III SA/Kr 369/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak – Sudyka Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 stycznia 2020 r. ([...]) w przedmiocie przyznania świadczenia "dobry start" skargę oddala Zaskarżoną przez J. W. (zwanego dalej skarżącym) decyzją z dnia 17 stycznia 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – zwanej dalej w skrócie k.p.a.) i § 3 pkt 4 litera a 2, § 3 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" ( Dz. U. z 2018 r., poz. 1061, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] 2018 r. nr [...] odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia dobry start na dziecko J. W. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2018 r.(data wpływu do organu 4 września 2018 r.) skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta o przyznanie świadczenia dobry start na dziecko J. W. Organ pierwszej instancji - Prezydent Miasta - decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] odmówił przyznania skarżącemu świadczenia dobry start na dziecko J. W. W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent wskazał, że zgodnie z § 30 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, które faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Podniósł w szczególności organ pierwszej instancji, że w myśl § 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" świadczenie to przysługuje osobom, o których mowa w § 4 ust. 1 w wysokości 300 zł. W przypadku, gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia dobry start ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego świadczenia dobry strat. W wyniku dokonanych ustaleń i analizy wyroku Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt [...] organ stwierdził, że skarżący nie posiada dokumentu potwierdzającego sprawowanie opieki naprzemiennej, a w przypadku opieki faktycznie sprawowanej nie można mówić o sprawowaniu opieki naprzemiennej. W związku z tym organ uznał, że nie może przyznać skarżącemu żądanego świadczenia. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że utrzymuje kontakty i opiekuje się córką. W jego ocenie świadczenie dobry start należy się każdemu dziecku. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że zasady przyznawania świadczenia dobry start zostały określone w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start". Na podstawie art. 187a ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 998) rozporządzenie to określa szczegółowe warunki realizacji rządowego programu "Dobry start" ustanowionego uchwałą nr 80 Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie ustanowienia rządowego programu "Dobry start" (M.P. poz. 514) Kolegium wyjaśniło, że co do zasady prawo do świadczenia dobry start przysługuje zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia: 1) rodzicom, opiekunom faktycznym, opiekunom prawnym, rodzinom zastępczyni, osobom prowadzącym rodzinne domy dziecka, dyrektorom placówek opiekuńczo -wychowawczych, dyrektorom regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych - raz w roku na dziecko; 2) osobom uczącym się - raz w roku. Świadczenie dobry start przysługuje osobom, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", w wysokości 300 zł. W przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia dobry start ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego świadczenia dobry start.( § 5 ww. rozporządzenia). Natomiast zgodnie z przepisem § 10 ww. rozporządzenia ustalenie prawa do świadczenia dobry start oraz jego wypłata następują odpowiednio na wniosek matki, ojca, opiekuna faktycznego, opiekuna prawnego, rodziny zastępczej, osoby prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektora regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo osoby uczącej się. Wniosek składa się w urzędzie gminy lub miasta właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie dobry start, a w przypadku ubiegania się o świadczenie dobry start na dziecko umieszczone w pieczy zastępczej albo ubiegania się o świadczenie dobry start przez osobę uczącą się będącą osobą usamodzielnianą w rozumieniu ustawy - w powiatowym centrum pomocy rodzinie właściwym ze względu na miejsce odpowiednio zamieszkania osoby ubiegającej się albo siedziby placówki opiekuńczo-wychowawczej albo regionalnej placówki opiekun terapeutycznej. Kolegium wskazało, że wniosek o przyznanie świadczenia dobry start w przedmiotowej sprawie złożył skarżący. Na podstawie akt sprawy skład orzekający Kolegium ustalił, że nie sprawuje on opieki naprzemiennej z J. K nad ich dzieckiem – J. W. Tak więc stanowisko organu pierwszej instancji o braku podstaw do otrzymania wnioskowanego świadczenia jest w ocenie Kolegium prawidłowe. Skarżący nie posiada żadnego dokumentu potwierdzającego sprawowanie opieki naprzemiennej. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że nie miało, jak i organ pierwszej instancji, możliwości przyznania skarżącemu żądanego świadczenia. Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" są przepisami o charakterze związanym. Istota tego rodzaju przepisów polega na tym, że organy administracji publicznej nie mają możliwości działania uznaniowego. Kolegium podniosło, że decyzja organu pierwszej instancji, chociaż z punktu widzenia skarżącego, może wydawać się krzywdząca, to jednak jest prawidłowa, a kwalifikacja dokonana przez organ pierwszej instancji nie budzi wątpliwości. Rola organu pierwszej instancji sprowadzała się w tym przypadku do ustalenia stanu faktycznego sprawy i subsumcji tego stanu pod określone, sztywne przepisy prawa. Weryfikacja tego procesu dokonana w postępowaniu odwoławczym przez Kolegium nie wykazała żadnych nieprawidłowości. W związku z tym Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję, skarżący podniósł, że czyje się pokrzywdzony i "niesprawiedliwie osadzony". Nie rozumie dlaczego odmówiono mu przyznania żądanego świadczenia. Najbardziej jednak boli go fakt, że skrzywdzono w ten sposób małoletnią córkę J. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2020 r. ustanowiony w sprawie z urzędu pełnomocnik skarżącego zarzucił SKO naruszenie: - § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" poprzez brak jego zastosowania skutkującą odmową przyznania świadczenia osobie uprawnionej; - § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy organ administracji nie ustalił czy sprawa osób, które pozostawały w związku małżeńskim i których to małżeństwo zostało rozwiązane przez rozwód przez sąd względnie osób względem, których została orzeczona separacja; - § 30 ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" poprzez jego zastosowanie podczas gdy z akt sprawy nie wynika by organ administracji ustalił, że o świadczenie dobry start ubiegała się również matka małoletniego czego konsekwencją byłby zbieg uprawnień do świadczenia "dobry start" co uzasadniałoby prowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia osoby wijącej opiekę nad dzieckiem; - § 32 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" w zw. z art 7 i art 77 k.p.a. poprzez zaniechanie zgromadzenia i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w tym również poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącego (wysłuchania matki małoletniego dziecka); - art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; - art. 81a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść strony powziętych przez organ wątpliwości; - art. 83 k.p.a. poprzez danie wiary informacjom podawanym przez osobę, której tożsamość nie została ustalona; - art. 138 ust. 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez zastosowanie odmiennej niż organ pierwszej instancji podstawy prawnej, a to art. 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", bez przedstawienia przesłanek uznania, że podstawa prawna przyjęta przez organ pierwszej instancji jest błędna; - art. 9 i 10 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie wyjaśnień skarżącego; Mając na względzie wskazane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. z 2018 r. poz. 1061, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start"), Z regulacji zawartych w tym rozporządzeniu wynika, że świadczenie dobry start przysługuje rodzicom, opiekunom faktycznym, opiekunom prawnym, rodzinom zastępczym, osobom prowadzącym rodzinne domy dziecka, dyrektorom placówek opiekuńczo-wychowawczych, dyrektorom regionalnych placówek opiekuńczo -terapeutycznych - raz w roku na dziecko (§ 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start"). Świadczenie dobry start przysługuje osobom, o których mowa w § 4 ust. 1, w wysokości 300 zł (§ 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start"). W przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia dobry start ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego świadczenia dobry start (§ 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start") Ustalenie prawa do świadczenia dobry start oraz jego wypłata następują odpowiednio na wniosek matki, ojca, opiekuna faktycznego, opiekuna prawnego, rodziny zastępczej, osoby prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektora regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo osoby uczącej się (§ 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start"). Przyznanie świadczenia dobry start nie wymaga wydania decyzji. Odmowa przyznania świadczenia dobry start oraz rozstrzygnięcie w sprawie nienależnie pobranego świadczenia dobry start wymagają wydania decyzji (§ 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start"). Stosownie zaś do treści § 30 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia dobry start, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem (ust. 1). Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie dobry start wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek (ust. 2). W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia dobry start przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia dobry start w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy, o którym mowa w § 3 pkt 4 lit. a, ustala, kto sprawuje opiekę, i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 i 1985 oraz z 2018 r. poz. 650 i 700), w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem (ust. 3). Z przywołanych wyżej unormowań jasno wynika, że świadczenie dobry start co do zasady przysługuje rodzicom dziecka, a z wnioskiem o jego przyznanie może wystąpić zarówno matka jak i ojciec dziecka. Z tym, że w przypadku, gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach kwotę świadczenia ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego świadczenia. W sytuacji, gdy z wnioskiem o świadczenie wystąpi jeden z rodziców, a następnie uczyni to drugi rodzic, organ ma obowiązek ustalić który z rodziców faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie dowodu z wywiadu środowiskowego. W ocenie Sądu nie można jednak uznać w rozpoznawanej sprawie za skutecznie postawionych zarzutów naruszenia postanowień § 30 ust. 3 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, przez nieustalenie istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych. Bezsprzecznie bowiem wniosek w niniejszej sprawie o przyznanie żądanego świadczenia złożył tylko skarżący. Z akt wynika też, że wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt [...] zasądzono od pozwanego, tj., skarżącego na rzecz jego małoletniej córki J. określone w tym wyroki kwoty alimentów. Skoro skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego świadczenia, jako osoba uprawniona w świetle treści § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" i w urzędowym formularzu wniosku, w rubryce dotyczącej danych osoby ubiegającej się o to świadczenie, wpisał - "rozwiedziony" - to obowiązkiem organów, wynikającym z art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – zwanej dalej w skrócie k.p.a.) było ustalenie wszystkich istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności, w tym, czy skarżący rzeczywiście sprawuje opiekę nad dzieckiem, czy też opiekę tą sprawuje inny podmiot – np. matka dziecka. Trudno wyobrazić sobie sytuację, by kompetentny organ do ustalenia prawa do przedmiotowego świadczenia pozbawiony byłby możliwości weryfikowania składanych do niego wniosków. Jakkolwiek można mieć zastrzeżenia do tego, czy tak na prawdę przeprowadzono w sprawie wywiad środowiskowy w pełnym tego słowa znaczeniu, to z ustaleń pracownika socjalnego w trakcie próby przeprowadzenia w dniu 1 sierpnia 2018 r. wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącego wynika, że pracownik socjalny nie zastał skarżącego w miejscu zamieszkania. Skarżący oświadczył natomiast, że wraz córką, przebywał w tym czasie na wakacjach, a następnie wyjechał do rodziny poza miejscem zamieszkania. Wezwanie organu, poprzedzające przeprowadzenie tego wywiadu, zostało tymczasem odebrane przez J. K. (matkę małoletniej). W dniu przeprowadzania wywiadu dziecko oraz matka nie przebywały w miejscu zamieszkania skarżącego. Z poczynionych przez pracownika socjalnego ustaleń wynika, że skarżący, jak oświadczył, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z córką J., jej matka natomiast osobne. Córka zamieszkuje z matką na tym samym piętrze, skarżący zaś w pokoju piętro niżej. Na dzień przeprowadzania wywiadu pracownik socjalny nie był jednak w stanie ustalić, czy skarżący zamieszkuje pod adresem ul. E i faktycznie opiekuje się córką. Zgodnie natomiast z uzyskaną informacją od pracownika socjalnego skarżący tylko czasami przebywa pod tym adresem. Z akt administracyjnych sprawy wynika również, że organ prowadzący postępowanie w dniu 11 grudnia 2018 r pozyskał informacje ze szkoły podstawowej, iż córka jest przyprowadzana i odbierana ze szkoły przeważnie przez mamę. Dziecko zamieszkuje wraz z matką, a ze względu trudności lokalowych od pewnego czasu ojciec dziecka zamieszkuje także pod adresem ul. E. Wobec powyższego zdaniem Sądu, skoro art. 75 k.p.a. dopuszcza jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, to poczynione przez organ pierwszej instancji czynności i zebrane w sprawie dokumenty, dawały, zdaniem Sądu, podstawę do uznania przez organy, że to właśnie matka dziecka, a nie skarżący sprawuje opiekę nad córką J. Taki stan zdaje się potwierdzać także wyrok sądu powszechnego - Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt [...], którym zasądzono od pozwanego, tj., skarżącego, na rzecz jego małoletniej córki J. określone w tym wyroki kwoty alimentów. W takim razie w sytuacji, gdy skarżący twierdził (oświadczenie z dnia 5 grudnia 2018 r., k. 24 akt administracyjnych), że sprawuje wraz z matką dziecka opiekę naprzemienną, podniesienie zarzutu, iż tego rodzaju czynności wyjaśniające przeprowadza się tylko wobec zbiegu uprawnień do przedmiotowego świadczenia, o którym mowa w ust. 3 § 30 rozporządzenia, jest pozbawione racji. Zauważyć bowiem należy, że przedmiotowe świadczenie mogłoby być wypłacone skarżącemu w sytuacji, gdy zgodnie z orzeczeniem sądu, dziecko skarżącego byłoby pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, co wprost wynika z postanowień § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia. Istotnie, organ orzekający o przyznawaniu świadczenia dobry start, nie pełni roli sądu rodzinnego ani nie rozstrzyga konfliktu między rodzicami na tle sprawowania przez każdego z nich władzy rodzicielskiej. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie sygn. akt III SA/Kr 409/19, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego w stanie faktycznym wypełniającym hipotezę przepisu art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, nie są uprawnione do oceny, w jaki sposób rodzice wywiązują się ze swoich obowiązków rodzicielskich oraz ile czasu poświęcają dzieciom w sytuacji, gdy oboje mają pełnię władzy rodzicielskiej, mieszkają razem i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z dziećmi. Oznacza to bowiem, że utrzymują i zaspakajają ich potrzeby bytowe, wychowawcze i emocjonalne. Świadczenie dobry start jest powiązane ze świadczeniem wychowawczym, czego potwierdzeniem jest treść § 31 ust. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", przewidującego potrącenie kwot nienależnie pobranego świadczenia dobry start z wypłacanych świadczeń wychowawczych a zatem stanowisko wyrażone w cytowanym wyroku, nawiązujące do wykładni art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, w pełni można odnosić do wykładni § 30 rozporządzenia, w tożsamy sposób regulującego kwestie zbiegu prawa rodziców do świadczenia dobry start, co świadczenia wychowawczego. Nie mniej jednak przeprowadzone czynności wyjaśniające w sprawie należało ocenić tylko jako mieszczące się w zakresie koniecznych do ustalenia istotnych okoliczności w sprawie, by mieć rzeczywisty jej obraz. W takim razie w sytuacji, gdy skarżący nie dysponuje orzeczeniem sądu powszechnego o opiece naprzemiennej, bo go nawet nie przedstawił organom, przedmiotowe świadczenie nie mogło zostać mu przyznane i mimo, iż w świetle § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" mógł się, co do zasady, ubiegać o jego przyznanie. Zarzut naruszenia także i tego z ostatnio wymienionych przepisów jest więc nieuzasadniony. Żadne świadczenie nie może być bowiem przyznane nawet uprawnionemu podmiotowi w sytuacji, gdy nie zachodzą ku temu przesłanki. Stan faktyczny niniejszej sprawy musiał być wobec tego analizowany także i przez pryzmat postanowień § 5 ust. 2 i § 30 ust.1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start". Twierdzenie, że w tym przypadku organy naruszyły przepis § 4 ust. 1 pkt 1 oraz § 5 ust. 2 nie jest uprawnione. Ponadto, obowiązkiem organów było wobec twierdzeń skarżącego o sprawowaniu opieki naprzemiennej ustalić, na ile to możliwe, czy występuje zbieg uprawnień skarżącego i matki, czy też nie. Z rzeczywistym zbiegiem uprawnień do przedmiotowego świadczenia mamy bowiem do czynienia tylko wówczas, gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia dobry start przez rodzica (także inne wskazane podmioty) drugi rodzic (opiekun prawny lub opiekun faktyczny) dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia dobry start w związku z opieką nad tym samym dzieckiem. Skoro w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, to zarzucanie organom orzekającym, że te nie ustaliły, czy także matka dziecka nie wystąpiła z wnioskiem oraz, że naruszyły § 30 ust.3 rozporządzenia, bo zastosowały, jest bezpodstawne. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji naruszeń § 4 ust. 1 pkt 1, § 5 ust. 2, § 30 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy wydały decyzje odpowiadające prawu, po przeprowadzeniu wystarczającego do podjęcia rozstrzygnięcia postępowania wyjaśniającego i po prawidłowej ocenie zgromadzonego w jego ramach materiału dowodowego. W sposób właściwy odczytały też przepisy prawa i prawidłowo je zastosowały. Wobec tego skarga nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji.