III SA/Kr 353/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Ł. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Starosta działając na podstawie art. 22 ust. 1 oraz art. 24 a ust. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 36 - § 38, § 45, § 46 ust. 2 pkt 2, § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz art. 104 K.p.a. orzekł o zmianie na podstawie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, wpisanej do ewidencji zasobu powiatowego w dniu 23 lipca 2012 r. pod numerem ewidencyjnym [...] dane w operacie ewidencyjnym prowadzonym dla obrębu ewidencyjnego D, jednostka ewidencyjna G, dotyczące: - danych ewidencyjnych określających położenie punktów granicznych i przebieg granicy ewidencyjnej działki nr [...] od strony działek nr [...] i nr [...]; - danych ewidencyjnych określających pole powierzchni działek oraz pole powierzchni użytków gruntowych w działkach ewidencyjnych nr [...], nr [...] i nr [...]; - oznaczyć w operacie ewidencyjnym wspólną granicę działki nr [...] z działkami nr [...] i [...] jako granicę sporną. W uzasadnieniu organ wskazał, że w 2009 r. została przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków dla obrębu D, gmina G. Granica pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] i nr [...], wobec występującego sporu granicznego została wykazana na podstawie graficznego przekartowania z mapy katastralnej w skali 1:2880. Jak wynika z wyjaśnień Starosty właściciele działek sąsiednich w trakcie ustalania przebiegu granic działek ewidencyjnych na gruncie we wrześniu 2009 r. nie poinformowali wykonawcy prac geodezyjnych, że w 1964 r. nastąpił podział nieruchomości, a granica podziału została tak poprowadzona, aby przechodziła przez istniejącą studnię. Ł. P. właścicielka działki nr [...] w trakcie wyłożenia operatu do wglądu złożyła uwagę, kwestionując przebieg granicy tej działki z działkami nr [...] i nr [...]. Uwaga ta ze względu na występujący spór graniczny nie została uwzględniona, o czym Starosta poinformował zainteresowaną pismem z dnia 4 marca 2010 r. Wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2010 r. M. P. domagał się aktualizacji danych ewidencyjnych w zakresie granicy pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta decyzją z dnia [...] 2011r. orzekł o aktualizacji operatu ewidencyjnego. Decyzja ta została przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Starosta ponownie rozpoznając wniosek stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wspólna granica działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] ma przechodzić przez istniejącą na gruncie studnię. Dane ewidencyjne określające położenie punktów granicznych i przebieg przedmiotowej granicy ewidencyjnej zawarte w opracowaniu geodezyjnym dotyczącym podziału p.gr.l.kat. [...] jak również dane zwarte w operacie podziału działki nr [...] nr [...] nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dlatego należało je pozyskać w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych, poprzedzonych ustaleniem przebiegu przedmiotowego odcinka granicy na gruncie. Z uwagi na istniejący spór, co do ustalenia przebiegu wspólnej granicy działki nr [...] z działkami [...] i nr [...] nie może być ona ustalona w postępowaniu ewidencyjnym a tym samym do czasu jej ustalenia w postępowaniu rozgraniczeniowym należy ją oznaczyć, jako granicę sporną. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Ł. P. domagając się jej uchylenia i wydania decyzji odmawiającej wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym tj. zaniechania dokonania korekty przebiegu granicy działki ewidencyjnych nr [...], nr [...] od strony działki nr [...], oraz przebiegu granicy działki nr [...] i nr [...] od strony działki nr [...], jak również zaniechanie dokonania zmiany powierzchni działek nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] oraz pola powierzchni użytków gruntowych. Organowi I instancji zarzucono obrazę przepisów postępowania tj. naruszenie przepisów art. 6, art.7,art.8,art.77§1orazart.80iart.107K.p.a.,obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie § 36, 37, 38 oraz § 45, § 46 i § 47 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, obrazę przepisów prawa materialnego poprzez podjęcie kroków zmierzających do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie rozgraniczenia gruntów wbrew przepisom art. 29 i nast. ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisom art. 152 i 153 kodeksu cywilnego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 31 stycznia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że przepis § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków określa rodzaje dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej stanowiącej podstawę wykazania w ewidencji gruntów i budynków przebiegu granic działek ewidencyjnych. Natomiast z § 37 wynika, że w razie braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie. Jednocześnie z § 45 wynika, że dane zawarte w operacie ewidencji gruntów i budynków mogą być aktualizowane poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Na mapie uzupełniającej w skali 1: 2880 wpisanej do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 7 października 1964 r. granica pomiędzy PGR [...] i [...] odpowiadająca granicy pomiędzy działkami [...] z [...] i [...] przebiega przez środek studni. Na kopii mapy ewidencyjnej wsi D w skali 1: 2880 potwierdzonej za zgodność z operatem ewidencji gruntów przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych Rejonowy Oddział w G, granica pomiędzy działkami [...] i [...] (poprzednie oznaczenie pgr [...] na mapie [...]) odpowiadająca granicy pomiędzy działkami [...] z [...] i [...] przebiega przez środek studni. Ustalenia te pozwoliły na przyjęcie, że w poprzedniej ewidencji gruntów opartej na mapie katastralnej w skali 1:2880 przedmiotowa granica przebiegała przez środek studni. Środek studni to pewny punkt graniczny, którego położenie nie mogło ulec zmianie a dane z pomiaru jego położenia na gruncie wykonanego w dniu 12 kwietnia 2011 r. powinny stanowić podstawę do opracowania mapy uzupełniającej z wykazem zmian gruntowych stanowiącej podstawę zaskarżonej decyzji Starosty. Natomiast wobec braku zgodnego wskazania przez właścicieli sąsiednich działek pozostałych punktów granicznych wyznaczających przebieg przedmiotowej granicy oraz braku w państwowym zasobie geodezyjnym danych spełniających wymogi obowiązujących standardów technicznych w zakresie geodezji i kartografii, granicę działki [...] z działkami [...] i [...] w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków należało oznaczyć, jako sporną, przechodzącą przez środek studni, której położenie zostało określone w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty z dnia [...] 2012 r. nie orzeka o zmianie granicy pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...], a wyłącznie o zmianach wynikających ze zmiany przebiegu granicy ewidencyjnej pomiędzy działką nr [...] z działkami [...] i [...], zatem wniosek o zaniechanie zmian wynikających również z ustalenia granicy działki nr [...] z ww. działką nr [...] jest chybiony. Z kolei zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują uzasadnienia. Z akt sprawy przesłanych przez organ pierwszej instancji, z którymi strony postępowania zapoznawały się w Starostwie przed wydaniem zaskarżonej decyzji wynika, że w zakresie granicy pomiędzy działkami [...] z działkami [...] i [...] Starosta zebrał materiał dowodowy od powstania tej granicy w wyniku podziału pgr [...] na pgr [...], [...] i [...] w 1964 r. Z materiału dowodowego wynika również, że Starosta brał też pod uwagę opracowania geodezyjno-kartograficzne biegłych sądowych do spraw toczących się przed Sądem Rejonowym: sygn. akt [...] i sygn. akt [...], a przede wszystkim zbadał dokumentację geodezyjno - kartograficzną z modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obręb D [...] włączoną do zasobu Starostwa Powiatowego w dniu 2 września 2011 r. i w dniu 27 grudnia 2011 r. na podstawie, której wykonawca prac geodezyjno-kartograficznych oparł sporządzenie mapy uzupełniającej z wykazem zmian gruntowych wpisanej do zasobu w dniu 23 lipca 2012 r. Przebieg przedmiotowej granicy został wykazany na podstawie dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonej z aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków zawierającej wykaz zmian gruntowych, dane do tej aktualizacji zostały pozyskane w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych przy uczestnictwie zainteresowanych stron prawidłowo zawiadomionych, natomiast z powodu stwierdzonego sporu granicznego przebieg tej granicy został przedstawiony wg stanu posiadania na gruncie zgodnie z treścią przepisu § 39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, z którego wynika iż "Spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji. W razie ich wystąpienia przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wskazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników stanu posiadania na gruncie". Z całości materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że postępowanie Starosty było prowadzone w zakresie ustalenia granic w trybie ewidencyjnym ze względu na przepisy art. 22 ust. 2 i art. 24 a ust. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Natomiast w związku z tym, że w trakcie tego postępowania przedmiotowa granica okazała się sporna, strony były przez Starostę informowane, że ustalenie spornych granic wymaga przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, w trybie przepisów art. 29 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Ł. P., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 i art. 107 K.p.a., a także naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji oraz ograniczenie się jedynie do oceny zasadności argumentacji podniesionej przez odwołującą się; - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów § 36, § 37, § 38, § 45, § 46 i § 47 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu autor skargi podniósł, że skoro Starosta przyjął, że granica uwidoczniona w poprzedniej ewidencji gruntów wskazana jest w oparciu o mapy, których wiarygodność oraz prawidłowość nie budzi wątpliwości, to nie było zasadnym zlecenie przeprowadzenia pomiarów geodezyjnych na gruncie. Z mapy zasadniczej sporządzonej w 1994 r. jednoznacznie wynika, że studnia w całości usytuowana jest na działce nr [...]. Wskazany na wyżej wymienionej mapie przebieg granicy został potwierdzony podczas dokonywania modernizacji ewidencji gruntów w 2009 r., o czym jednoznacznie świadczy treść znajdującego się w aktach protokołu z dnia 12 grudnia 2011 r. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że z uwagi na brak zgodnego wskazania granicy między działkami oraz treść § 38 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie ma podstaw do ustalenia granicy działek w sposób zobrazowany na mapie uzupełniającej linią koloru czerwonego (przez studnię). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd badał, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz, czy przepisy te prawidłowo zinterpretował. Kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Stosownie do art. 24 a ust. 1 cytowanej ustawy starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Dane zawarte w ewidencji mają charakter informacyjno-techniczny. Ewidencja rejestruje tylko stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a więc stany ustalane w innym trybie, lub przez inne organy orzekające. Rejestr ewidencji gruntów jest tylko odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego nieruchomości. Nie kształtuje on stanu prawnego a jedynie odzwierciedla, potwierdza stan powstały wcześniej. Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian regulują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: 1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3) dokumentacji architektoniczne - budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Z przepisów tych wynika, że inicjatywa wszczęcia postępowania w sprawie wymiany danych ewidencyjnych należy do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, tj. do starosty, bądź do podmiotów posiadających - zgodnie z regułą zawartą w art. 28 K.p.a. interes prawny we wszczęciu i prowadzeniu postępowania w przedmiocie aktualizacji danych ewidencyjnych. Treść § 46 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, iż poza przypadkami wymienionymi w tym przepisie, aktualizacja danych ewidencyjnych bez uprzedniego wniosku strony jest niedopuszczalna. Z kolei przepisy § 36, 37 i 38 rozporządzenia regulują kwestię wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych, wskazując na rodzaje dokumentacji stanowiącej podstawę wykazywania przebiegu granic (§ 36 ), oraz na sposób pozyskania danych dotyczących przebiegu granic w razie braku takiej dokumentacji. l tak przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w pierwszej kolejności - zgodnie z § 36 rozporządzenia - na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1/ w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2/ w celu podziału nieruchomości, 3/ w postępowaniu scaleniowymi wymiany gruntów, 4/ w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5/ na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, 6/ przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. Kolejne przepisy rozporządzenia, tj. § 37 i 38 regulują podstawę i tryb wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych w razie braku dokumentacji, o której mowa w § 36, lub w przypadku, kiedy dane zawarte w tej dokumentacji nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają standardom technicznym. W takich przypadkach dane dotyczące przebiegu granic pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie (§ 37), w trybie czynności, o których mowa w § 38 rozporządzenia. Z przytoczonych przepisów wynika, że koniecznym warunkiem otwierającym możliwość pozyskania danych dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych w drodze terenowych pomiarów geodezyjnych poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic na gruncie, jest stwierdzenie braku dokumentacji wymienionej w § 36 rozporządzenia lub stwierdzenie, że zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym. Z akt niniejszej sprawy wynika, że przy zakładaniu ewidencji w 2009 r. wykonawca prac geodezyjnych nie uwzględnił dokumentacji geodezyjno- kartograficznej znajdującej się w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, dotyczącej podziału dawnej parceli gruntowej nr [...] w 1964 roku, w wyniku, którego powstała granica pomiędzy przedmiotowymi działkami. Dokumentacja ta została wpisana do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 7 października 1964 r. Na mapie uzupełniającej (wpisanej do państwowego zasobu geodezyjnego w dnia 7 października 1964 r.) granica pomiędzy parcelą gruntu nr [...] i [...] odpowiadająca granicy pomiędzy działkami nr [...] z [...] i [...] przebiega przez środek studni. Ten stan rzeczy potwierdza również kopia mapy ewidencyjnej wsi D, potwierdzona za zgodność z operatem ewidencji gruntów przez Wojewódzkie biuro Geodezji i Terenów Rolnych Oddział w G. Zatem jednoznacznie z tego wynika, że w poprzedniej ewidencji gruntów przedmiotowa granica przebiegała przez środek studni. Organy orzekające w sprawie brały również pod uwagę opracowania geodezyjno – kartograficzne stworzone przez biegłych sądowych na potrzeby spraw toczących się przed Sądem Rejonowym o sygn. akt [...] i sygn. akt [...]. Aktualizacja danych ewidencyjnych nastąpiła zgodnie z § 36 cytowanego rozporządzenia na podstawie opracowania geodezyjno – kartograficznego wpisanego do zasobu geodezyjnego Starosta Powiatowego w dniu 23 lipca 2012 r. nr [...] oraz postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organ I instancji, w trakcie którego ocenił on wymienioną dokumentację geodezyjną. Co więcej organy prowadzące postępowanie wykazały również, że dane zawarte w dokumentacji podziałowej z 1964 r. nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym i dlatego wykonanie terenowych pomiarów geodezyjnych stało się koniecznością. Na podstawie mapy podziałowej z 1964 r. wskazano, że granica przebiega przez środek studni. Jednakże z powodu sporu nie udało się ustalić pozostałych punktów granicznych wyznaczających przebieg granicy i granicę pomiędzy działkami nr [...] i [...] z działką nr [...] w operacie ewidencji gruntów i budynków uznano za sporną. Dlatego też zarzuty zawarte w skardze, a dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego należy uznać za nieuzasadnione. Organy orzekające w sprawie właściwie zinterpretowały i zastosowały przepisy rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Jednoznacznie wykazały, że zaszła konieczność aktualizacji danych ewidencyjnych określających położenie punktów granicznych i przebieg granicy działki nr [...] od strony działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...]. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 i art. 107 K.p.a. wskazać należy, że są one nieuzasadnione. Ogólna zasada prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 K.p.a. została sprecyzowana w art. 77 § 1 K.p.a., a gwarancje w nim zawarte regulują postępowanie dowodowe, określając, iż organ administracji publicznej jest obowiązany podjąć czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego, a następnie go rozpatrzeć. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć "uwzględnienie wszystkich dowodów mających znaczenie dla sprawy". Natomiast podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Przyjęcie tej koncepcji uzasadnia to, by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami, co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów. Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według własnego widzi mi się. Swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu (patrz: Iserzon, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, s. 155). Jeżeli organ administracji państwowej uzasadnił przekonywująco rozbieżności, nie można z tego powodu podważyć jego stanowiska. Z akt sprawy bezspornie wynika, że Starosta zebrał materiał dowodowy od momentu powstania granicy w wyniku podziału parceli gruntowej nr [...] na parcele gruntowe nr [...], [...] i [...] w 1964 roku. Ponadto organy orzekające w sprawie zbadały dokumentację geodezyjno – kartograficzną z modernizacji operatu włączoną do zasobu Starostwa Powiatowego w dniu 2 września 2011 r. oraz w dniu 27 grudnia 2011 r., na podstawie, której sporządzono mapę uzupełniającą z wykazem zmian gruntowych, wpisaną do zespołu w dniu 23 lipca 2012 r. W realiach niniejszej sprawy nie można, zatem zarzucić organom orzekającym w sprawie uchybień procesowych, które mogłyby rzutować na prawidłowość wydanych decyzji. Skoro zarzuty skargi nie mogły spowodować jej uwzględnienia, a Sąd nie stwierdził w ramach przeprowadzonej kontroli innych uchybień wyczerpujących podstawy uwzględnienia skargi, określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalić.