III SA/Kr 350/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w O. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 grudnia 2021 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O z dnia 27 lutego 2019 r. nr [...] zezwalającej Aptece [...] Sp. j. z siedzibą w O na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. L (dz. ewid. nr [...], [...] oraz [...]) w O do nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne nr [...] i [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniając, że strona skarżąca Stowarzyszenie Obywatelskie "[...]" z siedzibą w O złożyło wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej powyżej decyzji. Stowarzyszenie zarzuciło, że decyzja rażąco narusza prawo. Naruszenie to polega na zastosowaniu parametrów zjazdu indywidualnego do zjazdu publicznego, co skutkowało rażącym naruszeniem praktycznie wszystkich wymagań stawianych przez § 78 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i usytuowanie w zw. z § 113 ust. 7 i § 170 ust. 1 rozporządzenia. Stowarzyszenie wskazało, iż stosownie do § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Definicja oddziaływania skrzyżowania lub węzła została zawarta w § 3 pkt 9b rozporządzenia, a z dokonanych analiz dot. ul. L w O wynika, iż zjazd, na który udzielono zezwolenia, znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Nadto wskazano, iż naruszono § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia, gdyż pochylenie niwelety na ul. L w O wynosi ok. 6%. Jako dowód powołano pochodzący z marca 2020 r. dokument zatytułowany: Pomiary natężenia ruchu na skrzyżowaniu ul. L z al. T oraz ul. L z ul. P i ul. D wraz z analizą możliwości skomunikowania obszarów przyległych do istniejącego układu komunikacyjnego. Postanowieniem z dnia 2 września 2021 r. wszczęto postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O z dnia 27 lutego 2019 r. W toku prowadzonego postępowania Stowarzyszenie na dowód zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji powołało się na pismo skierowane przez Burmistrza Miasta i Gminy O do posła na Sejm RP Agnieszki Ścigaj oraz na Projekt zagospodarowania terenu sporządzony w lipcu 2019 r. przez inwestora, z którego wynika, że spadki podłużne na jezdni al. L w rejonie projektowanej galerii handlowej oscylują w granicy ok. 7%. Wskazało też, że uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji pismem z dnia 10 listopada 2021 r. wyjaśnił, iż nie zlecał pomiarów niwelety na ul. L i nie posiada szczegółowych danych w tej sprawie. SKO przechodząc do rozpoznania przedmiotowego strony skarżącej wyjaśniło, że decyzja z dnia 27 lutego 2019 r. określa - stosownie do art. 29 ustawy o drogach publicznych i § 78 rozporządzenia - parametry przewidziane dla zjazdu publicznego, co jednoznacznie wynika z jej sentencji. Wprawdzie w podstawie prawnej decyzji wskazano na § 79 rozporządzenia, ale - w świetle sentencji decyzji (rozstrzygnięcia) - należy to traktować jako oczywistą omyłkę pisarską. W rozstrzygnięciu bowiem jednoznacznie wskazano, że zjazd publiczny, o zezwolenie na lokalizację którego ubiegał się inwestor, musi spełniać wymagania z § 77 i § 78 rozporządzenia i parametry wynikające z tego przepisu zostały określone w decyzji. Zatem nie można przyjąć, iż istnieje "rzucająca się w oczy" sprzeczność pomiędzy treścią decyzji, a przepisem prawa stanowiącym de facto jej podstawę prawną, a co za tym idzie, że spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki przesądzające o rażącym charakterze naruszenia prawa. Kolegium zauważyło, iż powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że powołanie błędnej podstawy prawnej nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa, jeżeli podstawa prawna do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji de facto istnieje w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Kolegium podkreśliło, że rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w dacie wydania przedmiotowej decyzji, tj. w dniu 27 lutego 2019 r. nie zawierało definicji obszaru oddziaływania skrzyżowania lub węzła, definicję tę wprowadzono dopiero z dniem 13 września 2019 r. Punkty 9a i 9b w § 3 cyt. rozporządzenia zawierające definicje obszaru skrzyżowania i obszaru oddziaływania skrzyżowania zostały bowiem dodane rozporządzeniem z dnia 1 sierpnia 2019 r. zmieniającym rozporządzenie z 1999 r. i definicje te obowiązują od dnia 13 września 2019 r. Nie można zatem twierdzić, że decyzja rażąco narusza przepisy, które w dacie jej wydanie nie tylko nie obowiązywały ale nawet jeszcze nie istniały. Co do ewentualnego naruszenia § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia, to Kolegium stwierdziło, iż w dacie wydania decyzji organ I instancji nie posiadał szczegółowych danych na temat pochylenia niwelety na odcinku drogi, na którym ma być zlokalizowany zjazd publiczny. Informacje na temat podłużnego spadku jezdni na ul. L w O pojawiają się w później powstałych dokumentach i mają one charakter ogólny, nie odnoszą się do konkretnego odcinka drogi, na którym ma być lokalizowany zjazd i wskazują różne wartości tego pochylenia. Nie mogą więc stanowić podstawy do uznania, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Kolegium, fakty, które wynikają z powoływanych przez Stowarzyszenie dokumentów powstałych po wydaniu decyzji, a które istniały w dacie jej wydania i nie były znane organowi wydającemu decyzję, mogą stanowić podstawę do wznowienia z urzędu przez organ I instancji postępowania w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji SKO stwierdziło, że decyzja z dnia 27 lutego 2019 r. nie jest dotknięta wadą nieważności, natomiast można przyjąć, iż ewentualnie zaistniały podstawy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją. W skardze do WSA w Krakowie strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 78, § 113 ust. 7 i 170 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez brak uznania rażącej i oczywistej sprzeczności decyzji z wymogami określonymi ww. przepisami; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak uznania za rażące i oczywiste naruszenie podstawowych zasad gromadzenia dowodów w toku postępowania, a także zbierania przez Burmistrza Miasta i Gminy O materiału dowodowego, na podstawie którego nie znał de facto stanu faktycznego sprawy (nie wiedział czy wymogi określone w przepisie prawa materialnego zostały spełnione przez wnioskodawcę), a mimo to podejmował rozstrzygnięcie (orzekał). Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o: - dopuszczenie dowodu z: - zdjęcia znaku drogowego ostrzegawczego zamontowanego przez zarządcę drogi na skrzyżowaniu ulic L i al. T; - zdjęcia panoramicznego odcinka ul. L od skrzyżowania z ul. P i D do skrzyżowania z aleją T; - pisma z dnia 17 stycznia 2022 r. Urzędu Miasta i Gminy w O znak [...] wraz z książką drogi ul. L w O; - wniosku z dnia 18 stycznia 2022 r. o udostępnienie pełnej informacji publicznej w zakresie książki drogowej ul. L; - pisma z dnia 24 stycznia 2022 r. Urzędu Miasta i Gminy O wraz z dokumentacją dotyczącą stałej organizacji ruchu związanej z wykonaniem dodatkowego pasa ruchu na ul. L, będącego lewoskrętem na ul. P na okoliczność wykazania, iż zarządca dróg gminnych doskonale musiał sobie zdawać sprawę z dużego pochylenia dróg w obszarze ww. skrzyżowań (wg skarżącego zwrócić uwagę należy również na notoryjność faktu związanego z nazwą dzielnicy O, w której inwestor ubiegał się o udzielenie ww. zezwolenia, a mianowicie C, co w oczywisty sposób stanowiło dla urzędnika z Urzędu Miejskiego w O sygnał, iż jest to teren o ponad przeciętnym pochyleniu); - zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 28 marca 2022 r. strona skarżąca ustosunkowała się do złożonej przez organ odpowiedzi na skargę, podkreślając, że przepisy rozporządzenia obowiązujące w dniu wydawania decyzji jasno sprzeciwiały się możliwości wydania pozytywnego rozstrzygnięcia dla inwestora, a nadto dalsze funkcjonowanie w obrocie prawnym tej decyzji jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności, bowiem co potwierdzają niezależne audyty bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ww. decyzja generuje realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego. Z tego powodu negatywne skutki społeczno-gospodarcze generowane przez ww. decyzję również stanowią podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Uczestnik postępowania Apteka [...] Sp. j. z siedzibą w O nie zajął stanowiska w sprawie sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle ww. art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona pomimo nieuznania wszystkich jej zarzutów za zasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Kolegium postanowieniem z dnia 2 września 2021 r. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O z dnia 27 lutego 2019 r. nr [...] oraz dopuściło skarżące stowarzyszenie do udziału w tym postępowaniu. Stronami postępowania nieważnościowego są, co do zasady, te same podmioty, które były stronami postępowania pierwotnego, z uwzględnieniem ich ewentualnych następców prawnych i innych osób, które stosownie do art. 28 k.p.a. wykażą po swojej stronie istnienie interesu prawnego. Ze względu na cele statutowe skarżącego stowarzyszenia Kolegium prawidłowo uznało, że ma ono interes prawny w braniu udziału w przedmiotowym postępowaniu, co z kolei przesądziło o przysługiwaniu mu legitymacji do wniesienia skargi. Rozpoznając skargę, Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej oraz organu, że zgodnie z poglądem wyrażonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa administracyjnego, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy następuje wyraźne i niebudzące żadnych wątpliwości interpretacyjnych naruszenie przepisu prawa materialnego lub procesowego, przy czym nie może to być zwykłe, lecz kwalifikowane naruszenie, wywołujące ciężkie skutki w sferze stosunków materialno-prawnych. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w przypadku, gdy organ działał wbrew zakazowi lub nakazowi zawartemu w normie prawnej, a nie w przypadku rozbieżności w jej interpretowaniu. Kwalifikowane naruszenie przepisów prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego występuje, gdy w stanie prawnym niebudzącym żadnych wątpliwości wydaje się decyzję, której rozstrzygnięcie stanowi negację tych przepisów. Przyjęte jest, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Wskazuje się też, że skutki społeczno-gospodarcze mogą być traktowane jako kryterium kwalifikowania naruszenia prawa jako rażącego, jednakże przede wszystkim należy stwierdzić naruszenie prawa i dopiero ocenić je jako rażące przez pryzmat skutków prawnych wywołanych przez wadliwą decyzję. Odnosząc powyższe uwagi do nin. sprawy stwierdzić należy, że ze względu na wskazanie przez stowarzyszenie kilku naruszeń jako rażące naruszenia we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o lokalizację, Kolegium winno ustosunkować się do wszystkich czterech wskazanych przyczyn żądania nieważności tej decyzji, podczas gdy odniósł się do trzech, pomijając zarzut rażącego naruszenia § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 2016.124, dalej w skrócie: rozporządzenie). Zgodnie z tym przepisem wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Brak rozważenia wszystkich wskazanych przyczyn czyni zaskarżoną decyzję wadliwą. Organ weryfikując decyzję o lokalizacji zjazdu nie zbadał, czy organ wydając ją naruszył ww. przepis i to w sposób rażący, pomimo że porównanie obowiązującego przepisu prawnego dotyczącego ww. zakazu z rysunkiem zjazdu przedstawionym na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o lokalizacji zjazdu nie jest zabiegiem skomplikowanym. W toku postępowania nadzorczego organ orzekający opiera się na ustalonym już przez organ wydający badaną decyzję stanie faktycznym i co do zasady nie przeprowadza nowych dowodów. Wydając decyzję o zezwoleniu na lokalizację zjazdu organ oparł się na dokumentach przedstawionych przez inwestora, w tym mapę z rysunkiem projektowanego zjazdu oraz na przeprowadzonej wizji w terenie. Zdaniem Sądu, zestawienie § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia z treścią samej decyzji, a konkretnie jej załącznikiem (rysunkiem projektowanego zjazdu) w sposób prosty i wyraźny wskazuje, że wbrew zakazowi wynikającemu z ww. przepisu wyjazd na drogę publiczną (skręt w lewo na ul. L w stronę ul. P) zaprojektowano na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Wynika z tego, że już z przedstawionego przez inwestora projektu zjazdu, stanowiącego następnie załącznik do decyzji, nie było – w świetle jasnego zakazu z § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia - podstaw do uwzględnienia wniosku inwestora o zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów strony skarżącej, stwierdzić należy, że analiza przebiegu postępowania zwykłego zakończonego decyzją badaną w trybie nadzwyczajnym oraz argumentacji skargi spowodowała, że Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie mogłyby (gdyby nie rażące ww. naruszenie § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia) podważyć skutecznie prawidłowości zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Uzasadniając to stanowisko, wskazać jeszcze raz należy, że stwierdzenie nieważności jest instytucją umożliwiającą wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami. Sąd podkreśla przy tym, że dla dokonania oceny legalności decyzji w tym trybie ważny jest stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania. Wynika to ze specyfiki omawianego postępowania nadzorczego, którego celem jest wyłącznie ustalenie, czy dany akt jest dotknięty jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i w którym to organ nadzoru jest wyłącznie kontrolerem prawidłowości badanego aktu. Wynika to także z charakteru wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą bowiem tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. W konsekwencji, rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany był wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. W związku z powyższym Sąd uznał, że o ile treść decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa - § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia i charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, gdyż mogłaby doprowadzić do realizacji inwestycji naruszającej zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego zagrażającej życiu czy zdrowiu użytkowników drogi (stwierdzone naruszenie ma zatem znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a.), to co do pozostałych przyczyn nie można w sposób jasny i niedwuznaczny, na podstawie zestawienia decyzji i przepisu prawa, stwierdzić że jej treść pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisem prawa, a zatem stwierdzić rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak prawidłowo wskazało i uzasadniło SKO powołanie w decyzji (w jednym miejscu) błędnej podstawy prawnej nie jest rażącym naruszeniem prawa gdyż podstawa prawna do wydania decyzji na lokalizację zjazdu publicznego nie tylko istniała, ale z treści całej decyzji wynika, iż pomimo powołania na wstępie decyzji podstawy prawnej dla zjazdu prywatnego decyzja dotyczy lokalizacji zjazdu publicznego. Prawidłowo też Kolegium wskazało, że nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa, które w momencie wydania decyzji jeszcze nie obowiązywało. Chodzi o ustawową definicję obszaru oddziaływania skrzyżowania lub węzła (§ 3 pkt 9a i 9b rozporządzenia) wprowadzoną przez § 1 pkt 2b rozporządzenia z dnia 1 sierpnia 2019 r. (Dz.U.2019.1643) zmieniające nin. rozporządzenie z dniem 13 września 2019 r. Jedynie na marginesie można też wskazać, że wg audytu A. Piotrowskiego lokalizacja przedmiotowego zjazdu pomiędzy dwoma funkcjonującymi skrzyżowaniami jest "dyskusyjnym rozwiązaniem" (karta 93 akt adm.). Treść weryfikowanej przez Kolegium decyzji nie pozwala na stwierdzenie rażącego naruszenia prawa polegającego na niespełnieniu wymogu aby wyjazdu z drogi i wjazdu na nią nie sytuować na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4 %. W decyzji (zarówno w tekście jak i na załączniku - mapie) brak ustaleń w tym zakresie. Przeprowadzenie wizji w terenie, jak również znajomość przez zarządcę parametrów drogi publicznej ul. L przemawia wprawdzie za bardzo dużym prawdopodobieństwem naruszenia ww. przepisu, ale nie jest to kwestia oczywista. Z dokumentów, które pojawiły się po wydaniu decyzji, tj. dokumentu przedstawionego przez samego inwestora (Projekt zagospodarowania terenu z lipca 2019 r.) wynika, że niweleta tej ulicy wynosi ok 7%. Z kolei z audytu sporządzonego na zlecenie zarządcy drogi w dniu 20 października 2020 r. wynika że niweleta tej ulicy wynosi ok. 6 %. Z samej decyzji jednak nie wynika, jaki dokładny stopień nachylenia posiada odcinek drogi w miejscu zaprojektowanego zjazdu. Również we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (złożonym przez Burmistrza Miasta i Gminy O przed wnioskiem stowarzyszenia) zarządca nie wskazał jako przyczyny żądania nieważności przekroczenia dopuszczalnej niwelety określonej w § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia, a w piśmie z dnia 10 listopada 2021 r. wyjaśnił, iż nie zlecał pomiarów niwelety na ul. L i nie posiada szczegółowych danych w tej sprawie. Jest to naruszenie zasad postępowania administracyjnego (art.. 7, 77 kpa), ale naruszenie to nie jest jednoznaczne z rażącym naruszeniem zakazu z § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia skoro nie wynika z samej decyzji, ani nawet z dokumentów powstałych po jej wydaniu, jaki jest dokładny stopień nachylenia odcinka drogi w miejscu zaprojektowanego zjazdu. Również brak wystarczającego przeanalizowania spełnienia wszystkich warunków technicznych zaproponowanego zjazdu przez Burmistrza Miasta i Gminy O, w świetle wymogów z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności weryfikowanej przez Kolegium decyzji. Zarządca drogi znał bowiem (a przynajmniej z założenia powinien znać parametry drogi), dodatkowo przeprowadził wizję w terenie i uznał wniosek za uzasadniony. Jak wyżej wskazano postępowanie o stwierdzenie nieważności, ze względu na znaczenie zasady trwałości decyzji administracyjnych, nie może być innym rodzajem postępowania odwoławczego. Z kolei z samej decyzji (i poprzedzającego ją postępowania) nie wynika brak przeprowadzenia w ogóle analizy wniosku inwestora i załączonych do niego dokumentów. Brak uzasadnienia decyzji z dnia 27 lutego 2019 r. nie pozwala na poznanie ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy w zakresie niwelety drogi. Nie wiadomo zatem, czy organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń, czy też na podstawie przeprowadzonej wizji w terenie ustalił błędny stan faktyczny. Pomimo jednak podzielenia stanowiska Kolegium co do trzech omówionych przez nie naruszeń prawa jako niespełniających charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd uznał, że Kolegium błędnie oceniło badaną decyzję jako niewydaną z rażącym naruszeniem prawa ze względu na wskazane wyżej oczywiste i rażące naruszenie § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia. Ponadto wskazać należy, że upływ trzech lat od wydania weryfikowanej decyzji powodujący wygaśniecie zezwolenia, jeżeli w ciągu trzech lat od daty jego wydania zjazd nie zostanie wybudowany, nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania o stwierdzenie jej nieważności, ze względu na dalej idące skutki stwierdzenia nieważności, tj. od chwili wydania decyzji. Co do wniosków dowodowych strony skarżącej zawartych w skardze podnieść należy, że jak już wyżej wskazano, orzekanie – zgodnie z art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 133 p.p.s.a. Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy, nie uznając zgłoszonych dowodów uzupełniających z dokumentów za niezbędne do "wyjaśnienia istotnych wątpliwości" (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Ponownie rozpoznając sprawę SKO zobowiązane będzie do uwzględnienia wyżej przedstawionego stanowiska Sądu zgodnie z art.153 p.p.s.a.. Ze względu na naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt c w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2021.2095), orzekł jak w pkt l sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.