III SA/Kr 35/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skarg A S.A. z siedzibą w P na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego : z dnia 19 września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa, z dnia 19 września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. B o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18%, z dnia 19 września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. C o zawartości alkoholu powyżej 18% I. uchyla zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A S.A. z siedzibą w P kwotę 2991 (dwa tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 19 września 2016 r., nr [...], [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. (znak: [...], [...] i [...]), którą cofnięto zezwolenia Nr [...], [...], i [...], na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % oraz piwo, powyżej 4,5 % do 18 % i powyżej 18 % alkoholu w lokalu handlowym zlokalizowanym na Stacji Paliw nr [...] przy ul. N w N, wydane dla A S.A. z siedzibą w P. Zaskarżone decyzje zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 29 maja 2012 r. Prezydent Miasta wydał zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % oraz piwo, powyżej 4,5 % do 18 % i powyżej 18 % alkoholu w lokalu handlowym zlokalizowanym na Stacji Paliw Nr [...] przy ul. N w N dla A Spółka Akcyjna z siedzibą w P, z terminem ważności od 1.06.2012 r. do 30.06.2017 r. Pismem z dnia 11 marca 2015 r. Prokuratura Rejonowa złożyła wniosek o cofnięcie ww. zezwoleń w związku z naruszeniem zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, tj. sprzedaży w dniu 21 lipca 2014 r. przez B. R. - pracownika zatrudnionego na stacji paliw napojów alkoholowych - wódki o pojemności 0,5 l oraz piwa o pojemności 0,5 litra G. M., osobie będącej w stanie nietrzeźwości, który po przebadaniu urządzeniem Alkosensor IV uzyskał wynik 1,99 mg/l (I badanie) oraz 1.96 mg/I (II badanie) w wydychanym powietrzu. W toku postepowania administracyjnego zmierzającego do cofnięcia ww. zezwoleń przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem pracowników stacji tj. sprzedawcy B. R. i M. M. oraz z udziałem pełnomocnika skarżącej spółki, a nadto przesłuchano w charakterze świadka funkcjonariuszy Policji J. O. i W. O., T. Ż. - pracownika stacji B i G. M. - klienta. Dokonano również oględzin nagrania monitoringu utrwalonego na płycie DVD. Ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział Karny z dnia 27.03 2015 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzono postępowanie karne przeciwko B. R. na jednoroczny okres próby. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego Wydział Karny z dnia 17.09. 2015 r. sygn. akt [...]. Decyzjami z dnia [...] 2016 r. Prezydent Miasta cofnął skarżącej spółce zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % oraz piwo, powyżej 4,5 % do 18 % i powyżej 18 % alkoholu w lokalu handlowym zlokalizowanym na Stacji Paliw nr [...] przy ul. N w N. W uzasadnieniu rozstrzygnięć stwierdzono, że zebrane w sprawie materiały dowodowe wskazują, że fakt sprzedaży napojów alkoholowych osobie nietrzeźwej faktycznie miał miejsce, a okoliczności naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych przez sprzedawcę nie budzą wątpliwości. Od powyższych decyzji Prezydenta Miasta skarżąca spółka wniosła odwołanie zarzucając im: naruszenie art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 K.p.a. - poprzez niezawiadomienie skarżącej spółki o wyznaczonym na dzień 2 lipca 2015 r. przesłuchania świadków T. Ż. oraz W. O., a tym samym uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu; naruszenie art. 89 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej celem przesłuchania świadków T. Ż. i W. O.; naruszenie art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków J. O. oraz G. M., których zeznania miały znaczenie dla pełnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz właściwej i pełnej oceny zgromadzonego już w sprawie materiału dowodowego; naruszenie art. 40 § 2 K.p.a. poprzez niedoręczenie wydanych decyzji pełnomocnikowi skarżącej spółki lecz bezpośrednio stronie. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 19 września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniach decyzji, organ odwoławczy odwołując się do treści wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 58/07 stwierdził, że okoliczności (fakty) potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu należy uznać za udowodnione. Pogląd ten należy odnieść do każdego prawomocnego wyroku sądu, w tym nawet warunkowo umarzającego postępowanie karne. Wówczas należy przyjąć, że ustalenia co do faktów zawarte w sentencji prawomocnego wyroku sądu nie są przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie. Zatem w konsekwencji ustalenia te są wiążące dla organu administracji publicznej i w odróżnieniu od innych faktów nie podlegają weryfikacji w postępowaniu administracyjnym. Podniesiono, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne mimo, że nie jest wyrokiem skazującym, jest orzeczeniem stwierdzającym popełnienie przestępstwa. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że fakt popełnienia przez B. R. przestępstwa potwierdził Sąd Rejonowy Wydział Karny, wyrokiem z dnia 27 marca 2015r., w sprawie o sygn. akt [...], który postępowanie karne przeciwko niemu warunkowo umorzył na jednoroczny okres próby. Czyn wypełniający znamiona przestępstwa określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w zupełności odpowiada czynowi określonemu w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a w związku z art. 15 ust. 1 tej ustawy, a sprzedaż napojów alkoholowych osobie nietrzeźwej, wbrew obowiązującym zakazom stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W świetle powyższego za niecelowe uznano prowadzenie postępowania dowodowego co do faktu sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej i kontrola przez organ odwoławczy postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji co do tego faktu, bowiem w istocie zmierzałoby ono do zakwestionowania w postępowaniu administracyjnym prawomocnego wyroku sądu karnego. Zdaniem organu odwoławczego fakt naruszenia przepisów ustawy przez B. R. jako pracownika na stacji paliw A [...] jest bezsporny i stanowi dostateczną przesłankę cofnięcia udzielonych skarżącej spółce zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Na powyższe decyzje strona skarżąca wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonym decyzjom zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: • art. 138 § 1 pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez jego błędne zastosowanie; • art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1, 79 § 1, 80 i 89 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2015 r. poz. 1286 ze zm.). W uzasadnieniach skarg wskazano, iż okoliczność sprzedaży alkoholu G. M. przez pracownika skarżącej jest bezsporna. Jednak w ocenie strony skarżącej zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji nieprawidłowo zebrał i błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy przyjmując, iż pracownik skarżącej spółki w czasie sprzedaży alkoholu G. M. miał przekonanie lub wiedzę, że kupujący znajduje się w stanie nietrzeźwości. Zgodnie z zeznaniami sprzedających zachowanie kupującego nie wskazywało na to aby znajdował się w stanie nietrzeźwości. Według strony skarżącej organ nie ustalił na podstawie dowodów przeprowadzonych zgodnie z procedurą administracyjną, że zachowanie klienta w chwili zakupu alkoholu, który podał mu kasjer wskazywało na to, że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Powyższa okoliczność została przyjęta przez organ I instancji na podstawie wyroku Sądu Rejonowego Wydział Karny z dnia 27.03.20015r. w sprawie [...] warunkowo umarzającego postępowanie karne. Dlatego zdaniem skarżącej spółki w przedmiotowej sprawie zostały naruszone podstawowe zasady postępowania administracyjnego, nie zostało przeprowadzone w sposób rzetelny postępowanie dowodowe, zaś ocena zebranych dowodów przez oba organy była całkowicie dowolna, wybiórcza. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Postanowieniem na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Kr 35/17, III SA/Kr 36/17 i III SA/Kr 27/17 i postanowił prowadzić je dalej pod sygn. akt III SA/Kr 35/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty (w tym decyzje, postanowienia) nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), dalej jako: "P.p.s.a.". Jednocześnie zgodnie z art. 134 P.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że skargi są zasadne, albowiem zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadniało ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że z zasad wyrażonych w art. 15 i 138 K.p.a. wynika obowiązek organu administracji publicznej drugiej instancji ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy celem skontrolowania, czy działania podejmowane przez organ pierwszej instancji były prawidłowe. Celem postępowania odwoławczego nie jest sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji, lecz uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy w razie konieczności oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Istota dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. "Istota dwuinstancyjności polega nie tylko na wydaniu dwóch decyzji w sprawie przez organy obu instancji, ale też – a może przede wszystkim – na przeprowadzeniu dwóch postępowań, w których stronie umożliwiono udział"; zob. wyroki WSA w Krakowie z dnia 3 grudnia 2013 r., II SA/Kr 1024/13, LEX nr 1406972, oraz z dnia 17 kwietnia 2013 r., II SA/Kr 13/13, LEX nr 1325761; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1147/10, LEX nr 1083547). W wyroku z dnia 20 lutego 2014 r., IV SA/Po 1076/13, LEX nr 1433205, WSA w Poznaniu trafnie dostrzegł, iż "dla uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana nie wystarczy samo stwierdzenie, że w sprawie zapadły rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko na podjęciu dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada jej podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Chodzi zatem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, a w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (wyroki NSA: z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2720/11, LEX nr 1145626; z dnia 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, LEX nr 1081834; z dnia 21 kwietnia 2011 r., II FSK 1852/09, LEX nr 1081276). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że istota niniejszej sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia czy w postępowaniu dotyczącym cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz piwa organy administracyjne były związane wyrokiem karnym warunkowo umarzającym postepowanie, wydanym względem sprzedawcy, co do faktu sprzedania ww. napoju osobie, której zachowanie wskazywało, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, czy też okoliczność ta podlegała badaniu organów obu instancji, z godnie z wszelkimi zasadami postępowania administracyjnego. W realiach niniejszej sprawy organ pierwszej instancji zgromadził liczne dowody świadczące o fakcie sprzedaży przez pracownika skarżącej spółki napoju alkoholowego oraz piwa osobie, której zachowanie wskazywało, że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Były to min.: zeznania świadków w tym funkcjonariuszy Policji, pracowników stacji B, G. M., protokołu badania stanu trzeźwości kupującego alkohol, paragonu zakupu alkoholu czy nagrania z monitoringu. Jednym z tych dowodów był też ww. wyrok wydany względem sprzedawcy – B. R. Organ ten dokonał oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów i uznał, że świadczą one o sprzedaży alkoholu przez pracownika skarżącej spółki osobie której zachowanie wskazywało, że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Podkreślić jednak należy, że organ pierwszej instancji w toku gromadzenia materiału dowodowego dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenia art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 i art. 77 K.p.a. - poprzez niezawiadomienie skarżącej spółki o wyznaczonym na dzień 2 lipca 2015 r. przesłuchania świadków T. Ż. oraz W. O. oraz nie powiadomienie skarżącej o oględzinach nagrania z monitoringu, które odbyło się w dniu 29 czerwca 2015 r. Tym samym uniemożliwiono stronie czynny udział w postępowaniu. Z całą pewnością zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym jest jedną z podstawowych zasad, która powinna być bezwzględnie przestrzegana jako gwarancja przejrzystości i rzetelności działania organów administracyjnych. Odnośnie zarzucanego w skardze braku przesłuchania świadków J. O. i G. M., Sąd stwierdza, że organ pierwszej instancji zgodnie z wnioskiem pełnomocnika strony skarżącej skierował do nich wezwania do stawiennictwa w charakterze świadka, które to jednak okazały się bezskuteczne. Nie mniej jednak w decyzji organ pierwszej instancji nie odniósł się do tego faktu i nie zawarł jakiejkolwiek oceny w zakresie znaczenia braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania ww. świadków na ustalenia faktyczne w sprawie. Przechodząc natomiast do decyzji organu II instancji organ odwoławczy w jej uzasadnieniu stwierdził, że wobec istnienia prawomocnego wyroku karnego warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego względem B. R. niecelowe było prowadzenie postępowania co do faktu sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej. Zatem również jest niecelowa kontrola przez organ odwoławczy postepowania przeprowadzonego przez organ I instancji, co do tego faktu, gdyż zmierzałoby to do zakwestionowania w postepowaniu administracyjnym prawomocnego wyroku sądu karnego. Kwestia związania organu administracji prawomocnym wyrokiem karnym nie jest uregulowana w przepisach K.p.a. Zagadnienie to wielokrotnie było poruszane w orzecznictwie sądów administracyjnych i zarysowały się dwa odmienne stanowiska. Według pierwszego z nich okoliczności (fakty) potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, należy uznać za udowodnione i nie podlegają weryfikacji w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 58/07, wyrok NSA z 25 czerwca 1993 r., sygn. akt III SA/Kr 262/93, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Po 271/09). Pogląd ten został podzielony przez organ odwoławczy w związku z czym organ ten wydał rozstrzygnięcie bez weryfikowania postepowania w tym zakresie. Natomiast wedle drugiego poglądu, prezentowanego min. przez NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. II GSK 54/10 w obu postępowaniach (zarówno karnym jak i administracyjnym) znaczenie determinujące dla ich wyniku miało ustalenie faktu sprzedaży alkoholu osobom wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Nie oznacza to jednak zdaniem NSA możliwości pomijania, że postępowania te różniły się pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Odrębność tych postępowań przy uwzględnieniu barku podstawy normatywnej do przyjęcia związania w sprawie administracyjnej wyrokiem umarzającym warunkowo postępowanie karne oznacza, iż organy administracji publicznej nie były zwolnione, mimo wyroku w sprawie karnej, od przeprowadzania wszelkich dowodów mogących mieć znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności administracyjnej podmiotu innego niż obarczonego odpowiedzialnością karną. "Wyczerpujące postępowanie dowodowe, w granicach wynikających z k.p.a. było mimo wyroku zapadłego w sprawie karnej nie tylko dopuszczalne, ale i konieczne. Nakazu przeprowadzania wyczerpującego postępowania dowodowego (art. 7, 77 § 1 K.p.a.) z zachowaniem w nim także gwarancji procesowych dla strony tego postępowania nie można było też traktować jako zmierzającego (w ścisłym tego słowa znaczeniu) do podważenia wyroku w sprawie karnej, jak to przyjął organ I instancji. Nie jest rzecz jasna w mocy organu administracji publicznej kwestionowanie przyjęcia przez sąd karny popełnienia konkretnego przestępstwa, ale to zupełnie coś innego niż konieczność uwzględnienia samodzielności i niezależność organu administracji publicznej w przeprowadzaniu postępowania dowodowego". Orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w ww. wyroku i nie zgadza się z kierunkiem orzecznictwa NSA powołanym w zaskarżonej decyzji, przyjmującym przy zbiegu postępowań takim, jak w niniejszej sprawie brak możliwości po wydaniu wyroku w sprawie karnej odrębnego ustalania w postępowaniu administracyjnym istotnych dla jego wyniku faktów. Oczywiście organy administracji winny z należną powagą rozważyć okoliczność wydania wyroku w sprawie karnej oraz przeprowadzone w niej dowody, ale pozbawienie możliwości odrębnego ustalania istotnych faktów w postępowaniu administracyjnym nie ma podstawy w przepisach prawa (same zaś względy pragmatyczne nie mogą być w państwie prawnym uznane za wystarczające) gdyż prowadziłoby do złamania elementarnych zasad i gwarancji procesowych wynikających z omówionych już przepisów k.p.a. Stanowisko takie zostało również wyrażone w wyroku WSA w Kielcach z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt I SA/Ke 329/09 oraz w wyroku NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 841/08. Dodatkowo podkreślić należy, że związanie sądu administracyjnego prawomocnym wyrokiem karnym odnosi się jedynie do wyroków skazujących. Natomiast art. 11 P.p.s.a. nie dotyczy orzeczeń warunkowo umarzających postępowania ani do wyroków uniewinniających (patrz: Tadeusz Woś Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI - LexisNexis 2016, podobnie Bogusław Dauter, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI - LexisNexis 2011, Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V - LexisNexis 2011). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy przez przyjęcie, że "niecelowe było prowadzenie postępowania co do faktu sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej i kontrola przez organ odwoławczy postepowania przeprowadzonego przez organ I instancji co do tego faktu" dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To z kolei doprowadziło do nieuprawnionego przyjęcia przez organ odwoławczy, że fakt naruszenia przepisów ustawy przez B. R. jako pracownika na stacji paliw A jest bezsporny i stanowi dostateczną przesłankę cofnięcia udzielonych skarżącej spółce zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z prawomocnym wyrokiem skazującym, ale prawomocnym wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie. W konsekwencji Sąd zobligowany był uchylić zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wobec zaistniałego stanu rzeczy przedwczesne było zdaniem Sądu odnoszenie się do zarzutów skargi odnośnie naruszenia zasad postepowania i prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Sądu.