III SA/Kr 37/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Bociąga Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skarg J. K. – K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2012 r. nr [...] z dnia 27 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji. wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 października 2013r. W dniu [...] 2012r. Prezydent Miasta wydał decyzje: – nr [...], którą odmówił przyznania J. K. – K. świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na energię elektryczną, gaz i środki czystości na maj 2012r., – nr [...], którą odmówił przyznania J. K. – K. świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup żywności na maj 2012r. Organ I instancji ustalił, że J. K. – K. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem B. K. oraz dziećmi: H. K. i Z. K. W odrębnym gospodarstwie domowym pozostaje teściowa wnioskodawczyni. Prezydent Miasta stwierdził, że zgodnie z pisemną deklaracją oraz przedstawionymi potwierdzeniami dokonania opłat mieszkaniowych w maju 2012 teściowa uregulowała opłaty w następującej wysokości: czynsz 250,00 zł, energia elektryczna 214,13 zł, gaz 35,87 zł, natomiast rodzina wnioskodawczyni uregulowała płatności mieszkaniowe w kwotach: czynsz 150,00 zł, energia elektryczna 29,95 zł, gaz 95,36 zł. Organ I instancji wskazał, że łączny dochód rodziny w maju 2012 wyniósł 3848,60 zł (renta męża 736,60 zł, zasiłek pielęgnacyjny 153,00 zł., zasiłek rodzinny 159,00 zł, dochód uzyskany ze sprzedaży auta 2800,00 zł). Prezydent Miasta podniósł, iż kryterium dochodowe wynikające z ustawy o pomocy społecznej dla rodziny wynosi 1404,00 zł, a zatem dochód rodziny wnioskodawczyni przekracza to kryterium o kwotę 2444,60 zł. W związku z powyższym organ I instancji odmówił pomocy na wskazane cele, gdyż uznał, że rodzina J. K. – K. dysponowała w maju 2012r. środkami finansowymi na zaspokojenie zgłoszonych potrzeb. Prezydent Miasta dodał, że w posiadaniu rodziny wnioskodawczyni nadal znajdują się nieruchomości o powierzchni 0,66 ha, które stanowią znaczny zasób majątkowy. Organ I instancji stwierdził, że nie znalazł podstaw do uznania sytuacji życiowej wnioskodawczyni za szczególnie uzasadniony przypadek i nie przyznał jej zasiłku celowego specjalnego, o którym mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej. W odwołaniach od powyższych decyzji organu I instancji J. K. – K. podniosła, że kryterium dochodowe nie zostało przekroczone, gdyż sprzedaż samochodu dokonana została z działalności gospodarczej jej męża i tam też kwota sprzedaży została rozliczona zgodnie z fakturą VAT [...] z dnia 30 maja 2012r. na kwotę 2276,42 zł netto. Dlatego też odwołująca się uważa, że kwota z faktury nie powinna być zaliczona do dochodu. J. K. – K. stwierdziła również, że posiadane 0,66 ha stanowi część gospodarstwa rolnego i w związku z tym podlega ona obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu rolników KRUS i jako takie nie stanowi zasobu do zbycia tylko do życia. W dniu 27 sierpnia 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4 i art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r. nr 175, poz. 1362 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydało decyzje: – nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012r. nr [...] oraz – nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012r. nr [...]. W uzasadnieniu swoich decyzji Kolegium wskazało, iż ogólną przesłanką przyznawania świadczeń z pomocy społecznej sformułowaną w art. 7 i 8 ustawy o pomocy społecznej jest osiąganie przez osobę ubiegającą się o takie świadczenie dochodu nie przekraczającego ustawowo określonych kwot oraz występowanie przynajmniej jednej z wymienionych w ustawie okoliczności uzasadniających przyznanie danego świadczenia. Organ II instancji podkreślił, że J. K. – K. spełnia przesłankę z art. 7 w/w ustawy, gdyż jej mąż cierpi na długotrwałą chorobę i z tego tytułu pozostaje na rencie oraz przysługuje mu zasiłek pielęgnacyjny. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 8 ust. 3 za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Kolegium wskazało, iż w miesiącu bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku, tj. w maju 2012r. rodzina strony uzyskała dochód w łącznej wysokości 3848,60 zł, a więc przekroczyła tym samym kryterium dochodowe dla tego rodzaju rodziny, które w świetle ustawy wynosi 1404 zł. Zdaniem Kolegium, słusznie do dochodu rodziny wliczono kwotę 2800 zł uzyskaną ze sprzedaży samochodu. Równocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że wyznacznikami przyznania i ustalania wysokości zasiłku jest nie tylko sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, lecz także możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Nie zawsze bowiem pomoc społeczna może zostać przyznana zgodnie z żądaniem strony. Decyzja dotycząca zasiłku celowego specjalnego jest decyzją podejmowaną w granicach tzw. uznania administracyjnego polegającego na możności dokonania przez organ wyboru jednego z kilku dopuszczalnych przez ustawę równowartościowych prawnie rozwiązań po dokonaniu właściwego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny oraz na skutek uznania przez ten organ celowości konkretnego rozstrzygnięcia. Kolegium stwierdziło, że osoby, które zwracają się o przyznanie zasiłku celowego specjalnego, a więc osoby, którym pomoc społeczna jest przyznawana w drodze wyjątku winny zdawać sobie sprawę, że w stosunku do nich "uznanie administracyjne" poddane jest innym rygorom niż wobec osób, które spełniają kryterium przyznania zasiłku celowego w rozumieniu art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem Kolegium, nie może w gospodarowaniu środkami finansowymi przez organy pomocowe dochodzić do takiej sytuacji, że osoby, które spełniają kryterium z w/w ustawy spotkają się z odmową przyznawania świadczenia z uwagi na rozdysponowanie środków finansowych na rzecz osób, które przekraczają kryterium, bowiem istotą specjalnego zasiłku celowego, o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, jest jego wyjątkowość, o czym świadczy brzmienie przepisu, który pozwala na przyznanie tegoż zasiłku "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Kolegium stwierdziło, że organy pomocy społecznej muszą miarkować udzielanie pomocy i w pierwszej kolejności udzielać jej osobom nie posiadającym żadnych dochodów lub mającym dochody poniżej kryterium ustawowego oraz osobom, które mają dużo większe problemy w przezwyciężeniu trudności życiowych niż wnioskodawczyni. W skargach na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. K. – K. wniosła o ich uchylenie. Organowi II instancji skarżąca zarzuciła, że błędnie zaliczył kwotę uzyskaną ze sprzedaży samochodu do dochodu jej rodziny za maj 2012r. z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, a nie jak prawidłowo rozlicza się prowadzoną działalność gospodarczą z art. 8 ust. 5 tej ustawy. Zdaniem skarżącej, organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii. Skarżąca zarzuciła również brak uzasadnienia faktycznego odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia według wymogów z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w kwestii posiadanych zasobów. Skarżąca podniosła, iż powołany przez Kolegium przepis art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej dotyczy osób nie prowadzących własnej działalności gospodarczej. Natomiast w jej sprawie winien zostać zastosowany art. 8 ust. 5 pkt 1 w/w ustawy. W związku z powyższym skarżąca uważa, że sprzedaż samochodu jako wyposażenia firmy na fakturę VAT zalicza się do przychodu z działalności gospodarczej i zgodnie z art. 8 ust. 5 pkt 1 tam jest rozliczana. Zdaniem skarżącej, organ II instancji błędnie zaliczył kwotę 2800 zł brutto do dochodu rodziny. Na kwotę tą składa się bowiem kwota netto 2276,42 i podatek VAT od sprzedaży w kwocie 523,58 zł. Skarżąca uważa, że podkreślając słuszność zaliczenia do dochodu kwoty 2800 zł pochodzącej ze sprzedanego pojazdu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno było wskazać podstawę prawną zaliczenia podatku VAT do dochodu i wykazać poprawność i zasadność swojej decyzji według wymogów z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W opinii skarżącej, Kolegium winno było również ze szczególną starannością analizować dowody i postępować zgodnie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto skarżąca uważa, że nawet pomijając prowadzoną działalność gospodarczą jej męża i zakładając sprzedaż samochodu tylko na umowę kupna sprzedaży (bez faktury VAT), dochód ze sprzedaży samochodu jest jednorazowy i organ I instancji winien był go rozliczyć zgodnie z art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej. Skarżąca zarzuciła również, iż w uzasadnieniu decyzji organu I instancji brak jest uzasadnienia faktycznego odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca stwierdziła, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem skarżącej, organ nie zadał sobie trudu ustalenia wysokości zasobu i nie podał jaki zasób majątkowy uważa za znaczny, nie ustalił i nie podał jakie to nieruchomości o powierzchni 0,66 ha, nie zadał sobie trudu również ustalenia i podania w uzasadnieniu związku pomiędzy posiadaniem a prowadzonym postępowaniem, jak wpływa owo posiadanie na odmowę świadczeń. Zdaniem skarżącej, zawarte w zaskarżonych decyzjach obszerne cytaty przepisów ustaw i aktów prawnych, według których ośrodki pomocy społecznych zobligowane są do działania, są przytoczeniem podstawy prawnej funkcjonowania ogólnie tych ośrodków pomocy i organów administracji państwowej, a nie są uzasadnieniem odmowy opartym na materiale dowodowym zgromadzonym w trakcie postępowania. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skarg. Na rozprawie w dniu 22 października 2013r. sprawy ze skarg na powyżej opisane decyzje zostały połączone na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) do wspólnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez sąd pod sygnaturą III SA/Kr 37/13. Skarżąca wyjaśniła, że jej mąż nadal prowadzi działalność gospodarczą, a dochód uzyskany z tytuły sprzedaży samochodu w maju 2012r. stanowił dochód z prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca podała, że corocznie do wniosku o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej jej mąż przedkłada PIT uwzględniający dochody z prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca dodała, że rozlicza się wspólnie z mężem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola zaskarżonych decyzji z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem. Stosownie do treści art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli akt wydany w granicach sprawy, której dotyczy skarga, narusza prawo w sposób określony w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega uchyleniu bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa. Skargi wniesione w niniejszej sprawie są zasadne i zasługują na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (t.j Dz.U. z 2009r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Skarżąca w swoich wnioskach domagała się udzielania jej pomocy finansowej na zakup żywności oraz energii elektrycznej, gazu i środków czystości. Zgodnie z art. 39 ust 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym (art. 36 pkt 1 lit c. ustawy o pomocy społecznej) zależnym od spełnienia kryterium dochodowego określonego przez ustawodawcę w art. 8 ust. 1 powoływanej ustawy. Dlatego też organy rozpatrując wniosek skarżącej, ustalały jej sytuację dochodową i badały czy spełnia kryterium dochodowe. Ustawodawca w art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przewidział, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe, może być przyznany specjalny zasiłek celowy, w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. W przedmiotowej sprawie organy administracji zarówno pierwszej jak i drugiej instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego (zwany dalej k.p.a.) wynika, iż organy prowadzące postępowanie obowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dopiero ustalone w takich warunkach fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący podstawą faktyczną, niezbędną do wydania i uzasadnienia decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie oba orzekające organy uznały przekroczenie kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, rozstrzygając w przedmiocie nie zasiłku celowego, lecz w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów skarżącej co do błędnego przyjęcia wysokości tego dochodu, w ogóle się do tych zarzutów nie odniósł. Przyjął za organem I instancji wysokość ustalonych dochodów, nie wyjaśniając przyczyn ustalenia dochodów w tej właśnie wysokości i nie wskazując dowodów, na których oparł się organ ustalając dochody w takiej właśnie wysokości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu II instancji jest tylko jedno zdanie odnoszące się do powoływanych w odwołaniu zarzutów, a mianowicie stwierdzenie, że "słusznie do dochodu rodziny wliczono kwotę 2800 zł uzyskaną ze sprzedaży samochodu". Takie jednozdaniowe odniesienie się do zarzutów odwołania nie może być uznane za wystarczające. Obowiązkiem organu administracji jest wnikliwe i szczegółowe rozważenie, czy w tej konkretnej sprawie sytuacja życiowa wnioskodawcy oraz okoliczności sprawy uzasadniają przyznanie, bądź też odmowę przyznania zasiłku celowego. W niniejszej sprawie organy administracyjne nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego co do wysokości dochodów skarżącej, nie ustosunkowując się - ani w zaskarżonej decyzji, ani w odpowiedzi na skargę - do podniesionych przez nią argumentów dotyczących podstaw obliczenia dochodu jej rodziny. Zgromadzony w aktach materiał dowodowy, przy braku szczegółowego wyjaśnienia organów w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, nie pozwala Sądowi na stwierdzenie, czy organ należycie ustalił dochód skarżącej stanowiący podstawę do orzekania w przedmiocie przyznania jej zasiłku celowego lub celowego specjalnego. Zasadny jest zarzut skarżącej, że do dochodu za dany miesiąc powinny być wliczane kwoty uzyskane w danym miesiącu, a więc te, które skarżąca w danym miesiącu faktycznie otrzymała. Zasadny jest też zarzut, że przy obliczaniu dochodu z działalności gospodarczej, organ winien uwzględniać zasady obliczania wysokości dochodu z tego tytułu przewidziane w art. 8 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Tymczasem oba organy orzekające w niniejszej sprawie skupiły się na kwestii wyjaśnienia, że zasady przyznawania zasiłku celowego specjalnego odbiegają od zasad przyznawania zasiłku celowego i że w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególna sytuacja uzasadniająca przyznanie skarżącej zasiłku specjalnego. Brak natomiast w niniejszej sprawie szczegółowego ustalenia i uzasadnienia, na jakich dowodach oparły się organy ustalając, że w niniejszej sprawie należy rozważać ewentualne przyznanie zasiłku celowego specjalnego a nie zasiłku celowego, a więc, że kryterium dochodowe zostało przekroczone. Organy nie wyjaśniły, dlaczego dochodu ze sprzedaży samochodu nie rozliczały w sposób właściwy dla dochodów z działalności gospodarczej lub w sposób przewidziany w art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej. Należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powyższa zasada prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym sprecyzowana została m.in. w przepisie art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie art. 107 § 3 k.p.a., w wydanym rozstrzygnięciu winien wskazać wszystkie fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej . Zdaniem Sądu powyższe reguły wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zostały naruszone przez organu administracji przy rozpatrywaniu wniosku strony skarżącej. Prezydent Miasta rozpatrując ten wniosek uznał, iż brak jest podstaw do przyznania stronie zasiłków celowych specjalnych z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Niemniej organ nie wskazał w pełny sposób, jak obliczył dochód skarżącej w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku (dochód z maja 2012r.), w tym zwłaszcza dlaczego przy obliczaniu tego dochodu pominął dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej męża skarżącej. W aktach sprawy brak dokumentów podatkowych dotyczących dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, organ nie odniósł się także do znajdującej się w aktach faktury wystawionej z tytułu sprzedaży samochodu i wynikającej z niej kwoty podatku VAT. Również organ II instancji nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjęto wysokość dochodów skarżącej oraz wliczono do nich cały przychód ze sprzedaży samochodu. Brak w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji szczegółowego wskazania dowodów przyjętych jako podstawa do ustalenia wysokości dochodu skarżącej oraz wskazania i wyjaśnienia podstaw prawnych do jego obliczenia, zwłaszcza w zakresie wliczenia całej kwoty przychodu z tytułu sprzedaży samochodu do dochodu za miesiąc maj 2012r. powoduje, że nie można uznać zarówno decyzji organu II instancji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, za wydane z poszanowaniem przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w szczególności zaś za dostatecznie i prawidłowo uzasadnione. Dokładne wyjaśnienie kwestii wysokości dochodu uzyskanego przez skarżącą w maju 2012r. jest o tyle istotne, iż w przypadku, gdyby zasadny okazał się zarzut wadliwie przyjętej kwoty dochodu ze sprzedaży samochodu, to spełniałaby kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, co uzasadniałoby rozważenie przez organ zasadności udzielenia jej pomocy w formie zasiłku celowego z art. 39 powoływanej ustawy, a nie zasiłku celowego specjalnego z art. 41 pkt. 1 tej ustawy. Podjęcie decyzji przez organy bez należytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polegało na niewyczerpującym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności i przesłanek, którymi kierowały się organy wydając rozstrzygnięcie w odniesieniu do wniosku skarżącej. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c, należało decyzje obu instancji wyeliminować z obrotu prawnego, orzekając jak w sentencji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ winien uwzględnić wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, prawidłowo ustalając i uzasadniając wysokość dochodu skarżącej stanowiącego podstawę do rozstrzygania w przedmiocie zasiłku celowego. Zatem wnioski J. K. – K. wymagają ponownego rozpoznania w celu dokładnego ustalenia kwoty dochodu otrzymanego przez stronę w maju 2012r. Dopiero na podstawie tych ustaleń, w zależności od wysokości prawidłowo obliczonego dochodu, organ będzie mógł wydać decyzję albo orzekającą w kwestii zasiłku celowego, albo celowego specjalnego. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.