (k. 201 akt adm.). Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], wydaną w wyniku wznowienia postępowania, Starosta Powiatu uchylił swoją decyzję z dnia [...] 2011 r. nr [...] i orzekł o odmowie uznania A. K. za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. (k. 197 akt adm.). Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. K., decyzją z dnia 26 października 2012 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] 2012 r. nr [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (k. 193 akt adm.). III. Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, Starosta uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] 2011 r. nr [...] i odmówił uznania A. K. za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. Jako podstawę prawną wskazano art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i art. 9 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Na uzasadnienie podano, że skoro wpis do ewidencji działalności gospodarczej nr [...], dokonany w dniu 4 września 1989 r., wykreślony został dopiero od 2 maja 2011 r., to 11 stycznia 2011 r., czyli w dniu rejestracji A. K. nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną wobec treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji, albowiem przepis ten stanowił: Ilekroć w ustawie jest mowa o "bezrobotnym - oznacza to osobę (...), jeżeli nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (...)." (k. 147 akt adm.). W wyniku odwołania A. K. Wojewoda decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2012 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał jako podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a na uzasadnienie - w ślad za organem I instancji - podał, że A. K. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem [...], który został dokonany w dniu 4 września 1989 r., a wykreślony od 2 maja 2011 r., co oznacza, że w dniu rejestracji A. K. nie spełniał warunków do uznania go za bezrobotnego w rozumieniu wskazanych przepisów. Od powyższej decyzji A. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 690/13 uchylił decyzję Wojewody nr [...] z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] 2012 r. nr [...]. Sąd stwierdził m.in., że organy obu instancji nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego sprawy, naruszając tym samym art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć istny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rozważenia będzie wymagało czy i jakie znaczenie ma data wykreślenia wpisu z ewidencji prowadzących działalność gospodarczą z dniem 2 maja 2011 r. IV. Po rozpoznaniu sprawy po raz trzeci, Starosta Powiatu decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] uchylił swoją decyzję ostateczną z dnia 11 stycznia 2011 r. nr [...] orzekającą o uznaniu A. K. z dniem 11 stycznia 2011 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku oraz odmówił uznania A. K. za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i art. 9 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.) oraz art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że A. K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 11 stycznia 2011 r. i na podstawie przedłożonych dokumentów oraz złożonego oświadczenia, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, został decyzją ostateczną Starosty Powiatu nr [...] uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. W dniu 27 czerwca 2012 r. A. K. złożył wniosek o przyznanie środków (dofinansowanie) na podjęcie działalności gospodarczej w ramach projektu "Wiatr w żagle" i z tego względu pismem z dnia 23 lipca 2012 r. został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez m.in. dołączenie zaświadczenia o wpisach do ewidencji działalności gospodarczej. W wyniku tego wezwania A. K. przedłożył w dniu 31 lipca 2012 r. zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2011 r. o wykreśleniu z tym dniem w ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego w dniu 4 września 1989 r. pod numerem [...] wskazującego na rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej od dnia 1 stycznia 1981 r. Oznacza to, że na dzień rejestracji, tj. 11 stycznia 2011 r. A. K. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem [...]. Organ zaznaczył, że w wyniku poleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 690/13, zwrócono uwagę na dokumenty zebrane w aktach, zarówno zgromadzone przez Powiatowy Urząd Pracy jak i przedłożone przez stronę, z których nie wynika, aby A. K. zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i w dniu 11 stycznia 2011 r. okres zawieszenia jeszcze nie upłynął oraz aby określono późniejszy niż data wpisu dzień podjęcia działalności gospodarczej. Organ zaznaczył, że informację o posiadaniu w dniu rejestracji tj. 11 stycznia 2011 r. przez A. K. aktualnego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej organ I instancji powziął dopiero w dniu 31 lipca 2012 r. W tej sytuacji organ stwierdził, że data wykreślenia wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, czyli dzień 2 maja 2011 r. ma znaczenie w przedmiotowej sprawie, albowiem wynika z niej, że w dniu rejestracji A. K. nie spełniał warunków do przyznania statusu osoby bezrobotnej. Organ I instancji wyjaśnił, że wyznaczenie przez organ terminu do przedłożenia dokumentów wynikających z obowiązującego od 11 grudnia 2012 r. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r., poz. 1299) dotyczy wyznaczenia daty stawiennictwa w Urzędzie Pracy w celu dostarczenia wszystkich wymaganych na potrzeby rejestracji dokumentów według ich stanu prawnego i faktycznego na dzień przekazania danych na formularzu elektronicznym, o którym mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Z powyższą decyzją nie zgodził się A. K., który w odwołaniu zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, iż nie spełniał przesłanek tego przepisu w brzmieniu obowiązującym na dzień podejmowania zaskarżonej decyzji, aby być uznanym za osobę bezrobotną od 11 stycznia 2011 r., pomimo tego, iż prowadził działalność gospodarczą pod numerem [...] od dnia 1 stycznia 1981 r. i wpis w Ewidencji Działalności Gospodarczej dotyczący tej działalności został wykreślony w dniu 2 maja 2011 r. na podstawie decyzji [...]. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania – art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji w oparciu o niewyjaśniony stan faktyczny oraz z naruszeniem słusznego interesu obywatela i tym samym pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej oraz ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 11 stycznia 2011 r. do nadal, podczas gdy spełniał przesłanki aby uznać go za osobę bezrobotną. W odwołaniu A. K. zarzucił także naruszenie art. 77 § 1 i art. 151 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania wznowieniowego jako bezprzedmiotowego, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie, że odwołujący spełniał warunki ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i może być uznany za osobę bezrobotną od dnia 11 stycznia 2011 r. do nadal lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] 2011 r. z uwagi na treść art. 146 § 2 Kodeksu postepowania administracyjnego, albowiem – jego zdaniem - w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Zdaniem odwołującego się, w aktualnym stanie faktycznym, w momencie wydania zaskarżonej decyzji, spełniał on przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną, gdyż obecnie nie ma znaczenia, że na dzień wydania decyzji z dnia 11 stycznia 2011 r. posiadał on wpis w ewidencji działalności gospodarczej, ponieważ w dniu wydania decyzji na podstawie art. 151 kpa ten wpis już nie figurował w ewidencji. Tym samym zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania oraz słusznego interesu obywatela, czym organy naruszyły w sposób rażący przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Niezależnie od podniesionych zarzutów w odwołaniu zarzucono naruszenie przez organ trybu rejestracji bezrobotnych, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy z dnia 26 listopada 2012 r. (Dz. U. 2012 r., poz. 1299), albowiem organ ten nie wezwał odwołującego do przedłożenia dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień, tj. wszystkich decyzji o rejestracji i wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej, zgodnie z zaświadczeniem z ZUS o okresach opłacania składek na ubezpieczenie społeczne. Gdyby organ wezwał odwołującego się do przedstawienia wszystkich decyzji o wpisie oraz wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej w oparciu o okresy wskazane w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, to odwołujący zmuszony byłby udać się do Urzędu Miasta celem weryfikacji i zostałby wówczas poinformowany o istnieniu fikcyjnego wpisu, który nie został wykreślony. Nadto odwołujący się zwrócił uwagę, iż posiadanie dwóch wpisów w ewidencji działalności gospodarczej, w świetle możliwości posiadania tylko jednego wpisu, potwierdza jego twierdzenia, iż pierwszy wpis był nieaktualny od 1994 r., a data 31 marca 1994 r. została wskazana podczas rejestracji przez odwołującego w karcie rejestracyjnej bezrobotnego (pkt B 24). Wykreślenie przedmiotowego wpisu nie nastąpiło tylko dlatego, iż odwołujący działał w przeświadczeniu, że zgłoszenie faktu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oraz w Urzędzie Skarbowym, były wystarczające. Nadto odwołanie skoncentrowało się na kwestii możliwości obalenia domniemania faktycznego, że działalność gospodarcza została podjęta z określoną przez przedsiębiorcę datą rozpoczęcia działalności gospodarczej, która podlega wpisowi i że była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2014 r. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na uzasadnienie organ wskazał, że podziela ustalenia i stanowisko organu I instancji i zwraca uwagę na to, że odwołujący się pomimo tego, że został prawidłowo pouczony o tym, kto może zostać osobą bezrobotną, w dniu rejestracji podpisał oświadczenie o treści: "nie posiadam wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (...)", chociaż taki wpis do ewidencji działalności gospodarczej posiadał. Oznacza to, że odwołujący się nie spełniał w dniu rejestracji przesłanek uznania go za bezrobotnego. Organ zaznaczył, że jeśli aktualnie A. K. spełnia warunki z art. 2 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, to może zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Wymaga to dokonania czynności rejestracji w myśl przepisu art. 33 ust. 2 ustawy: "Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień". Zakończeniem procesu rejestracji jest wydanie decyzji i wręczenie jej stronie osobiście bądź za pośrednictwem placówki pocztowej. Wtedy to osoba zgłaszająca się do Urzędu w celu rejestracji zostaje osobą bezrobotną w rozumieniu ustawy. Nadto organ zaznaczył, że pomimo zarzutu, iż wpis do ewidencji działalności gospodarczej był "fikcyjny", to okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym, gdyż nastąpiło przystąpienie do obrotu gospodarczego, czego dowodzą pisma z ZUS dotyczące odprowadzenia składek w tym okresie oraz pobierania zasiłku chorobowego bezpośrednio po okresie opłacania składek z tytułu prowadzenia tej działalności. W skardze na powyższą decyzję A. K. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu. W szczególności skarżący za powstałą sytuację polegającą na dokonywaniu kolejnych wpisów do ewidencji działalności gospodarczej obwinił Gminę Miasta, gdyż – według niego - to "na Gminie Miasta ciążył obowiązek pełnego sprawdzenia i zweryfikowania poprawności składanych przez skarżącego kolejnych wniosków o wpis do Ewidencji". Zarzucił, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wiąże "skutki prawne w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej z podjęciem działalności gospodarczej, a nie wyłącznie z jej wpisem do Ewidencji Działalności Gospodarczej". Skarżący zaznaczył, że "z ostrożności procesowej" wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej okresu od dnia 2 maja 2011 roku do nadal i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie, iż skarżący spełniał warunki ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i może być uznany za osobę bezrobotną do dnia 2 maja 2011 roku. Skarżący podkreślił, że "od momentu wykreślenia z Ewidencji fikcyjnego wpisu, tj. od dnia 2 maja 2011 r., spełniał przesłanki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i dlatego powinien zostać po raz kolejny rozpatrzony jego wniosek z dnia 11 stycznia 2011 r., przy uwzględnieniu przedmiotowej zmiany", co powoduje – zdaniem skarżącego - że zapadłaby decyzja odpowiadająca decyzji z dnia [...] 2011 r. i skarżący uzyskałby status bezrobotnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, skarga jest uzasadniona, chociaż nie ze względów w niej podniesionych. Sąd zauważa, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 690/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił uwagę na to, że organy obu instancji nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego sprawy, naruszając tym samym art. 7 i art. 77 § 1 kpa w stopniu, który mógł mieć istny wpływ na wynik sprawy i polecił ustalenie czy i jakie znaczenie ma data wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 2 maja 2011 r. Dyspozycji tej – zdaniem Sądu orzekającego w niniejszym składzie - organy nie wypełniły w stopniu wystarczającym, nie mniej organ odwoławczy jest w stanie dokonać oceny, czy jest w stanie wyjaśnić tę kwestię we własnym zakresie i ramach przysługujących mu uprawnień, czy też koniecznym będzie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem Sądu, dla prawidłowej oceny czy i jakie znaczenie ma data wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej koniecznym jest zwrócenie się do organu prowadzącego ewidencję działalności gospodarczej o przekazanie całej dokumentacji dotyczącej dokonywanych wpisów do tej ewidencji w stosunku do skarżącego A. K. Nie jest wykluczonym, że dokumentacja, zwłaszcza sięgająca 1989 r. będzie obejmować wpisy dokonywane pismem ręcznym, nie mniej organy administracyjne powinny uzyskać kserokopie tych wpisów ze stwierdzeniem zgodności z oryginałem celem oceny doniosłości prawnej wpisu dokonanego 4 września 1989 r. pod numerem [...] Należy pozyskać wszystkie dokumenty związane z wnioskami złożonymi do ewidencji przez skarżącego i wydanymi mu zaświadczeniami i ustalić, na jakiej podstawie prawnej – wobec zmieniających się na przestrzeni lat ustaw w zakresie ewidencji działalności gospodarczej – dokonywano poszczególnych wpisów i wykreśleń. Niewątpliwie najbardziej istotną okolicznością dla oceny tej sytuacji będzie miało wyjaśnienie treści pisma Burmistrza z dnia 7 sierpnia 2012 r. skierowanego do skarżącego A. K., w którym Burmistrz pisze, że w związku z tworzeniem od 1 lipca 2011 r. Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wystosowano w okresie od 19 kwietnia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. pisma do wszystkich przedsiębiorców posiadających "nieaktualne" wpisy do ewidencji działalności gospodarczej. Należy wyjaśnić dlaczego – na jakiej podstawie - Burmistrz uznał, że wpis nr [...] jest nieaktualny i czy istotnie w swoim piśmie z dnia 21 kwietnia 2011 r. skierowanym do skarżącego o aktualizację danych zawartych we wpisie nr [...] użył takiego określenia. Sąd podkreśla, że posługiwanie się przez organ dokonujący wpisów do ewidencji działalności gospodarczej - odnośnie wpisu nr [...] - pojęciem wpisu "nieaktualnego" lub tylko wezwanie do "uaktualnienia" danych zawartych w tym wpisie powoduje, że nie może taki wpis – nieaktualny - wywoływać dla obywatela tak doniosłych skutków prawnych, jak oceniły to organy w niniejszej sprawie. Skoro skutki prawne może wywołać tylko i wyłącznie wpis aktualny (co powinno być oczywistym), to wykreślenie "nieaktualnego" wpisu nie miałoby znaczenia prawnego. Zdaniem Sądu, należy wyjaśnić, czy organ dokonujący wpisu do ewidencji działalności gospodarczej miał obowiązek uaktualniania już dokonanych od 1989 r. wpisów w tej ewidencji poprzez np. rozszerzenie czy zmianę rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, czy też osoba wpisana do ewidencji działalności gospodarczej mogła – w świetle wówczas obowiązującego prawa – posiadać równocześnie kilka wpisów pod różnymi numerami. Sytuacja prawna skarżącego w niniejszej sprawie byłaby inna w przypadku, gdyby to on składał zamiast wniosków o zmianę istniejącego wpisu wnioski o kolejne wpisy, a organ dokonujący wpisu nie miałby możliwości korygowania tej sytuacji z racji braku ustawowych uprawnień w tym zakresie a zupełnie inna w sytuacji, gdyby organ dokonujący wpisu miał obowiązek prowadzenia do chwili wykreślenia pod jednym numerem wszelkich wpisów i zmian dotyczących tej samej osoby ujawnionej w ewidencji działalności gospodarczej. Jest bowiem oczywistym, na co w swych pismach wskazuje skarżący, że obywatel nie może ponosić ujemnych konsekwencji w sytuacji nieprawidłowego działania organu państwowego. Nie ma racji skarżący wskazując na konieczność ustalania, czy działalność gospodarcza została podjęta z określoną przez przedsiębiorcę datą rozpoczęcia działalności gospodarczej, która podlega wpisowi i czy była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Pojęcie "prowadzenia działalności gospodarczej" jest pojęciem innym niż "istnienie wpisu w ewidencji działalności gospodarczej", a tylko tym ostatnim pojęciem posługiwała się w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w chwili skarżącego rejestracji jako bezrobotnego, tj. w dniu 11 stycznia 2011 r. Zdaniem Sądu- co należy podkreślić, osoba, która składa oświadczenie mające na celu wywołanie określonych skutków prawnych (w tym wypadku uznanie za bezrobotnego w rozumieniu omawianej ustawy), że nie posiada wpisu w ewidencji działalności gospodarczej powinna ponieść konsekwencje swego niezgodnego z prawdą oświadczenia, tj. w sytuacji istnienia w chwili składania przez niego takiego oświadczenia wpisu w ewidencji działalności gospodarczej. Konsekwencje te mogą nastąpić jedynie wówczas, co należy podkreślić, gdy istnienie takiego wpisu ma doniosłość prawną. Nie posiada takiej doniosłości wpis określany przez organy dokonujące wpisu jako "wpis nieaktualny", czy "wpis wymagający uaktualnienia". Wyjaśnienie tej okoliczności jest istotne dla ustalenia, czy – jak stwierdził to w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 690/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – data wykreślenia wpisu nr [...] miała znaczenie w kontrolowanej sprawie, czy też była prawnie irrelewantna (bez doniosłości prawnej). Sąd zwraca uwagę organów na treść art. 153 p.p.s.a, który to przepis stanowi: "Art. 153. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia." Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne wyjaśnią powyższe mając na względzie przedstawioną powyżej ocenę prawną. Z powyższych względów Sąd, na podstawie powołanych przepisów i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł - jak w pkt I wyroku. Na mocy art. 200 p.p.s.a. art. i 205 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania – jak w pkt II wyroku.