III SA/Kr 351/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2011 r. nr: [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej p o s t a n a w i a ustanowić dla E. D. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka W dniu 20 lutego 2012 roku w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie został złożony wniosek o przyznanie E. D. prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata z urzędu. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 roku oddalił skargę E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2011 r. nr: [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej. Z oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z 33-letnim synem P. D. Ich miesięczny dochód wynosi 1.210 zł i stanowi go renta socjalna P. D. w wysokości 540 zł, zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 150 zł i świadczenie opiekuńcze w wysokości 520 zł. Skarżąca nie dysponuje żadnym majątkiem. Swój wniosek o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni uzasadniła niepełnosprawnością i stanem zdrowia. Skarżąca cierpi na problemy z ciśnieniem, ma chorą wątrobę i nerki. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla wnioskodawcy i rodziny w świetle w/w przepisu należy rozumieć takie zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony, że nie byłaby ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie kwalifikowanego pełnomocnika. Winna ona zatem wykazać, że jej sytuacja majątkowa jest na tyle trudna, że nie może ona wygospodarować środków koniecznych na pokrycie wynagrodzenia pełnomocnika we własnym zakresie. Analizując sytuację materialną E. D. orzekający doszedł do przekonania, iż spełnia ona przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Wnioskodawczyni nie jest bowiem w stanie pokryć kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i syna. Źródłem utrzymania skarżącej i jej syna są: renta socjalna P. D. w wysokości 540 zł i renta socjalna P. D. w wysokości 540 zł, zasiłek pielęgnacyjny przyznany na P. D. w wysokości 150 zł i świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 520 zł przyznane skarżącej w związku z opieką nad synem. Łączny miesięczny dochód przypadający na dwie osoby wynosi zatem 1.210 zł, co oznacza, że na osobę w rodzinie przypada kwota 605 zł. Nie są to dochody wysokie zważywszy na aktualne ceny produktów żywnościowych, sanitarnych, czy też mediów oraz stan zdrowia wnioskodawczyni wymagający niewątpliwie ponoszenia kosztów zakupu lekarstw. Środki finansowe, które pozostają w miesiącu do dyspozycji skarżącej wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny. Skarżąca nie posiada przy tym żadnego majątku, przedmiotów wartościowych, ani oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności przychylono się do wniosku skarżącej i orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).