III SA/Kr 356/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek spr. Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] Nr : [...] w przedmiocie kary pieniężnej I . uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji , II. orzeka , że uchylone decyzje nie mogą być wykonane , III zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego kwotę 75 ( siedemdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] na terenie dworca autobusowego przy ulicy B. w K. funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę autobusu marki [...] rej. [...] kierowanego przez P. W. W protokole kontroli stwierdzono, że kierowca, a zarazem właściciel autobusu nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, że kierowca był nietrzeźwy oraz to, że miejscem przeznaczenia było miasto B. W toku postępowania P. W. odmówił składania wyjaśnień natomiast przesłuchano funkcjonariusza policji P. L. przeprowadzającego kontrolę, który zeznał, że z polecenia dyżurnego udał się na ulicę B. w K. w celu przeprowadzenia kontroli autobusu wyjeżdżającego na wycieczkę do G. Po przyjeździe pod wskazany adres autobusu jeszcze nie było, autobus podjechał około godziny 3.50 wjeżdżając na peron [...] górnego parkingu dworca autobusowego. Na przyjazd autobusu oczekiwało ponad dziewięć osób, które udawały się na zagraniczną wycieczkę. W rozmowie z oczekującymi pasażerami dowiedział się, że udają się na wycieczkę do G. Po podjechaniu autobusu na peron podszedł do kierowcy w celu przeprowadzenia kontroli. Podczas kontroli P. W. przyznał, że nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego osób a kontrolujący stwierdził, że kierujący znajdował się w stanie nietrzeźwości. Komendant Miejski Policji decyzją z dnia [...] nałożył na P. W., karę pieniężną w wysokości 8 000 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez licencji na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym w związku z L.p.1.1. załącznika do ustawy. Od powyższej decyzji P. W. złożył odwołanie wskazując skarżącego Z. F. jako przedsiębiorcę wykonującego przedmiotowy transport osób, przedstawiając zawarte pomiędzy przedsiębiorcami w dniu [...] : umowę dzierżawy pojazdu, umowę o dzieło, rachunek z dnia 5.08.2006 r. za wykonanie pracy przez P. W. na rzecz firmy P. O. A. - Z. F. Wojewódzki Komendant Policji decyzją z dnia [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, iż podmiotem wykonującym transport drogowy osób była firma P. O. A. - Z. F. W trakcie ponownego postępowania przesłuchano w charakterze strony Z. F., który stwierdził, że prowadzi od 12 lat działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu transportu drogowego osób na wykonywanie której uzyskał licencję. Przyznał, że zawarł umowę dzierżawy przedmiotowego autobusu i umowę o dzieło z P. W. na wykonywanie przez niego transportu jako podwykonawcą, czego powodem była awaria autobusu należącego do skarżącego a chcąc wywiązać się z umów musiał pilnie znaleźć pojazd zastępczy. P. W. miał wykonać przewóz osób na trasie K. - B., czego nie wykonał, ponieważ został zatrzymany przez policję za jazdę po pijanemu. Pojazdu nie zgłosił do licencji, ponieważ nie był świadom tego obowiązku i myślał, że posiadana licencja jest wystarczająca. Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Policji nałożył na skarżącego Z. F. jako przedsiębiorcę, karę pieniężną w wysokości 8 000 zł. za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym w związku z L.p.1.2. załącznika do ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przeprowadzono kontrolę autobusu kierowanego przez P. W. i stwierdzono, że kierujący na trasie K. – B. miał przewieźć 13 osób, które udawały się na wycieczkę. Skarżący złożył wyjaśnienia przedstawiając dokumenty, jakie wymagane są od przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy osób i potwierdził fakt zatrudnienia wraz z pojazdem P .W. Przedsiębiorca wynajmujący autobus nie dopełnił obowiązku zgłoszenia do licencji autobusu i wykonywał transport drogowy osób pojazdem niezgłoszonym do licencji. Z. F. złożył odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że licencji na transport drogowy osób udziela się przedsiębiorcy i nie jest ona udzielana na określony pojazd. Przedsiębiorca zobowiązany jest jedynie do wskazania we wniosku o udzielenie licencji iloma i jakimi pojazdami dysponuje. Lista pojazdów nie zostaje uwidoczniona w licencji. Z dniem [...] (umowa dzierżawy) zmienił się stan pojazdów, jakimi skarżący dysponował. Zgodnie z art. 14 ustawy o transporcie drogowym skarżący miał 14 dni na dokonanie stosownego zgłoszenia. Kontrola została przeprowadzona w dniu [...] i na zgłoszenie pojazdu miał skarżący jeszcze 13 dni. Nie jest, więc zasadnym karanie za niezgłoszenie danych przed upływem ostatecznego terminu do ich zgłoszenia. Jedynie gdyby dane ulegające zmianie byłyby uwidocznione w licencji wtedy skarżący byłby zobowiązany do wystąpienia wcześniej ze stosownym wnioskiem o ich zmianę. Zarzucił również, że został ukarany karą pieniężną jaka jest przewidziana za brak licencji, podczas gdy licencję posiadał, a jedynie pojazd kontrolowany nie był zgłoszony we wniosku o udzielenie licencji a ustawa i załącznik do niej kary za takie przewinienie nie przewiduje. Do odwołania skarżący dołączył m.in. kopię licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydaną przez Starostwo Powiatowe dla przedsiębiorcy Z. F., ważną od dnia [...].2003 r. do dnia [...].2053 r. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że kontrola związana była z wyjazdem grupy podróżnych na wycieczkę zagraniczną do G. Podczas kontroli dokumentów kontrolowany nie okazał policjantowi wymaganej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, bądź w przypadku przewozu grupy podróżnych do G. licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Do wniosku o udzielenie licencji dołącza się między innymi wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopią krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi - art. 8 ustawy. Dlatego też zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Warunek ten nie został spełniony przez skarżącego, ponieważ przedmiotowy pojazd nie został zgłoszony do posiadanej przez skarżącego licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, co skarżący potwierdził w protokole przesłuchania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Dotyczy to, więc, również zgłoszenia pojazdu do licencji. Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z w/w przepisem strona ma 14 dni na zgłoszenie pojazdu do licencji, jednak do czasu zgłoszenia pojazdu, nie może tym pojazdem wykonywać przewozów. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tejże ustawy podlega karze pieniężnej. Stąd też na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy uprawnieni do kontroli, którymi są między innymi funkcjonariusze policji, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem (tj. przedsiębiorcę) karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że nałożona kara pieniężna była zgodna z obowiązującymi przepisami. Z. F. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia. Podniósł, że w przekonaniu skarżącego decyzja nie powołuje podstawy prawnej zgodnie z art. 107 k.p.a. i nie można stwierdzić jednoznacznie, czy poza przytoczeniem art. 138 k.p.a., a więc przepisu o charakterze procesowym, organ podał przepisy o charakterze materialnym dotyczącym rozstrzyganej sprawy. Zdaniem skarżącego tak sformułowane wyrzeczenie sugeruje raczej, że organ II instancji działał wyłącznie na podstawie art. 138 k.p.a., jako organ o charakterze kontrolnym, a nie merytorycznie, do czego zobowiązują zasady postępowania drugoinstancyjnego. W związku z powyższym zdaniem skarżącego, w zaskarżonej decyzji nie została podana podstawa prawna, co stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skarżący nie wie w oparciu o jakie przesłanki została nałożona kara i musi domyślać się na podstawie jakich przepisów orzekał organ II instancji, pomimo tego, że istnieje załącznik do ustawy o transporcie drogowym, z którego wynikają poszczególne naruszenia i konkretna wysokość kar za dane naruszenie. Trudno, więc w oparciu o art. 92 ustawy stwierdzić, czy organ wydał prawidłową decyzję, za co został skarżący ukarany i czy na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego da się ocenić jego zachowanie jako naruszenie opisane w ustawie i zagrożone karą, wreszcie czy wymiar kary został dokonany w prawidłowej wysokości. Ponadto podniósł, że przepisy ustawy odnoszą się tylko i wyłącznie do kierowcy, który w momencie kontroli wykonuje faktycznie transport drogowy, że P. W. nie był w trakcie wykonywania transportu, ponieważ autobus którym miał kierować, jeszcze nie ruszył z miejsca odjazdu, który to odjazd został udaremniony przez kontrolującego. Nie doszło, więc faktycznie do przejazdu pojazdem bez wymaganych dokumentów i do naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że transport miał być wykonywany do G., co było nieprawdą i nie wiadomo na podstawie jakich okoliczności to ustalono oraz, że organ II instancji pozostaje w przekonaniu, że skarżący nie posiada licencji na prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób a z materiału dowodowego wynika, że posiada on stosowną licencję. Z art. 11 ustawy o transporcie drogowym wynika, że dane dotyczące pojazdów wykorzystywanych do przewozu nie są wpisywane do licencji, chyba, że jest to taksówka. Do przedmiotowej licencji nie jest nawet dołączana lista z wykazem tych pojazdów, licencja nie obejmuje, więc konkretnego pojazdu (chyba, że jest to taksówka - art. 6 ust. 4 ustawy), ale uprawnia przewoźnika do wykonywania na jej podstawie działalności gospodarczej. Jeśli więc zmiany dotyczą okoliczności, które nie są wpisywane do licencji, to obowiązkiem przewoźnika jest jedynie zgłoszenie ich na piśmie w terminie 14 dni właściwemu organowi. Żaden przepis nie zawiera zakazu wykonywania przejazdu pojazdem, który nie został jeszcze zgłoszony organowi. W przekonaniu skarżącego przepis 1.2 załącznika do ustawy o ruchu drogowym dotyczy tylko i wyłącznie taksówek, gdyż tylko przy dokonywaniu przewozu taksówką należy zgłosić konkretny pojazd do licencji. W każdym innym przypadku nie może być mowy o "dokonywaniu zgłoszenia do licencji", gdyż dane o pojeździe nie są do tej licencji wpisywane. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. W szczególności wskazał, że transport miał być wykonany w ramach działalności gospodarczej skarżącego Z. F., który w związku z tym ponosi odpowiedzialność za stwierdzone nieprawidłowości. Ustalono, bowiem, że nie zgłosił on organowi wydającemu licencję wykonywania transportu samochodem wynajętym od P. W., co stanowi naruszenie opisane w pkt 1.2 załącznika do ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym, określającego rodzaje naruszeń i wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. Nie ma racji skarżący, że z treści art. 14 ust. 1 ustawy można wyprowadzić uprawnienie do wykonywania transportu drogowego pojazdem niewskazanym we wniosku o wydanie licencji przez okres 14 dni, gdyż taki czas przewiduje przepis na zgłoszenie zmian danych zawartych we wniosku o wydanie licencji. Zmiana danych nie może być rozumiana, jako zmiana przez przedsiębiorcę warunków, na jakich licencja została wydana i możliwość wykonywania transportu wbrew tym warunkom przez okres 14 dni. Zmiana danych określonych w art. 8 ust. 3 pkt. 8 ustawy o transporcie drogowym, do którego odsyła art. 14 ust. 1 mogłaby, więc oznaczać, co najwyżej zmianę numerów rejestracyjnych pojazdów wymienionych w wykazie do wniosku, zmian w dokumentach dopuszczających te pojazdy do ruchu, wreszcie zmian tytułu prawnego do tych pojazdów. Nie może jednak chodzić o taką zmianę okoliczności wykonywania transportu, która podlega ocenie organu wydającego licencję i od której zależy rozstrzygnięcie w tym przedmiocie. Interpretacja przyjęta przez skarżącego przeczyłaby sensowi przepisów ustawy o transporcie drogowym, skoro przedsiębiorca mógłby przez okres 14 dni wykonywać transport w okolicznościach innych niż zgłoszone we wniosku, albo też mijałoby się z sensem art. 14 ust. 1, gdyby przedsiębiorca wynajmował innych przewoźników jako podwykonawców na okresy czasu krótsze niż 14 dni, odkładając obowiązek zgłoszenia o tym organowi wydającemu licencję na ostatni dzień okresu, o którym mowa w art. 14 ust. 1, tj., gdy przewóz został już wykonany, a więc umowa z podwykonawcą już wygasła. Prowadziłoby to do całkowitej i niepodlegającej kontroli dowolności w wyborze środków transportu przez przedsiębiorców posiadających licencje. Nie ma przy tym znaczenia, że na samym formularzu licencji nie wpisuje się rodzajów pojazdów, jak np. w licencjach dla taksówkarzy. W momencie kontroli P. W. przystąpił już do wykonywania transportu, ponieważ podjechał w umówione miejsce po oczekujących tam pasażerów i tylko podjęte czynności kontrolne uniemożliwiły mu dalsze kierowanie pojazdem, już z pasażerami wewnątrz. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego podstawy prawnej decyzji organu II instancji stwierdził, że nawet jej niepełne przytoczenie, zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wpływa na ważność decyzji. Podstawa prawna nałożenia kary została zresztą szczegółowo omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w związku z czym twierdzenie skarżącego, że nie wie, za jakie naruszenie został ukarany, nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie w pełni w uwzględnieniu zarzutów w niej podniesionych a organy naruszyły prawo w zakresie poniżej wskazanym. Zgodnie z treścią art. 7 i 77 kpa obowiązkiem organu jest zachowanie zasady prawdy obiektywnej i zasady wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu transportu drogowego osób, na którą uzyskał w dniu [...] 2003 r. licencję ważną do [...] 2053 r. Skarżący jako przedsiębiorca w związku z awarią należącego do niego samochodu, zawarł w dniu [...] z P. W. umowę dzierżawy przedmiotowego autobusu a także umowę o dzieło na podstawie której P. W. zobowiązał się do wykonania pracy kierowcy tego autobusu, związanej z przewozem osób w firmie skarżącego . W chwili kontroli przedmiotowego pojazdu przez funkcjonariuszy policji w dniu [...], pojazd znajdował się na terenie dworca autobusowego skąd miał zabrać oczekującą tam grupę osób, co nie nastąpiło, ponieważ funkcjonariusze policji przystąpili do kontroli ujawniając, że kierowca nie posiadał licencji oraz, że jest nietrzeźwy. Z protokołu kontroli wynika ponadto, że kierowca miał przewozić oczekujące osoby z K. do B. Z protokołu przesłuchania w charakterze świadka policjanta P. L. wynika, że kontrola dotyczyła autobusu wyjeżdżającego na wycieczkę do G. Z zeznań skarżącego wynikało, że P. W. miał wykonać przewóz osób wydzierżawionym przez skarżącego samochodem na trasie K.- B. Z zeznań tych wynika także, że przewóz miał być wykonany na zlecenie biura podróży. Zdaniem Sądu z tak ustalonego stanu faktycznego wynikało, więc, że przyjazd przedmiotowym autobusem kierowanym przez P. W. na teren dworca autobusowego, w umówione miejsce, po oczekujących tam pasażerów, był podjęciem i wykonaniem działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego osób wymagającym zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 ze zm.) uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy lub międzynarodowego transportu drogowego w rozumieniu art. 4. ust. 2 ustawy. Należy, bowiem zauważyć, że zgodnie z treścią art. 4 ustawy o transporcie drogowym użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) krajowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) międzynarodowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Funkcjonariusze policji przystępując do kontroli uniemożliwili dalsze wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego osób, dlatego, że kierujący pojazdem był nietrzeźwy, początkowo także uznając, że kierujący nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego. Skarżący posiadał jednak licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego i dlatego niezbędnym było wyjaśnienie czy licencja ta była wystarczającą w odniesieniu do tego czy było to wykonywanie transportu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej czy też jazda pomiędzy miejscem początkowym i docelowym odbywała się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Tej okoliczności organy sprawę rozstrzygające z naruszeniem powyżej wskazanych zasad postępowania nie wyjaśniły, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie, bowiem ustalenia, że było to wykonywanie krajowego transportu drogowego należało rozważyć czy posiadana przez skarżącego licencja była wystarczająca. Odmienne ustalenie, że było to wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego skutkowałoby potrzebą rozważenia braku stosownej licencji. Ponadto organ powinien także rozważyć obowiązek posiadania i okazywania przez kierowcę podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego m.in. wypisu z licencji, co wynika z treści art. 87 ust.1 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego też jedynie na marginesie w odniesieniu do zarzutów skargi należy zauważyć, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy na mocy uprawnienia administracyjnego ponosi - z podmiotowego punktu widzenia -przedsiębiorca i jego organy. Także za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności się posługuje - niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (także, co do obowiązku wyposażenia kierowcy w dokumenty wymienione w art. 87 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym). Wykładnia językowa i celowościowa przepisów zmierza do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.11.2004 r., sygn. akt VI SA/Wa 1486/05, LEX nr 213461). Ponadto oczywiście niezasadne było przyjęcie przez organy obu instancji, że naruszenie polegało na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Zgodnie, bowiem z treścią art. 14 ust 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić o zmianę licencji (ust. 2). Treść tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że dotyczy sytuacji niedających się przewidzieć uprzednio np. awarii samochodu a ustawodawca określił dla przedsiębiorcy 14 dniowy termin na zgłoszenie innego samochodu użytego do wykonywania transportu drogowego aniżeli samochód wskazany we wniosku o udzielenie licencji. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wniosek o udzielenie licencji powinien zawierać rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy). Zgodnie z kolei z treścią art. 11 ust. 1 ustawy - w licencji określa się w szczególności: 1) numer ewidencyjny licencji; 2) organ, który udzielił licencji; 3) datę udzielenia licencji; 4) podstawę prawną; 5) przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres; 6) zakres transportu drogowego; 7) rodzaj przewozów; 8) oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówką; 9) czas, na jaki udzielono licencji. Licencja nie zawiera, więc informacji o tym, jakim konkretnie pojazdem transport będzie wykonywany a powyższy przepis w ust. 3 jedynie stwierdza, że organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Zmiana dołączonego do wniosku o udzielenie licencji wykazu pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów- również dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nimi, którą to zmianę przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, nie później niż 14 dni od jej powstania, nie wymaga zmiany licencji. Nie można uznać zdarzenia polegającego na wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji za naruszenie ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym gdy jego wykonywanie takim pojazdem nastąpiło przed upływem 14 dniowego terminu określonego przepisem art. 14 ust. 1 ustawy. Zgodnie, bowiem z treścią art. 14 ust 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić o zmianę licencji (ust. 2). Nie jest, więc trafna interpretacja przepisu art. 14 ust 1 i 2 ustawy, że wprawdzie przewoźnik ma 14 dni na zgłoszenie pojazdu, jednak do czasu zgłoszenia nie może tym pojazdem wykonywać przewozów. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustanawia sankcje za naruszenie przepisów prawa w nim wymienionych. Stanowi normę penalizującą określone zachowania. W odniesieniu do przepisów o takim charakterze istnieje zakaz stosowania wykładni rozszerzającej dopuszczającej możliwość karania także w sytuacjach, które wprost nie zostały wymienione w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Przepisy sankcjonujące pewne zdarzenia należy interpretować ściśle, zgodnie z ich literalnym brzmieniem. Nałożenie kary pieniężnej na podstawie analizowanego przepisu za naruszenie innych aktów prawnych, niż te, które zostały w przepisie wskazane, naruszałoby zasadę nullum crimen sine lege i oznaczałoby rażące naruszenie prawa (wyrok NSA z dnia 2006.10.20, I OSK 1359/05, LEX nr 281285). W niniejszej sprawie wprawdzie nie nałożono kary pieniężnej na podstawie wskazanego przepisu za naruszenie innych aktów prawnych, niż te, które zostały w przepisie wskazane, ale niewątpliwie nałożono karę pieniężną za zdarzenie, które nie stanowiło naruszenia ustawy a więc dokonano niewłaściwej subsumcji częściowo prawidłowo ustalonego stanu faktycznego do przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym z naruszeniem prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważa wątpliwości Komendanta Wojewódzkiego Policji podniesione w odpowiedzi na skargę, że może doprowadzić do niepodlegającej kontroli dowolności w wyborze środków transportu przez przedsiębiorców posiadających licencje, sytuacja w której przedsiębiorca mógłby przez okres 14 dni wynikający z art. 14 ust. 1 wykonywać transport w okolicznościach innych niż zgłoszone we wniosku, albo też, gdyby przedsiębiorca wynajmował innych przewoźników jako podwykonawców na okresy czasu krótsze niż 14 dni, odkładając obowiązek zgłoszenia o tym organowi wydającemu licencję na ostatni dzień tego okresu, tj., gdy przewóz został już wykonany, a więc umowa z podwykonawcą już wygasła. Zdaniem Sądu wątpliwości te dotyczą jednakże trafności przyjętego rozwiązania ustawowego i poprawności legislacyjnej co pozostaje poza kontrolą Sądu. Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym, które miało wpływ na wynik sprawy a także przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a oraz c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny ponownie rozważyć zebrany w sprawie materiał dowodowy uzupełniając go w niezbędnym zakresie, uwzględniając powyższą ocenę prawną i wskazania (art. 153 w/w ustawy). Zgodnie z art. 152 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.