III SA/Kr 378/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 22 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku skargę oddala Starosta decyzją z dnia [...] 2012 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" i "b", art. 33 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 kpa, pozbawił M. Ł. z dniem 10 grudnia 2012 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z Funduszu Pracy. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba, która nie przedstawiła zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby lub opieki nad chorym członkiem rodziny na druku określonym odrębnymi przepisami (właściwym jest druk ZUS ZLA). Starosta podkreślił, że nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Odwołanie od decyzji Starosty złożyła M. Ł., podnosząc naruszenie art. 220 § 2 kpa poprzez uznanie, że usprawiedliwionym niestawiennictwem w Urzędzie Pracy jest tylko niestawiennictwo usprawiedliwiane zaświadczeniem lekarskim L4. Zdaniem odwołującej się usprawiedliwienie niestawiennictwa może nastąpić w każdej formie, a więc brak było podstaw prawnych do żądania przedstawienia druku L4. Ponadto odwołująca się zarzuciła, że w decyzji wskazano inną datę niż termin stawiennictwa. Wojewoda decyzją z dnia 22 lutego 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 33 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że M. Ł. w dniu 19 października 2012 r. zarejestrowała się w Urzędzie Pracy Powiatu i uzyskała status bezrobotnego na podstawie decyzji z [...] 2012 r. znak: [...] z prawem do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 80% podstawowej kwoty zasiłku od 27 października 2012 r. Jednym z kolejnych terminów stawiennictwa został wyznaczony M. Ł. na 10 grudnia 2012 r., ale w tym dniu nie zgłosiła się ona w Urzędzie, wysyłając do Urzędu 18 grudnia 2012 r. pismo wraz z zaświadczeniem lekarskim z 10 grudnia 2012 r. o treści: "Zwolniona w dniach 10.12.2012 do 14.12.2012". Wojewoda powołał się na art. 33 ust. 4 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z którego wynika, że zaświadczenie lekarskie w wymaganej formie powinno zostać wydane na druku ZUS ZLA, będącym załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydawanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wojewoda podkreślił, że w dniu rejestracji odwołująca się została pouczona o obowiązku przedstawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby lub opieki nad członkiem rodziny na druku określonym w odrębnych przepisach, w przypadku niezdolności do pracy wskutek choroby, z wyjątkiem odbywania leczenia w zakładzie lecznictwa odwykowego. Wojewoda wskazał, że M. Ł. przedstawiła zaświadczenie lekarskie z 10 grudnia 2012 r. wydane na druku MZ-L-1, ale bezspornym jest, że nie udokumentowała okresu niezdolności do pracy odpowiednim zaświadczeniem lekarskim. W tej sytuacji organ I instancji był zobligowany wydać decyzję orzekającą o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych od 10 grudnia 2012 r. Dlatego, w ocenie Wojewody, decyzja Starosty była zgodna z prawem. Skargę na decyzję Wojewody złożyła M. Ł., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 kpa, art. 77 kpa i art. 80 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, bez starannego przeprowadzenia postępowania dowodowego celem wyjaśnienia przyczyn uniemożliwiających stawiennictwo skarżącej w Urzędzie Pracy we wskazanym terminie, a także brak wezwania skarżącej do uzupełnienia zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby, o którym mowa w art. 80 ust. 2 ustawy poprzez przedłożenie zaświadczenia lekarskiego w wymaganej formie, tj. na druku ZUS ZLA, co skutkowało oparciem zaskarżonej decyzji na nie w pełni wyjaśnionym materiale faktycznym oraz bez rozstrzygnięcia istotnych wątpliwości, które dotyczą braku stawiennictwa i istnienia okoliczności uzasadniających niestawiennictwo; 2) art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie, co skutkowało pozbawieniem skarżącej statusu bezrobotnego z powodu nieprzedstawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Art. art. 33 ust. 4 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego który (...) nie przedstawił zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby, o którym mowa w art. 80 ust. 2. Zgodnie zaś z art. 80 tej ustawy bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku i stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych i szkolenia, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa". Zaznaczyć trzeba jednak, że art. 80 ust. 2 nakłada na bezrobotnego, który jest niezdolny do pracy, obowiązek przedstawiania zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym w odrębnych przepisach. Z obowiązku tego zwolnieni się jedynie bezrobotni odbywających leczenie w zamkniętych ośrodkach odwykowych. Wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 80 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi przesłankę zachowania statusu bezrobotnego, a więc nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że okolicznością bezsporną było, iż M. Ł. nie stawiła się w Urzędzie Pracy w terminie, który został jej wyznaczony. Z akta sprawy jednoznacznie wynika też, że skarżąca w dniu 18 grudnia 2012 r. wysłała pismo wraz z zaświadczeniem lekarskim z dnia 10 grudnia 2012 r. Nie ulega wątpliwości, że nadesłane przez skarżącą zaświadczenie lekarskie nie odpowiada zaświadczeniu wymaganemu przez przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż stosowne zaświadczenie powinno mieć formę druku ZUS ZLA, którego wzór znajduje się w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W zaskarżonej decyzji Wojewoda trafnie powołał się na przepisy regulujące kwestię dokumentowania przez bezrobotnych okresy niezdolności do pracy i zasadnie wskazał, że skarżąca został prawidłowo pouczona o tym, że w przypadku niezdolności do pracy wskutek choroby spoczywa na niej obowiązek przedstawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby lub opieki nad członkiem rodziny na druku określonym w odrębnych przepisach. Skarżąca nie może więc powoływać się na nieznajomość przepisów dotyczących wymaganego zaświadczenia. Niezasadne są zarzuty skargi, że organy naruszyły przepisy postępowania poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w odpowiednim zakresie. W ocenie Sądu wszystkie istotne dla końcowego rozstrzygnięcia okoliczności (brak stawiennictwa skarżącej w wyznaczonym terminie oraz brak przedstawienia przez nią stosownego zaświadczenia) były okolicznościami niebudzącymi wątpliwości. W takiej sytuacji spełniona została przewidziana prawem przesłanka do pozbawienia M. Ł. z dniem 10 grudnia 2012 r. (tj. z pierwszym dniem niezdolności do pracy) statusu osoby bezrobotnej, a co za tym idzie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Bezzasadny jest też zarzut skargi naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten nie miał zastosowania do sytuacji zaistniałej w kontrolowanym postępowaniu, gdyż skarżąca, usprawiedliwiając swoją nieobecność w dniu 12 grudnia 2012 r., wyraźnie wskazała, że jej nieobecność spowodowana była względami medycznymi, gdyż na poparcie usprawiedliwienia zostało przedstawione zaświadczenie wystawione przez lekarza internistę. Dlatego, w ocenie Sądu, organy zasadnie zastosowały tryb z art. 33 ust. 4 pkt 10 w związku z art. 80 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a nie art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy. Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, ponieważ w wyniku właściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono prawidłowy stan faktyczny, a następnie dokonano poprawnej wykładni ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.