III SA/Kr 360/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 marca 1996r. Nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] 1994r. Nr [...] Prezydent Miasta nakazał K. A. opuścić i opróżnić z osób i rzeczy lokal nr [...] w budynku przy ul. G w K i przeprowadzić się do lokalu nr [...] w budynku przy ul. P w K, pod rygorem zastosowania administracyjnych środków przymusu na koszt i ryzyko zobowiązanej. Po rozpatrzeniu odwołania I. N., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 1994r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 1994r. Nr [...]. Po wznowieniu postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 1996r. Nr [...] uchyliło swoją decyzję z dnia [...] 1994r. Nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 1994r. Nr [...]. Równocześnie Kolegium umorzyło postępowanie w sprawie przekwaterowania K. A. z lokalu nr [...] w budynku przy ul. G w K do lokalu nr [...] w budynku przy ul. P w K. Po rozpatrzeniu wniosku K. A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 marca 1996r. Nr [...] uchyliło swoją decyzję z dnia [...] 1996r. Nr [...] oraz odmówiło uchylenia swojej decyzji z dnia [...] 1994r. Nr [...] i decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 1994r. Nr [...]. I. N. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie (obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 marca 1996r. Nr [...]. W dniu [...] 1996r. I. N. zmarła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona 14 maja 1996r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. Przedmiotem postępowania objętego skargą był nakaz przekwaterowania K. A. z lokalu nr [...] w budynku przy ul. G w K do lokalu nr [...] w budynku przy ul. P w K, w którym mieszkała skarżąca I. N. Wydane w niniejszej sprawie decyzje: Prezydenta Miasta z dnia [...] 1994r. Nr [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 1994r. Nr [...] i z dnia [...] 1996r. Nr [...] zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1983r. nr 11, poz. 55 z późn. zm.). Ustawa ta utraciła moc na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998r. nr 120, poz. 787 z późn. zm.). Również i ta ustawa już nie obowiązuje – została uchylona przez ustawę z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005r. nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Aktualnie obowiązująca regulacja prawna, to jest przytoczona ustawa z 2001r. o ochronie praw lokatorów nie przewiduje możliwości orzekania przez sądy administracyjne o opróżnieniu i opuszczeniu lokalu mieszkalnego. Sądami właściwymi w tych sprawach są obecnie sądy powszechne. Wobec powyższego należy uznać, że postępowanie niniejsze stało się bezprzedmiotowe, co stanowi przesłankę umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto należy wskazać, że przedmiot postępowania dotyczył przesłanek wynikających ze wspólnego zamieszkiwania K. A. w lokalu najemcy I. N., związany więc był ze stosunkiem prawnym najmu lokalu przez I. N. Uprawnienia wynikające z najmu nie podlegały dziedziczeniu, a zatem należy stwierdzić, że przedmiot niniejszego postępowania odnosił się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłej skarżącej. Jak wynika z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.