III SA/Kr 37/19

|Sygn. akt III SA/Kr 37/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Halina Jakubiec (spr.), Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki, WSA Barbara Pasternak, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r., sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 listopada 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2018 r. nr [...] uchylającą ostateczną decyzję z dnia [...] 2016 r. nr [...] przyznającą A. C. (dalej w skrócie skarżącej) świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaną opieką nad synem A. C. wraz z decyzją zmieniającą z dnia [...] 2017 r. nr [...] oraz z dnia [...] 2018 r. nr [...]. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018r. poz. 2096) i art. 17 ust. 1, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2017 r, poz. 1952 ze zm.). Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny: Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] przyznał skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki sprawowanej nad synem A. C. na okres od dnia 1 września 2016 r. do dnia 31 października 2019 r. Weryfikując tytuł do ubezpieczenia zdrowotnego, organ, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego uzyskał informację, z której wynikało, że skarżąca od dnia 25 listopada 2016 r. podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu jako wspólnik spółki komandytowej. Wobec powyższego, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] uchylił ww. decyzję z dnia [...] 2016 r. nr [...] przyznającą skarżącej świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaną opieką nad synem A. C. wraz z decyzją zmieniającą z dnia [...] 2017 r. nr [...] oraz z dnia [...] 2018 r. nr [...], uznając, że skarżąca nie spełniła przesłanki uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (uznaje się ją bowiem za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą). Odwołując się od ww. decyzji skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie jej z pominięciem zasady demokratycznego państwa prawa oraz sprawiedliwości społecznej oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez uchylenie decyzji przyznającej skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy pozwala na konstatację, iż przesłanki z ww. przepisów zostały spełnione, przesadzając o istnieniu uprawnienia skarżącej do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego a organ bezpodstawnie oparł się na okolicznościach, które nie stanowią hipotezy przepisów, na których oparł rozstrzygnięcie. Wskazała, że przebywa stale w miejscu zamieszkania celem opieki nad małoletnim dzieckiem a brak wykonywania jakiejkolwiek pracy na rzecz A Sp. z o.o. s.k. przez skarżącą zostało potwierdzone przez prezesa zarządu R. Ł. Pomimo wypracowania przez tę spółkę zysku, od czasu jej powstania nie uzyskała żadnego przysporzenia. Nie osiąga dochodów z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji odwoławczej wskazało, że celem przyznawanego na podstawie przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenia pielęgnacyjnego jest częściowe zrekompensowanie utraty dochodów stanowiącej wynik niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Skarżąca na wezwanie organu złożyła w dniu 23 sierpnia 2018 r. wyjaśnienia, z których wynikało, że jest wspólnikiem spółki osobowej – A Sp. z o.o. s.k. z siedzibą w C i pełni rolę komandytariusza w tej spółce bez prawa do reprezentowania spółki i prowadzenia jej spraw. Nie jest zatrudniona w tej spółce, nie świadczy żadnych usług na rzecz spółki, nie posiada pełnomocnictw i nie łączy ją ze spółką żadna umowa cywilnoprawna. Jej rola w spółce sprowadza się do roli "dawcy kapitału". Nie otrzymuje także żadnego przysporzenia z tytułu uczestnictwa w spółce, ponieważ zysk uzyskiwany przez spółkę nigdy nie został wypłacony i przeznaczany jest na bieżącą działalność. Na potwierdzenie tych okoliczności strona przedłożyła protokoły z posiedzenia wspólników z dnia 30 czerwca 2017 r. (za rok 2016) oraz z dnia 29 czerwca 2018 r. (za rok 2017). Organ zwrócił uwagę, iż z informacji uzyskanej za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów wynika, iż skarżąca w 2017 r. uzyskała dochód z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości 438.764,27 zł (PIT-36L), natomiast za 2016 r. w kwocie 5689,94 zł (PIT-36L). Rozstrzygając kwestię sporną czy skarżąca spełnia przesłankę niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem, organ odniósł się do definicji "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" zawartej w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Według organu skarżąca ze względu na bycie udziałowcem w spółce komandytowej jest osobą zatrudnioną w rozumieniu ww. definicji, ponieważ jest osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1997 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W przepisie art. 6 ust. 1 ustawodawca wskazał podmioty objęte obowiązkiem ubezpieczenia emerytalnego i ubezpieczeń rentowych. Oznacza to, że osoba, której cechy jako podmiotu ubezpieczenia społecznego zostały określone w tym przepisie, zostaje objęta tymi ubezpieczeniami i staje się stroną stosunku ubezpieczenia społecznego. Wyliczenie to jest wyczerpujące i ma charakter zamknięty. Wśród tytułów rodzących obowiązek ubezpieczeń społecznych wymienionych w przywołanym wyżej przepisie znalazło się prowadzenie pozarolniczej działalności (art. 6 ust. 1 pkt 5), przy czym za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się m.in. osobę fizyczną będącą wspólnikiem spółki komandytowej (art. 8 ust. 6 pkt 4). Stosownie z kolei do treści przepisu art. 13 pkt 4 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Organ przywołał wyroki Sądu Najwyższego, między innymi wyrok z dnia 13 września 2010 r. sygn. akt II UK 82/10 czy z dnia 7 grudnia 2012 r. sygn. akt II UK 121/12, z których wynika, że posiadanie statusu wspólnika spółki komandytowej jest równoznaczne z wykonywaniem pozarolniczej działalności i nie ma związku z faktycznie wykonywaną działalnością gospodarczą. Od chwili przystąpienia do spółki komandytariusz uczestniczy w przedsięwzięciu gospodarczym, jakim jest prowadzenie przedsiębiorstwa w formie spółki komandytowej i staje się podmiotem praw i obowiązków w stosunkach wewnętrznych spółki. W sytuacji zatem, gdy nie doszło do zaprzestania prowadzenia działalności należy przyjąć, że skarżąca nie spełnia warunków do przyznania świadczenia rodzinnego wynikających z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Odnosząc się do argumentacji odwołania, organ podniósł, że powodem wprowadzenia do regulacji zawartej w art. 17 ust. 1 ustawy obligatoryjnej przesłanki pozytywnej niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest wykluczenie kumulacji dochodów pochodzących z pobierania świadczenia pielęgnacyjnego z dochodami pochodzącymi z zatrudnienia lub z innej pracy zarobkowej. Celem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem chociażby częściowe zrekompensowanie utraty dochodów stanowiącej wynik niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy, zarobkowej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła: - naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji z pominięciem zasady demokratycznego państwa prawa oraz sprawiedliwości społecznej oraz rozstrzygnięcie sprawy w granicach wychodzących poza ustawę z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, - naruszenie prawa materialnego art. 17 ust 1 w zw. z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym uznaniu, że posiadanie statusu komandytariusza w spółce A Sp. z o.o. s.k. z siedzibą w C przesądza, iż skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy, w sytuacji, gdy bezsprzecznie skarżąca nie wykonuje pracy ani nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej, co uprawnia ją do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego, - naruszenie prawa materialnego art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego nieuprawnione zastosowanie oraz art. 2 ust. 2 poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ustawa uznaje wspólnika spółki komandytowej za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą tylko dla celów ustalenia stosunku ubezpieczenia społecznego, a jednocześnie explicite wskazuje, że warunki nabywania prawa do świadczeń z ubezpieczeń społecznych oraz zasady i tryb ich przyznawania określają odrębne przepisy, co przesądza, iż zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali, organ winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie jedynie na przesłankach wskazanych w ustawie o świadczeniach rodzinnych, - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygniecie sprawy a to art. 138 § 1 pkt 1 i 2 Kpa poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w świetle zasadności zarzutu z pkt 1 i 2 powyżej, w sytuacji, gdy organ winien uchylić tę decyzję oraz umorzyć postępowanie. W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ powołał się na orzecznictwo dotyczące podlegania przez komandytariusza obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, które jest w istocie niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, co wynika wprost z brzmienia art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a w ślad za powyższym organ wyszedł poza ramy przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wskazanych w ustawie z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych. Podkreśliła, że literalne brzmienie jak i ratio legis ustawy o świadczeniach rodzinnych pozwalają na kategoryczne stwierdzenie, iż skarżąca dla odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego musiałaby faktycznie wykonywać pracę lub świadczyć usługi lub prowadzić pozarolniczą działalność gospodarczą. Gdyby ustawodawca miał zamiar objęcia wyłączeniem od prawa do świadczenia wszystkich, którzy w rozumieniu także innych ustaw byliby "uważani" za taką osobę, nie wpisałby jedynie "prowadzenie działalności gospodarczej", a dodał (lub zmodyfikował) zapis, iż "za prowadzenie działalności gospodarczej uważa się także osoby, które uznaje się za osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą w brzmieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych". Zdaniem skarżącej jako nieuprawnioną wykładnię contra legem należy również uznać stwierdzenie, iż uprawnienie jest zależne od sytuacji majątkowej lub finansowej uprawnionego, w sytuacji, gdy w przepisach brak takiego ograniczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności tej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji przez organ I i II instancji stanowił przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepis art. 17 ust. 1 ww. ustawy, w dacie rozstrzygania przez organ I instancji stanowił, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności; - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z powołanych przepisów wynika, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wskazanym w nim osobom, jeżeli spełnią one łącznie wymienione w nich przesłanki. Analiza zgromadzonych w toku postępowania przed organami administracji publicznej materiałów, przedłożonych następnie Sądowi, nie budzi wątpliwości, że Skarżąca spełnia pierwszą z przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Syn Skarżącej – A. C. urodzony w dniu [...] 2015 r. legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 3 października 2016 r. W przedmiotowej sprawie powstał natomiast spór dotyczący spełnienia przez Skarżącą drugiej z przesłanek - niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. Definicja "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", zawarta jest w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Pojęcie to określone jest w powołanym przepisie szeroko jako wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Jak już zostało podniesione, w toku postępowania administracyjnego ustalono, że Skarżąca posiada status komandytariusza w spółce komandytowej. W związku z powyższym organy zarówno I, jak i II instancji stanęły na stanowisku, że Skarżąca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Ustalenia powyższego, wobec braku legalnej definicji wymienionego pojęcia na gruncie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o świadczeniach rodzinnych (jak również niewskazania bezpośrednio w ww. ustawie posiadania statusu komandytariusza spółki komandytowej jako wypełniającego zakres pojęcia "zatrudnienia lub pracy zarobkowej" ) organy administracji dokonały w oparciu o ustawę o systemie ubezpieczeń społecznych, co należy uznać, wbrew zarzutowi Skarżącej, za zabieg prawidłowy. Zgodnie z bowiem z obowiązującymi regułami konstruowania aktów normatywnych, tj. Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U.2016.poz. 283), konkretnie z § 9 załącznika do ww. aktu prawnego "w ustawie należy posługiwać się określeniami, które zostały użyte w ustawie podstawowej dla danej dziedziny spraw, w szczególności w ustawie określanej jako "kodeks" lub "prawo". Zgodnie zaś z § 148 "jeżeli w ustawie zachodzi wyjątkowo potrzeba odstąpienia od znaczenia danego określenia ustalonego w ustawie określanej jako "kodeks" lub "prawo" lub innej ustawie podstawowej dla danej dziedziny spraw, wyraźnie podaje się inne znaczenie tego określenia i zakres jego odniesienia, używając zwrotu: "w rozumieniu niniejszej ustawy określenie .... oznacza ...." albo zwrotu: "ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o .... należy przez to rozumieć ...". Zatem, wobec braku odmiennej definicji pojęcia "prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej" na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasadnym było dokonanie wykładni systemowej poprzez odwołanie się do znaczenia tego pojęcia określonego w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, będącej bez wątpienia ustawą podstawową w rozumieniu powołanych wyżej przepisów dla ustaw o charakterze socjalnym, do których należy ustawa o świadczeniach rodzinnych. Pełnienie roli komandytariusza w spółce komandytowej jako równoznaczne z podejmowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej na gruncie tej ostatniej ustawy zostało natomiast ugruntowane przez orzecznictwo, chociażby we wskazanych w odpowiedzi na skargę wyrokach Sądu Najwyższego, a to w wyroku z dnia 13 września 2010 r. sygn. II UK 82/10, w którym stwierdzono, że "wykonywanie pozarolniczej działalności w odniesieniu do wspólnika spółki komandytowej, to nic innego jak posiadanie statusu wspólnika spółki komandytowej prowadzącej działalność gospodarczą", czy w wyroku z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II UK 121/12, w którym Sąd Najwyższy doprecyzował, że "wspólnik istniejącej spółki komandytowej przez przystąpienie do niej rozpoczyna prowadzenie pozarolniczej działalności podlegającej ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych". Przywołane rozważania prowadzą do stwierdzenia, że Skarżąca będąc komandytariuszem spółki komandytowej jest w rozumieniu przepisów regulujących zasady przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych osobą podejmującą zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Bez znaczenia jest przy tym, czy Skarżąca podejmuje na rzecz spółki jakiekolwiek czynności i czy uzyskuje z tego tytułu dochód. Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie uzależniają przesłanki niepodejmowania zatrudnienia i rezygnacji z zatrudnienia od uzyskiwania wynagrodzenia. Niemniej, w niniejszej sprawie rozważania w tym zakresie nie mają zasadniczego znaczenia, jak bowiem ustalono za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów, Skarżąca w 2017 r. uzyskała dochód z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości 438.764,27 zł (PIT-36L), natomiast za rok 2016 dochód w kwocie 5689,94 zł (PIT-36L). W świetle tych danych oraz twierdzeń Skarżącej odnośnie do braku dochodów z tytułu bycia komandytariuszem w spółce prawa handlowego, zgoła nieuzasadnione jawią się zarzuty dotyczące naruszenia przez organy administracji publicznej art. 2 i art. 7 Konstytucji, w szczególności jeżeli weźmie się pod uwagę cel jaki przyświecał ustawodawcy przy tworzeniu instytucji zasiłku pielęgnacyjnego. Świadczenie to przysługuje bowiem określonym osobom z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wówczas, gdy nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zasiłek pielęgnacyjny zastępuje więc dochód wynikający z wykonywania pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca, a jego istotą jest co prawda tylko częściowe, ale zrekompensowanie strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną. W wyroku z 18 lipca 2008 r. sygn. P 27/07, Trybunał Konstytucyjny stwierdził "świadczenie pielęgnacyjne stanowi pomoc ze strony państwa dla osoby zdolnej do pracy, lecz niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej z powodu konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w sytuacji, gdy na osobie tej ciąży obowiązek alimentacyjny wobec dziecka." Za niebudzącą wątpliwości należy uznać zatem kompensacyjną funkcję zasiłku pielęgnacyjnego, która wobec pobierania go przez osobę uzyskującą dochód - 438.764,27 zł w ciągu jednego roku, zostaje w sposób oczywisty zniweczona. Dlatego też decyzja o odebraniu Skarżącej pobieranego świadczenia nie tylko nie może być uznana za sprzeczną z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego, ale należy uznać ją całkowicie jej odpowiadającą, podobnie jak i wydaną zgodnie z zasadą praworządności Mając na uwadze powyższe orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o oddaleniu skargi.